บทที่ 677 เป็นผีหรือคน

จางเจียต้องล้มหงายหลังอยู่บนพื้น เขารู้สึกเจ็บไปทั้งตัว ตับไตไส้พุงรวนไปหมด เขาเจ็บทั้งข้างในและข้างนอกร่างกาย

หลี่โม่เดินเข้ามาข้างจางเจียต้อง จากนั้นจึงพูดอย่างเยือกเย็น “นายมีปัญญาแค่นี้เหรอ เอาปัญญาแค่นี้มาแก้แค้น มันไม่เพียงพอหรอก”

จางเจียต้องมองหลี่โม่ด้วยสีหน้าทุกข์ระทม เขาไม่มีความคิดที่จะตอบโต้กลับ แต่เขาไม่สามารถวางความแค้นลงได้

จางเจียต้องเกลียดหลี่โม่ และเกลียดคนที่ทำให้เขากลายเป็นปีศาจแบบนี้ ดังนั้นจางเจียต้องอยากให้หลี่โม่และคนพวกนั้นแตกหัก ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ ก็ถือว่าเขาได้ระบายความแค้นแล้ว

“เฉินฟู่มันโง่ มันคงใช้วิธียอมหักไม่ยอมงอกับแกสินะ โง่จริงๆ! ฉันไม่ได้โง่ ขอแค่แกไม่ทรมานฉัน ฉันสามารถเล่าเรื่องเกี่ยวกับสถาบันวิจัยให้แกฟังทั้งหมด”

“งั้นนายก็เล่ามาสิ ถ้าฉันพอใจ ฉันจะทำให้นายตายอย่างไม่ทรมาน”

จางเจียต้องหลับตา และพูดอย่างอ่อนล้าว่า “แกคงรู้ว่าพวกเขาวิจัยอะไร พวกเขาต้องการทำให้คนแข็งแกร่งขึ้น กลายเป็นเครื่องสังหารให้พวกเขาควบคุม ตอนนี้พวกเขาสนใจในตัวแกมาก เพราะแกแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก พวกเขาพยายามเอาเลือดของแก เพื่อที่จะเอายีนจากเลือดของแก ไปทำการวิเคราะห์ พวกเขาบอกว่าบนตัวของแกมีส่วนประกอบของยีนที่สำคัญ ส่วนจะเป็นอะไรนั้น ฉันไม่รู้ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ ฉันบอกเรื่องที่รู้ให้แกฟังหมดแล้ว การที่แกฆ่าพวกเขา ก็ถือว่าช่วยฉันแก้แค้น พวกเขาฆ่าแก ก็ถือว่าช่วยฉันล้างแค้น ฉันมีแต่ได้กับได้ ไอ้โง่เฉินฟู่......แค่กๆ พรวด”

จางเจียต้องกระอักเลือดออกมา คอของเขาโดนหลี่โม่เตะจนขาด

เมื่อมองศพของจางเจียต้อง หลี่โม่หยิบมือถือขึ้นมา โทรหาหัวหน้าจาง ให้หัวหน้าจางมาจัดการเรื่องที่เหลือ

เมื่อเดินกลับมาที่ศาลา หลี่โม่แก้มัดให้กู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถง หญิงสาวทั้งสองโผเข้าหาหลี่โม่ และปล่อยโฮออกมา

น้ำตาทำให้แผ่นอกของหลี่โม่เปียกชื้น เมื่อกี้เสื้อเชิ้ตของหลี่โม่ขาดไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายของเขาเปลือยเปล่า เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่สมส่วน

ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองแนบกับอกของหลี่โม่ น้ำตาไหลพรากออกมา หลี่โม่ยื่นมือออกมากอดหญิงสาวทั้งสอง มือใหญ่ลูบหลังหญิงสาวทั้งสองเบาๆ เขาพูดปลอบเสียงทุ้ม

“ไม่ต้องร้องแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนิ พวกเธอตกใจมากสินะ ตอนนี้ไม่ต้องเครียดแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

“ฮือๆๆๆ คิดไม่ถึงว่าหมอนั่นจะเป็นจางเจียต้อง ทำไมเขาถึงอัปลักษณ์แบบนั้น ฉันตกใจแทบแย่” กู้หยุนหลันส่ายหัวไปมา เธอเอาแผ่นอกของหลี่โม่เป็นผ้าเช็ดหน้า เช็ดน้ำตาของตัวเอง

“ตอนที่พวกเรารอพี่ หมอนั่นบุกเข้ามาจับพวกเรา ตอนนั้นฉันตกใจมาก คิดว่าหมอนั่นจะจับเราไปทำมิดีมิร้ายเสียอีก” เฉินเสี่ยวถงร้องไห้โฮ

หลี่โม่ถอนหายใจ เขาพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “ไม่ต้องร้อง ขืนร้องอีกพวกเธอจะไม่สวยนะ พวกเธอคงไม่อยากน่าเกลียดใช่ไหม”

แน่นอนว่าผู้หญิงใส่ใจกับรูปลักษณ์ของตัวเอง เมื่อได้ยินว่าถ้าร้องอีกจะน่าเกลียด หญิงสาวทั้งสองรีบเช็ดน้ำตา ราวกับว่าถ้าร้องต่อไปจะน่าเกลียดจริงๆ

“เมื่อกี้เราตกใจมาก จางเจียต้องพูดอะไรกับนาย ทำไมสภาพเขาถึงกลายเป็นแบบนั้น”

กู้หยุนหลันยังกลัวไม่หาย เธออดมองศพของจางเจียต้องไม่ได้ จากนั้นจึงรีบหันกลับมาด้วยสีหน้าซีดเผือด เหมือนกำลังตกใจ

ทว่าเฉินเสี่ยวถงเข้มแข็งกว่าเล็กน้อย เพราะเธอเคยผ่านการฝึกมาบ้าง เธอมองศพของจางเจียต้องแล้วพูดว่า “ฉันอยากขัดขืนเขานะ แต่เขาแรงเยอะมาก ทุบคอฉันครั้งเดียว ฉันก็เป็นลมไปเลย”

“จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก มีผมอยู่ ใครก็ทำอะไรพวกเธอไม่ได้” หลี่โม่ให้คำสัญญาหนักแน่น