บทที่ 681 เปลี่ยนแม่ยาย

หลงห้าวเทียนมองหลี่โม่ที่กำลังใกล้เข้ามา ด้วยแววตาที่หวาดกลัว ตอนนี้หลงห้าวเทียนเสียใจเป็นอย่างมาก

เขาเสียใจที่เมื่อกี้ทำเป็นอวดดี เข้าไปหากู้หยุนหลันตรงๆ ควรจะหาโอกาสตอนที่หลี่โม่ไม่อยู่ เข้าไปหากู้หยุนหลันน่าจะถูกต้องกว่า

แต่เสียใจตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ หลงห้าวเทียนหวังพึ่งบอดี้การ์ดทั้งสี่คนได้เพียงอย่างเดียว

หลังจากมองไปยังบอดี้การ์ดทั้งสี่ ที่นอนอยู่บนพื้น หลงห้าวเทียนรู้สึกสิ้นหวังทันที

บอดี้การ์ดทั้งสี่คนนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเหมือนตาย แถมยังมีเลือดไหลออกจากปากพวกเขา

จู่ๆ หลงห้าวเทียนก็สติแตก ความหวังสุดท้ายสลายไปแล้ว เขาทำได้เพียงช่วยตัวเองเท่านั้น

หลงห้าวเทียนตื่นตระหนกและคิดหาวิธีเอาตัวรอด เขากัดฟันและวิ่งด้วยความเร็ว 120 แต่คนที่ปกติไม่ได้ฝึกซ้อมอย่างหลงห้าวเทียน ถึงแม้ตอนนี้จะแสดงอะไรเหนือธรรมชาติออกมา คงหนีได้ไม่เร็วสักเท่าไร

หลี่โม่ส่ายหน้าหัวเราะ เขาไม่ได้ตามหลงห้าวเทียนไป แต่เขาใช้เท้าเตะกระป๋องที่อยู่ข้างถนน

กระป๋องถูกหลี่โม่เตะออกไป ความเร็วของมันเสมือนกระสุนปืนใหญ่ เพียงพริบตาเดียว มันก็พุ่งไปกระแทกกับหลังของหลงห้าวเทียน

“พลั่ก!”

หลงห้าวเทียนกระอักเลือดออกมา เขาโงนเงนสองทีและล้มลงกับพื้น เขารู้สึกเหมือนกระดูกหลังหักไปหมดแล้ว

หลี่โม่เดินเข้าไปช้าๆ เขาหยุดลงข้างหลงห้าวเทียน และใช้เท้าขวาเหยียบลงบนแก้มของหลงห้าวเทียน

ใบหน้าอ่อนหวานของหลงห้าวเทียนบูดเบี้ยว การที่โดนคนใช้เท้าเหยียบหน้า ถือว่าเป็นเรื่องอัปยศสำหรับเขามาก

“ไอ้เวรเอ๊ย เอาเท้าของแกออกไปเดี๋ยวนี้!” หลงห้าวเทียนตะโกนออกมา

“ดูเหมือนว่านายไม่มีจิตสำนึกในการตกเป็นเชลย ตอนนี้นายไม่ใช่คุณชายของตระกูลหลงแล้ว แต่เป็นรางวัลทางสงครามของฉัน แค่ฉันใช้แรงนิดหน่อย ก็สามารถเหยียบหัวของนายให้แตกกระจุย”

คำพูดที่หลงห้าวเทียนกำลังจะตะโกนออกมา จู่ๆ ก็ติดอยู่ที่ลำคอจนไม่สามารถพูดออกมาได้

ตอนนี้เขากลายเป็นเชลยจริงๆ ชีวิตอยู่ในมือของหลี่โม่ จู่ๆ หลงห้าวเทียนก็ยอมจำนน

“อย่า อย่า เราใจเย็นกันก่อน มีเรื่องอะไรค่อยๆ พูดกันก็ได้”

“เมื่อกี้ทำไมนายถึงไม่พูดกันดีๆ ล่ะ ตอนนี้ฉันโกรธแล้ว พูดอะไรให้ฉันหายโกรธสิ ไม่งั้นฉันจะเหยียบหัวนายให้แตกกระจุย”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความน่าเกรงขามของหลี่โม่ หลงห้าวเทียนสั่นไปทั้งตัว เขาพูดอย่างหวาดกลัวว่า “ฉัน ฉันบอกแล้ว ปู่เป็นคนส่งฉันมา คนที่ถูกส่งมากับฉันอีกคนคือหลงโป หลงโปพาคนมีฝีมือมาเป็นจำนวนมาก เพื่อจัดการนาย คนที่พุ่งเป้ามาที่นายจริงๆ คือหลงโป”

“หลงโปงั้นเหรอ ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่เข็ดสินะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันจะสั่งสอนเขาเอง”

หลี่โม่พูดจบ ก็ใช้พื้นรองเท้าบดขยี้ซีกหน้าของหลงห้าวเทียน ไม่นานใบหน้าอันอ่อนหวานของหลงห้าวเทียนก็เสียโฉมทันที

“อ๊าก! เจ็บโว้ย หน้าฉัน หน้าฉัน!”

หลงห้าวเทียนตวาดออกมาอย่างโมโห ใบหน้าคือสิ่งที่หลงห้าวเทียนให้ความสำคัญที่สุด แต่ตอนนี้โดนหลี่โม่ทำให้เสียโฉม ทำให้หลงห้าวเทียนเจ็บใจจนน้ำตาไหล

น้ำตาไหลลงมาถูกบาดแผล ยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บบาดแผล หลงห้าวเทียนสลบไปพร้อมกับความเจ็บปวดและความโกรธ

เมื่อเห็นหลงห้าวเทียนสลบไป หลี่โม่แสยะยิ้ม และไม่คิดจัดการกับหลงห้าวเทียนอีก เขาเตะขาหลงห้าวเทียนจนหักทั้งสองข้าง ก่อนที่จะออกไป ให้เขาใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็นไปตลอดชีวิต