บทที่ 671 เดินทางอย่างสบายใจเถอะ

เถียนจื่อหมินโบกมือ เหล่าชายฉกรรจ์ที่ล้อมรอบหลี่โม่ พุ่งเข้าไปจู่โจมหลี่โม่ทันที ในบรรดาคนพวกนั้น มีสองคนที่กระโจนเข้าไปหากู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถง เพื่อจะใช้หญิงสาวทั้งสอง เป็นตัวประกัน

“กรี๊ด!”

กู้หยุนหลันกรีดร้องออกมา เธอเอาตัวติดกับแผ่นหลังของหลี่โม่ และมองชายฉกรรจ์คนที่พุ่งเข้ามาหาเธอ ด้วยแววตาหวาดกลัว

ส่วนเฉินเสี่ยวถงกลับตั้งท่าพร้อมที่จะสู้กับชายฉกรรจ์ ที่จะพุ่งเข้ามา

คนที่เคยเรียนวิชาหมัดเท้าปักบุปผา มาเพียงเล็กน้อยอย่างเฉินเสี่ยวถง ในใจเต็มไปด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เธอไม่คิดว่าจะสู้กับชายฉกรรจ์ที่จะพุ่งเข้ามาได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมือของชายฉกรรจ์ ยังมีมีดอีกด้วย

หลี่โม่ได้ยินเสียงกรีดร้องของกู้หยุนหลัน เขาพูดเสียงทุ้มว่า “อย่าตื่นตระหนก มีผมอยู่ทั้งคน”

เมื่อพูดจบ หลี่โม่ก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว มีเงาของหลี่โม่ลอยอยู่กลางอากาศ

ตอนนี้ความเร็วของหลี่โม่อยู่ในจุดสูงสุด มือทั้งสองข้างพุ่งเข้าไปหาชายฉกรรจ์พวกนั้น

เหล่าชายฉกรรจ์พวกนั้น ไม่เคยเห็นความเร็วที่แปลกประหลาดเช่นนี้ พวกเขาตกใจกับความเร็วของหลี่โม่เป็นอย่างมาก

ไม่รอให้พวกเขาตั้งสติได้ ฝ่ามือของหลี่โม่ปะทะเข้ากับใบหน้าของพวกเขา จนทำให้เหล่าชายฉกรรจ์กระเด็นออกไป

เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เหล่าชายฉกรรจ์ที่กระเด็นออกไป ต่างก็กระดูกหักและเส้นเอ็นบิด ไม่มีใครสามารถลุกขึ้นมาได้สักคน ทุกคนต่างตะเกียกตะกายอยู่บนพื้น และร้องโอดครวญออกมา

มีบางคนที่โชคร้าย กระแทกเข้ากับโต๊ะ เก้าอี้และเตียงในห้อง จนทำให้โต๊ะ เก้าอี้และเตียงพังทลาย

ในห้องเต็มไปด้วยความโกลาหล ส่วนเถียนจื่อหมินมองไปรอบๆ อย่างอึ้งๆ เขามองความน่าเวทนาของลูกน้อง แล้วรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

นี่มันเรื่องอะไรกัน!

ทำไมถึงมีคนที่เก่งขนาดนี้!

เจ้าของแผงลอยมองอย่างตกใจ จากนั้นจึงเป็นลมหงายหลังไป เขาไม่คิดเลยว่าหลี่โม่จะเก่งขนาดนี้

หลี่โม่มองเถียนจื่อหมินด้วยสายตาเย็นชา “นายอยากพูดอะไรไหม”

“มี มีแน่นอน สหาย เอ่อ ไม่ใช่สิ ผมผิดไปแล้วลูกพี่ ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ ผมควรเคารพคุณ ผมจะคุกเข่าเพื่อเป็นการขอโทษ”

เถียนจื่อหมินเตร็ดเตร่มาหลายปี เขาเคยเจออุปสรรคใหญ่มา และรู้ว่าเมื่อเจออุปสรรคใหญ่เช่นนี้ มีเพียงการยอมจำนนเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

หลังจากพูดจบ เถียนจื่อหมินทรุดลงกับพื้นอย่างไม่ลังเล ขณะที่กำลังจะก้มหัวให้หลี่โม่

เถียนจื่อหมินก้มศีรษะได้เพียงครึ่งเดียว หลี่โม่ก็ยกเท้าขึ้นมา และถีบลงไปบนหน้าผากของเถียนจื่อหมิน

เถียนจื่อหมินรู้สึกมึนไปหมด เหมือนโดนค้อนทุบลงมาที่ศีรษะอย่างแรง เหมือนเนื้อสมองในศีรษะกำลังขยับไปมาอย่างไรอย่างนั้น

เถียนจื่อหมินส่ายศีรษะไปมาอย่างแรง เขารู้สึกว่าเริ่มมีสติขึ้นมานิดหน่อย

“ลงมือได้ดีเลยครับ ผมควรโดนแล้ว ถ้าลูกพี่ยังไม่หายโกรธ ลูกพี่ตบผมมาได้เลย”

“ตบนายเหรอ ฉันกลัวมือจะเปื้อนน่ะสิ เมื่อกี้นายบอกว่าจะทำอะไรฉันนะ”

หลี่โม่ถามอย่างเยือกเย็น

เถียนจื่อหมินสั่นไปทั้งตัว เขามองหลี่โม่อย่างตื่นตระหนก เพราะรู้สึกว่าหลี่โม่กำลังจะลงมือกับเขาอย่างเหี้ยมโหด

เถียนจื่อหมินเสียใจกับคำพูดที่พูดออกไปเมื่อครู่มาก เขายกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเอง

เพียะ!