บทที่ 643 คิดจะแบล็คเมล์กันเหรอ?

กงซุนจุนจากไปด้วยความโกรธเคือง แต่ผักผลไม้กับสัตว์ปีกและไข่ไก่รวมถึงพ่อครัวที่เขานำมายังคงอยู่ที่นั่น

เหล่าพ่อครัวเริ่มทำอาหารในครัว และในไม่ช้าอาหารหอมฟุ้งก็ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ จากนั้นหลี่โม่ก็ได้รับสายโทรศัพท์จากผู้จัดการกวนเหลินกัง

ผู้จัดการกวนเหลินกังแจ้งหลี่โม่ว่าเวลาของห้องบรรยายในเมืองตั้งไว้ที่ 8 นาฬิกาในคืนนี้ และหวังว่าหลี่โม่จะสามารถเข้าร่วมและเป็นวิทยากรได้

เวลาถูกกำหนดไว้อย่างเร่งรีบเพราะมันเป็นการเตรียมการของอู๋เต้าเหวิน อู๋เต้าเหวินวางแผนจะถือโอกาสที่หลี่โม่มาเป็นวิทยากรในคืนนี้ คุยธุระบางอย่างกับหลี่โม่หลังจากที่เขาจบการบรรยายแล้ว

เพราะเขากังวลว่าคนของราชาใหญ่จะจับตาดูสะกดรอยตามพวกเขา ดังนั้นอู๋เต้าเหวินจึงทำได้เพียงใช้แผนการนี้เป็นการปกปิด

หลังจากได้รับโทรศัพท์แล้วหลี่โม่ก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เขารู้สึกว่าการจัดเตรียมของอู๋เต้าเหวินค่อนข้างน่าแปลก และสิ่งที่ทำให้หลี่โม่งงงวยมากที่สุดก็คือคนที่โทรแจ้งตัวเองเป็นเพียงผู้จัดการเท่านั้น

ตามความสัมพันธ์ระหว่างอู๋เต้าเหวินกับหลี่โม่ มันควรจะเป็นอู๋เต้าเหวินที่โทรมาเชิญหลี่โม่ ด้วยตนเอง

ว่ากันว่า หากมีอะไรผิดปกติเป็นต้องมีพิรุธ หลี่โม่สงสัยว่าอาจมีบางอย่างเกินขึ้นกับอู๋เต้าเหวินจึงตัดสินใจที่จะไปดูสถานการณ์ด้วยตนเองให้ได้

หลังจากตกลงตามคำเชิญของผู้จัดการ หลี่โม่ก็เดินไปที่โต๊ะอาหารและพูดกับกู้หยุนหลันว่า: “ผู้จัดการของกวนเหลินกังเชิญฉันไปเป็นวิทยากรในตอนกลางคืน ที่รักอยากไปกับฉันไหม?”

“แน่นอนว่าฉันอยากไปกับคุณ ไปตอนนี้เลยเหรอ?”

กู้หยุนหลันวางถ้วยและตะเกียบในมือลง และตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้เห็นท่วงท่าอันสง่างามในการเป็นวิทยากรของหลี่โม่อย่างเต็มที่

ฉากที่หลี่โม่ยืนพูดคุยอย่างอิสระบนเวทีปรากฏขึ้นในหัวสมองของเธอ สิ่งนี้ยิ่งทำให้กู้หยุนหลันอดใจรอไม่ไหวมากกว่าเดิม

“ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้างั้นเราไปกันเถอะ เสี่ยวถงเธอช่วยกลับไปดูแลพ่อตาและแม่ยายของฉันที่บ้านด้วยนะ พอดีคืนนี้ฉันกับหยุนหลันมีธุระหน่อยน่ะ”

หลี่โม่จูงมือกู้หยุนหลันเดินออกไปอย่างมีความสุข

เฉินเสี่ยวถงมองดูด้านหลังของทั้งสองที่กำลังเดินจากไปด้วยใบหน้าบูดบึ้ง เวลานี้อาหารอันโอชากลับจืดชืดไปเลย เพราะเธออยากจะไปกับพวกเขามาก

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อหลี่โม่พูดเช่นนี้แล้ว เฉินเสี่ยวถงก็คงไม่ตามพวกเขาไปอย่างหน้าด้านๆ หรอก นอกจากนี้ เฉินเสี่ยวถงยังกังวลว่ากู้เจี้ยนหมินและภรรยาของเขาจะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติด้วย หากเป็นเช่นนั้นจริงเธอก็คงรู้สึกละอายใจที่จะอยู่เคียงข้างหลี่โม่อีกต่อไป

หลังจากที่สงบสติอารมณ์แล้ว เฉินเสี่ยวถงก็ฝืนยิ้มและพูดคุยกับกู้เจี้ยนหมินและภรรยาของเขาอย่างต่อเนื่อง

หลี่โม่และกู้หยุนหลันขับรถ Mercedes-Benz ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ วิ่งไปตามถนนบนเขาที่คดเคี้ยวและมุ่งตรงไปยังนอกเขตชุมชน

หลังจากที่ทั้งคู่ขับรถออกจากเขตชุมชนได้ไม่ไกลนัก และขณะที่หลี่โม่กำลังจะเหยียบคันเร่งเพื่อเร่งความเร็วนั้น หญิงชราคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากข้างถนนและล้มตัวลงตรงหน้ารถ Mercedes-Benz ในทันที

หลี่โม่เหยียบเบรกอย่างเร่งรีบ ยางรถเสียดสีกับพื้นส่งเสียงแหลมคมรกหู และMercedes-Benz หยุดนิ่งลงในที่ที่ห่างจากหญิงชราไป 5 เมตร

กู้หยุนหลันที่นั่งอยู่ข้างคนขับนั้นตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง เธอจ้องมองหญิงชราที่นอนอยู่บนพื้นอย่างว่างเปล่า จากนั้นเธอก็ปลดเข็มขัดนิรภัยและกำลังจะเดินลงไปโดยสัญชาตญาณ

หลี่โม่ดึงกู้หยุนหลันไว้แล้วกระซิบว่า: “คุณ อย่าเพิ่งรีบร้อนลงไปสิ สถานการณ์แบบนี้คุณรับมือไม่ไหวหรอก แม้ว่าจะเป็นคนที่มีเงินเดือนหลักแสนก็ไม่อาจชดเชยให้กับหญิงชราคนนี้ได้”

“ว่าไงนะ?”

กู้หยุนหลันอุทานด้วยความตกตะลึง เธอรู้สึกว่าคำพูดของหลี่โม่นั้นโอเวอร์เกินจริงแล้ว

แม้ว่าสมัยนี้จะนิยมการประคองผู้สูงอายุแล้วโดนรีดไถเงินทองก็ตาม แต่กู้หยุนหลันยังคงคิดว่ามันเป็นเพียงคนกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น

เมื่อหญิงชราตรงหน้าล้มลงบนพื้นถนน กู้หยุนหลันคิดว่าอย่างไรก็ตามการช่วยชีวิตคนยังคงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด