บทที่ 678 หาอะไรกินแก้ตกใจ

“เมื่อกี้ผมวิ่งเร็วมาก คงจะทำให้ตาแก่นั่นตกใจ คนเฝ้าสุสานต้องมีความกล้าไม่ใช่เหรอ ตาแก่นั่นขี้ขลาดชะมัด” หลี่โม่พูดอย่างเบื่อหน่าย

คนพูดอย่างหลี่โม่ไม่ได้สนใจอะไร แต่ผู้ฟังอย่างกู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงกลับสนใจ การที่สามารถทำให้คนแก่เฝ้าประตูเห็นว่าหลี่โม่เป็นผีได้ งั้นเมื่อกี้หลี่โม่วิ่งเร็วขนาดไหนกันนะ เมื่อคิดเช่นนั้น ในใจของหญิงสาวทั้งสองก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

หลี่โม่เปิดประตูหลังรถ และให้กู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงเข้าไปนั่ง จากนั้นเขาจึงเข้าไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ และขับรถช้าๆ เข้าไปในเมือง

ระหว่างทางกลับ รถสายตรวจคันหนึ่งวิ่งเข้ามาหารถหลี่โม่ หวอตำรวจดังขึ้น เพื่อให้หลี่โม่จอดรถลงข้างทาง

หลี่โม่จอดรถลงข้างทางอย่างสงสัย เขาลดกระจกรถลง และมองรถสายตรวจที่วิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นรถแท็กซี่หยุดลง นายตรวจหวังไม่รอให้รถสายตรวจของตัวเองจอดสนิท เขาเปิดประตูและกระโดดลงจากรถ

เขาเดินอย่างรวดเร็ว ไปที่ประตูข้างคนขับ และมองหลี่โม่อย่างจริงจัง

“นายมาจากสุสานใช่ไหม ดึกขนาดนี้ นายไปสุสานทำไม” นายตรวจหวังซักถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

สายตรวจเดินตามนายตรวจหวังเข้ามา และมองหลี่โม่ด้วยสายตาดุร้าย

เมื่อกี้พวกเขาได้รับแจ้งความจากชายแก่เฝ้าประตู จึงรีบมาที่นี่ เพราะอยากรู้ว่าใครที่กล้ามาสร้างความวุ่นวายในสุสานกลางดึกเช่นนี้

เฉินเสี่ยวถงกับกู้หยุนหลันพากันอึ้งเล็กน้อย พวกเธอไม่เข้าใจว่าพวกสายตรวจมาขวางทำไม

หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรามาจากสุสาน ไปทำเรื่องส่วนตัวที่สุสานมานิดหน่อย พวกนายไม่จำเป็นต้องมาซักถามให้เปลืองแรง”

สีหน้าของนายตรวจหวังเปลี่ยนไป คิดว่าคำพูดของหลี่โม่อวดดีเกินไป ขณะที่เขากำลังจะตำหนิหลี่โม่ รถของหัวหน้าจางก็ขับเข้ามาข้างหลัง

หัวหน้าจางลงจากรถ พร้อมสายตรวจอาวุธครบมือ จู่ๆ นายตรวจหวังกับคนอื่นก็ตกใจจนเบิกตาโพลง

ให้ตายเถอะ นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงมีทีมที่มาพร้อมปืนพกและปืนยาวอยู่ที่นี่ นักเลงที่ไหนกัน ถึงจะเป็นนักเลง แต่ถ้าเห็นพวกสายตรวจอยู่ที่นี่ ก็ไม่กล้าเหิมเกริมขนาดนี้หรอก!

นายตรวจหวังตกใจจนฉี่แทบราด เขาหยิบปืนพกลำกล้อง 3.7 นิ้ว ออกมาด้วยมืออันสั่นเทา จากนั้นจึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พวกนายเป็นใคร วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้ ฉันหวังชางหวา เป็นหัวหน้าสายตรวจเขตชานเมืองตะวันตก ฉันสั่งให้พวกนายวางอาวุธลง!”

เหล่าสายตรวจที่มากับหวังชางหวา หยิบอาวุธออกมา พากันหลบหลังประตูรถและตัวรถ ราวกับเจอศัตรูตัวฉกาจ พวกเขามองพวกหัวหน้าจางเดินเข้ามาอย่างจริงจัง

หลี่โม่มองพวกหัวหน้าจาง จากนั้นจึงยิ้มและพูดว่า “คนกันเองน่า อย่าไปทำให้พวกสายตรวจตกใจสิ”

“หา? ไม่ได้มาดักเพื่อหาค่าปรับหรอ ผมนึกว่าพวกนอกชานเมืองใจกล้า มาขวางทางเพื่อหาค่าปรับ”

คำพูดน่าสงสัยของหัวหน้าจาง ทำให้พวกนายตรวจหวังใกล้จะร้อง ถึงเราจะเรียกค่าปรับ ก็ไม่ต้องมาเยอะขนาดนี้ก็ได้มั้ง

คนที่ขับรถแท็กซี่เป็นเทพจากไหนกัน แค่ขับรถแท็กซี่ก็สามารถมีพรรคพวก พร้อมอาวุธครบมือด้วยเหรอ นี่มันยุติธรรมไหม!

นายตรวจหวังปาดเหงื่อบนหน้าผาก เขาเก็บปืนพก และพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พวกนายเป็นหน่วยไหน”

“พวกเขาน่ะเหรอ เป็นสายตรวจทีมใหญ่ในเมืองยังไงล่ะ พวกเขามาช่วยฉันนิดหน่อยน่ะ” หลี่โม่โบกมือไปมา หัวหน้าจางให้ความร่วมมือ โดยการหยิบบัตรตำรวจแกว่งไปมา ตรงหน้านายตรวจหวัง

นายตรวจหวังมอง และดูบัตรตำรวจของหัวหน้าจางอย่างละเอียด เขาถึงกับโล่งอกทันที