บทที่ 670 ตกใจใช่ไหมล่ะ

หลี่โม่พูดอย่างเฉยเมย“ก็ได้ ให้ผมดูหน่อยสิว่าในมือของลูกพี่ใหญ่ของพวกคุณมีของดีอะไรกันแน่”

เจ้าของร้านเผยให้เห็นรอยยิ้มชั่วร้าย แล้วเดินออกจากบูธไป พาหลี่โม่ออกไปจากห้องโถงนิทรรศการ

“ในมือของลูกพี่ใหญ่เรามีของดีนะ แต่ขอแค่นายมีปัญญาซื้อก็พอแล้ว เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ พักอยู่ที่โรงแรมที่อยู่ข้างๆ”

หลังจากที่อธิบายแล้ว มือของเจ้าของร้านก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มือเริ่มกดปุ่มโทรศัพท์มือถือ เริ่มทำการกดมือถือส่งข้อความสุ่มสี่สุ่มห้า

คนที่ออกมาใช้ชีวิตอยู่ในสังคม ส่วนมากมีความสามารถที่ค่อนข้างแปลก โดยเฉพาะกลุ่มผู้ขายอัญมณีกับหยก เพราะพวกเขาพกพาของมีค่าจำนวนมาก ดังนั้นในบรรดาคนที่ติดตาม จึงมีคนจำนวนมากที่มีอิทธิพล

หลังจากที่ส่งข้อความออกไปแล้ว เจ้าของร้านเหลือบมองไปที่หลี่โม่แวบหนึ่ง ในใจกำลังแอบคิดว่าหลี่โม่ได้เห็นดีแน่

เมื่อนึกถึงกู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงที่มากับหลี่โม่ ในของเจ้าของร้านเริ่มร้อนรุ่มขึ้น คิดว่ารอลูกพี่ใหญ่จัดการหลี่โม่ให้ได้ก่อน จะจับสาวสวยสองคนมาร่วมรักสักหน่อย

ภายในโรงแรมที่อยู่ข้างๆโถงนิทรรศการ เถียนจื่อหมินผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ใหญ่ของเจ้าของร้านได้รับข้อความเมื่อครู่แล้ว ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

“นี่พวกเตรียมตัวหน่อย เดี๋ยวเหล่าจะพาคนที่ทำให้เราทำมาหากินลำบากมา พวกแกต้องสั่งสอนไอ้หมอนี่หน่อยนะ ทุกวันนี้มีคนที่ไม่ลืมตาเยอะขึ้นเรื่อยๆ”

“ลูกพี่วางใจเถอะครับ มีคนไม่ลืมตาก็ดี เราจะได้ฝึกฝนกันสักหน่อย ช่วงนี้คันมือพอดีเลยครับ”

ชายฉกรรจ์รูปร่างผอมตัวเล็กคนหนึ่ง ยื่นมือมาหยิบสนับที่วางบนโต๊ะขึ้นมาสวม

สนับที่ทำด้วยเหล็กถูกสวมอยู่บนนิ้วทั้งหมด ปลายแหลมที่โผล่พ้นออกมามีสีเงินเป็นประกาย

ชายฉกรรจ์หลายคนมองดูชายฉกรรจ์รูปร่างผอมตัวเล็กสวมสนับมือ จึงพากันหัวเราะเสียงดังขึ้นมา

“ฮ่าๆๆ ไอ้ผอม การสู้ของแกไม่ไหวเลยนะ ต่อกรกับคนธรรมดาคนหนึ่ง ถึงกับต้องสวมสนับไปด้วย”

“พวกแกจะไปรู้อะไรห้ะ ถึงมันจะเป็นเรื่องเล็กแต่ก็ต้องสู้เต็มกำลังโว๊ย เดี๋ยวพวกแกคอยดูอยู่ข้างๆแล้วกัน ใครห้ามเข้ามาช่วยฉันนะ ฉันจะระบายความอัดอั้นหน่อย”

ไอ้ผอมพูดอย่างจริงจัง ในบรรดาคนพวกนี้ การสู้ของไอ้ผอมอ่อนหัดที่สุด แต่ก็เก่งกว่าคนธรรมดาอยู่มาก

“อยากระบายความอัดอั้นก็ต้องไปหาผู้หญิงสิวะ ต่อสู้มันไม่ได้ช่วยระบายความอัดอั้นนะโว้ย”เถียนจื่อหมินพูดล้อเล่น

ไอ้ผอมเบะปากแต่ไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่ลูบปลายแหลมของสนับอย่างเงียบๆ

ผ่านไปไม่นานเจ้าของร้านก็พาหลี่โม่กับคนอื่นๆเข้าไปในห้อง ในตอนที่เห็นสายตาไม่เป็นมิตรของเถียนจื่อหมินกับคนอื่นๆ กู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงรู้ว่าติดกับดักแล้ว

“โอ้โห ยังมีสาวสวยสองคนด้วย ดูท่าวันนี้จะโชคดีแล้วล่ะ”

ไอ้ผอมพูดพลางแสยะยิ้ม

เจ้าของร้านเดินไปที่ด้านหลังของเถียนจื่อหมิน แล้วชี้ไปที่หลี่โม่พลางพูดขึ้นมาว่า“ลูกพี่ ไอ้หมอนี่นั่นแหละครับที่มันดูออกของของพวกเรา ตาของมันแหลมมากเลยครับ”

“ร้ายงั้นเหรอ？ในเมื่อตาของมันแหลม งั้นก็ควักตาของเขาออกมาเลย！ ไอ้ผอม ไปต้อนรับเขาสิ ให้เขาตาบอดไปเลย”

เถียนจื่อหมินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไอ้ผอมกระโดดขึ้นมาจากเตียง แล้วพุ่งตัวเข้าไปหาหลี่โม่ทันที

ถึงแม้จะไม่แรงมาก แต่ไอ้ผอมเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ระหว่างพุ่งตัวไปข้างหน้า จู่ๆก็เปลี่ยนทิศทาง สะบัดหมัดไปมาจากขวาพุ่งไปยังดวงตาของหลี่โม่

“ระวัง！”

กู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงร้องตกใจในขณะเดียวกัน ทั้งสองคนเริ่มเป็นห่วงหลี่โม่ขึ้นมา

หลี่โม่ค่อยๆส่ายหัวไปมา ยื่นมือขวาออกไปอย่างดูถูก จับไปที่หมัดของไอ้ผอม

ไอ้ผอมกะพริบตาปริบๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงมหาศาล