บทที่ 675 ข้อความขอความช่วยเหลือ

“นายคิดว่านายจะตายแบบไม่ทรมานงั้นเหรอ”

หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เท้าขวาของเขา เหยียบอยู่บนมือขวาของเฉินฟู่

เขาใช้เท้าบดขยี้ลงไปตรงพื้นรองเท้า เสียงกระดูกนิ้วของเฉินฟู่ดังลั่น

มันเป็นเสียงกระดูกแตก

เรียกได้ว่ารู้สึกเจ็บไปหมด ตอนนี้รู้สึกเจ็บนิ้วมือทั้งห้ามาก เฉินฟู่ร้องโอดครวญออกมา

“อ๊าก! หลี่โม่! แกมีปัญญาก็ฆ่าฉันสิ ฆ่าฉันเลย!”

“เกมเพิ่งจะเริ่ม นายก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ ถ้านายตอบคำถามฉัน บางทีฉันอาจจะทำให้นายตายอย่างสบายๆ ก็ได้”

หลี่โม่พูดจบก็ใช้แรงที่เท้าขวาอีก ฝ่ามือของเฉินฟู่ โดนหลี่โม่เหยียบจนเละ

เฉินฟู่นอนแผ่หลา เนื้อตัวสั่นไปหมด ใบหน้าอันน่าเกลียดยิ่งอัปลักษณ์ขึ้นไปอีก เขาเชิดหน้าใช้สายตาที่ร้ายกาจมองหลี่โม่

“นายจะพูดไหม ถ้าไม่พูด ฉันจะเหยียบกระดูกนายให้หักทั้งตัว ให้นายได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่กระดูกแยกออกจากร่างกาย”

ขณะที่พูด ขาของหลี่โม่ก็เหยียบลงไปที่มือซ้ายของเฉินฟู่

มือขวาถูกเหยียบจนเละ ก็ทำให้เฉินฟู่ทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เห็นหลี่โม่เหยียบลงบนมือซ้ายเบาๆ ทำให้เฉินฟู่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

ภาพที่กระดูกทั้งร่างกายหักลอยขึ้นมาในหัว เฉินฟู่ไม่สามารถควบคุมอาการสั่นได้อีกแล้ว เขาตกใจกับภาพที่จินตนาการเอาไว้ในหัว

สติของเขากระเจิดกระเจิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ฉันบอกแล้ว ฉันบอกแล้ว! ฉันหนีออกมาจากสถาบันวิจัยกับจางเจียต้อง! เรากลัวว่าถ้าไม่หนีออกมา จะไม่มีโอกาสได้แก้แค้นอีก เพราะพวกมันต้องการใช้เราทดสอบอัตราการตายที่สูงขึ้น! เมื่อกี้เราอยู่ด้วยกันจริงๆ แต่ไอ้ขี้ขลาดจางเจียต้องหนีไปแล้ว ในใจของเขาพะวงกับเมียของนาย มีโอกาสเป็นไปได้สูงว่าเขาจะไปหาเมียของนาย นายรีบไปปกป้องภรรยาเถอะ! ฉันพูดเรื่องที่รู้หมดแล้ว รีบๆ ส่งฉันไปตายเถอะ!”

เฉินฟู่หลับตาลง เขาเล่าเรื่องที่รู้ออกไปหมดแล้ว หลี่โม่ได้ยินก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เมื่อดูจากเวลา จากที่สู้กับเฉินฟู่เมื่อครู่ จนมาถึงการซ้อมให้รับสารภาพ ถือว่ามีเวลามากพอให้จางเจียต้องไปจับกู้หยุนหลัน!

“ไอ้เวรเอ๊ย! ทำไมแกไม่บอกให้เร็วกว่านี้!”

“เหอะๆ ถ้าบอกเร็ว เกมก็ไม่สนุกสิ นายจะเล่นเกมกับฉันไม่ใช่เหรอ งั้นก็ให้จางเจียต้องเล่นแทนฉันต่อแล้วกัน!”

“ไอ้เหี้ย!”

หลี่โม่แผดเสียงออกมา เขาเหยียบลงบนคอของเฉินฟู่

มีเสียงกระดูกหักดังออกมาจากตรงคอของเฉินฟู่ จากนั้นก็มีเลือดพุ่งออกมาทางปาก

กระดูกสันหลังส่วนคอหัก ทำให้หลอดเลือดแดงและหลอดลมขาดจากภายใน เฉินฟู่หายใจรวยรินออกมาทางปาก เลือดไหลออกมาทางจมูกของเขา ดวงตาค่อยๆ ปิดลง

เสียงมือถือดังขึ้น หลี่โม่หยิบมือถือขึ้นมารับสายทันที

“ฮัลโหล! ฉันหลี่โม่”

“หลี่โม่ นายรีบมาที่นิทรรศการเร็ว เมื่อกี้มีคนหน้าตาประหลาดมาจับกู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงไป!” กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างตื่นตระหนก

“เข้าใจแล้ว ผมจะรีบไป”

เมื่อวางสาย หลี่โม่หันไปหาท่านแปด และชี้ศพเฉินฟู่ เป็นการบอกให้เขาจัดการให้เรียบร้อย จากนั้นหลี่โม่จึงรีบไปที่นิทรรศการทันที

เมื่อมาถึงนิทรรศการ หลี่โม่เห็นประตูนิทรรศการพังทลาย ผู้คุ้มกันที่ท่านแปดทิ้งไว้ที่นี่ โดนทำร้ายจนเละเทะ ภายในนั้นมีหลายคนที่บาดเจ็บ