บทที่ 676 ลอบสังหาร

ตอนนี้หลี่โม่เป็นเพียงความหวังเดียวของหญิงสาวทั้งสองคน ราวกับว่าถ้าหลี่โม่มาถึง อันตรายทุกอย่างจะหายไป

หลี่โม่ไม่มีเวลาไปขับรถของตัวเอง เมื่อเห็นรถแท็กซี่จอดลงข้างทาง เขาเดินเข้าไปดึงคนขับรถออกจากรถ และเข้าไปนั่งที่คนขับแทน จากนั้นจึงขับรถออกไปทันที

คนขับรถกระโดดโหยงเหยง และก่นด่าหลี่โม่ เขารีบหยิบมือถือขึ้นมาแจ้งตำรวจ เรื่องนี้รู้ถึงหูของหัวหน้าจางอย่างรวดเร็ว

หลี่โม่ขับรถแท็กซี่อย่างกระวนกระวายใจ เขาเหยียบคันเร่งจนมิด เขาเร่งความเร็วในชั่วโมงเร่งด่วนยามเย็น เมื่อเจอไฟแดงก็ฝ่าทันที เขาไม่สนใจกฎจราจรอีกแล้ว

สายตรวจบริเวณสี่แยก เห็นรถแท็กซี่ฝ่าไฟแดง เขารีบยกวิทยุสื่อสารขึ้นมารายงานไปยังฐานหลัก

หัวหน้าจางรับหน้าที่ทำคดีรถแท็กซี่โดนขโมย หลังจากดูกล้องวงจรปิด เห็นว่าคนขับรถแท็กซี่คือหลี่โม่ หลี่โม่น่าจะมีเรื่องสำคัญอะไรสักอย่าง

หัวหน้าจางยกวิทยุสื่อสารขึ้นมา แล้วพูดว่า “ทุกคนฟังผม รถแท็กซี่คันนั้นกำลังปฏิบัติภารกิจพิเศษ ถนนทุกสาย ต้องให้รถแท็กซี่คันนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น สายตรวจบนถนนแต่ละเส้นช่วยดูแลการจราจรด้วย ให้ความสะดวกกับรถแท็กซี่คันนั้น”

หัวหน้าจางออกคำสั่ง และสั่งให้ศูนย์การคมนาคม ควบคุมสัญญาณไฟจราจร เพื่อเปิดไฟเขียวให้รถของหลี่โม่

รถแท็กซี่พุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูสุสานที่ชานเมืองตะวันออก

ตอนนี้สุสานที่ชานเมืองตะวันออกปิด มีเพียงประตูเล็กๆ เท่านั้น ชายแก่เฝ้าประตูกำลังนั่งฟังวิทยุอยู่

หลี่โม่ลงจากรถและเดินเข้าไป จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไปในสุสานที่ชานเมืองตะวันออก

เสียงเปิดประตูดังขึ้น จนทำให้ชายแก่เฝ้าประตูตกใจ

ชายแก่เฝ้าประตูกลอกตามองบน แล้วพูดว่า “สุสานปิดแล้ว มีอะไรค่อยมาพรุ่งนี้”

“ใครจะมาสุสานตอนกลางคืนล่ะ ที่มาก็เพราะมีเรื่อง” หลี่โม่ตอบพลางมองชายแก่ และเดินเข้าไปข้างในสุสานอย่างรวดเร็ว

ชายแก่เฝ้าประตูอึ้งไป รู้สึกว่าเสียงที่ได้ยินล่องลอยเล็กน้อย เหมือนไม่ใช่เสียงของคนปกติ เขาจึงลุกขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ และพูดเสียงดังว่า “จะมาหาใคร นายจะทำอะไร ที่นี่ปิดแล้ว!”

“ฉันมาช่วยคน”

เมื่อพูดจบ ตัวของหลี่โม่ก็เดินไปไกลแล้ว ชายแก่รู้สึกมึนงงไปหมด จากนั้นจึงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศที่เงียบงัน

เมื่อมองไปยังห้องโถงด้านหน้าที่ว่างเปล่าของสุสานที่ไร้ผู้คน ชายแก่เฝ้าประตูก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วร่างกายทันที

“มาช่วยคนในสุสานดึกดื่นขนาดนี้ นายเป็นใคร นี่ฉันเจอผีหรือเปล่า ให้ตายเถอะ”

ชายแก่เฝ้าประตูรีบหันหลังอย่างตื่นตระหนก เขาวิ่งออกไปทางประตูอย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อวิ่งออกมาได้ประมาณหนึ่ง เขาก็หยิบมือถือโทรแจ้งความ

หลี่โม่ไม่รู้ว่าตัวเองทำให้ชายแก่ตกใจ ถึงเขาจะรู้ก็คงไม่สนใจ เพราะต้องรีบช่วยคน

เขากวาดตามองไปรอบหลุมศพมากมาย หลี่โม่เห็นศาลาที่อยู่บนสุดของสุสาน

เขารีบเดินผ่านหลุมศพไปทันที หลี่โม่ยืนอยู่นอกศาลา

ตอนนี้กู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงถูกมัดอยู่กับเสาของศาลา จางเจียต้องยืนอยู่ข้างหลังเสา เล็บแหลมคมสีดำแวววาว จับอยู่ที่คอขาวของหญิงสาวทั้งสอง

“แกมาเร็วดีนี่ ดูเหมือนแกจะเป็นห่วงพวกเธอมาก” จางเจียต้องมองหลี่โม่อย่างเคียดแค้น

หลี่โม่มองกู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงอย่างละเอียด บนตัวของทั้งสองคน ไม่มีบาดแผลใด เสื้อผ้ายังเรียบร้อยดี ดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร