บทที่ 686 รู้ซะบ้างว่าอะไรเรียกว่าผู้มีฝีมือ

จู่ๆ สายตาที่เฉินชิงเหมยมองหลี่โม่ก็เปลี่ยนไป ดวงตาสุกสกาวมองไปที่หลี่โม่ ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

หลี่โม่หาวออกมา และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ยอมแพ้หรือยัง”

ราชามือไวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างยอมแพ้ จากนั้นจึงพยักหน้าพูดด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง “ฉันยอมแพ้แล้ว ฉันนับถือนาย ฉันไม่ถือสาหาความกับเฉินชิงเหมยอีก”

หลี่โม่เคาะโต๊ะ แล้วพูดกับพวกเจ้าพ่อ “พวกคุณเข้าใจชัดเจนแล้วใช่ไหม ตอนนี้มาคิดบัญชีที่เราพนันกันไว้ข้างนอกดีกว่า”

พวกเจ้าพ่อมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เงินร้อยล้านไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ สำหรับพวกเขา ถึงจะเฉลี่ยกัน ก็ต้องใช้เงินคนละหลายสิบล้าน

“เมื่อกี้ใครพนันกับนาย มีหลักฐาน มีพยานหรือเปล่า อย่าคิดว่าตัวเองเป็นนักเลงในพื้นที่ แล้วพวกเราจะกลัว”

“จะไปพูดมากทำไม รีบเรียกพวกลูกน้องมาสิ ถ้ามันกล้าทำอะไรเหิมเกริม ก็จัดการมันเลย”

พวกเจ้าพ่อปฏิเสธอย่างน้ำขุ่นๆ ตอนนี้เพราะเงิน ทำให้พวกเขาลืมสิ่งที่ผู้บงการสั่งให้ทำจนหมดสิ้น

เฉินชิงเหมยดึงแขนเสื้อหลี่โม่เบาๆ จากนั้นพูดว่า “พอแค่นี้ดีกว่า จะเอาเงินจากคนพวกนี้ ไม่ง่ายหรอก เรารีบไปกันเถอะ”

“เงินของหลี่โม่ ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เหมือนกัน ในการพนันไม่มีพี่น้อง แพ้แล้วก็ต้องจ่าย”

หลี่โม่นั่งบนเก้าอี้ไม่ไปไหน เฉินชิงเหมยไม่สามารถดึงเขาได้

เฉินชิงเหมยกระทืบเท้าอย่างร้อนใจ แต่เธอก็รู้ว่านิสัยหลี่โม่ไม่ดี เกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ เธอร้อนใจจนน้ำตาคลอเบ้า

สีหน้าของราชามือไวเปลี่ยนไปหลายต่อหลายครั้ง เขาคิดถึงคำสั่งของคนที่บงการ และลุกขึ้นพูดไกล่เกลี่ย “สหายทุกท่าน เห็นแก่หน้าของฉัน พวกนายเอาเงินให้คุณหลี่เถอะ”

“ทำไมต้องให้ด้วย เราไม่ได้เสกเงินได้นะ อยู่ๆ ก็จะมาเอาเงินของเรา ไม่มีทางหรอก!” เจ้าพ่อที่กำลังโกรธ ปรบมือเรียกบอดี้การ์ดสิบกว่าคนเข้ามา

“ลูกพี่!” บอดี้การ์ดสิบกว่าคนตะโกนอย่างพร้อมเพรียงจนน่าตกใจ

“เอาอาวุธออกมา ให้คุณหลี่ได้เห็นความน่าเกรงขามของเรา”

บอดี้การ์ดเอากระบองสองท่อนออกมา และสะบัดมันออกอย่างพร้อมเพรียง

พรึ่บๆๆ

กระบองสองท่อนที่พับเอาไว้ ถูกสะบัดออกมา แต่ละอันยาวประมาณหนึ่งเมตร มันส่องแสงแวววาว

ราชามือไวมีสีหน้าทุกข์ใจ เขาหงุดหงิดในใจ เพราะเจ้าพ่อพวกนี้ไม่ไว้หน้าเขาเลย ถ้ามีเรื่องกันขึ้นมา แล้วทำให้คำสั่งล้มเหลว ราชามือไวรับผลที่ตามมาไม่ได้แน่นอน

“สหายทั้งหลาย พวกนายจะไม่ไว้หน้าราชามือไวอย่างฉันจริงเหรอ ครั้งนี้ฉันอยู่ข้างหลี่โม่นะ ในเมื่อแพ้แล้วก็ห้ามหนีหนี้ ฉันยืนยันได้ว่าเมื่อกี้พวกนายพนันกับคุณหลี่ไว้ข้างนอก”

พวกเจ้าพ่อโมโหมาก พวกเขามองราชามือไว้ที่เห็นขี้ดีกว่าไส้ ด้วยแววตาโกรธเคือง

“ราชามือไว! นายมันเลี้ยงเสียข้าวสุก พวกเรายืนข้างนาย แต่นายกลับทรยศเรา”

“ฉันไม่ได้ทรยศ ฉันอยู่ในวงการพนัน ต้องปกป้องกติกา ถ้าทุกคนไม่ทำตามกติกา ฉันคงไม่ต้องอยู่ในวงการนี้แล้ว การที่เรามาอยู่ในวงการนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือกติกาไม่ใช่เหรอ”

หลี่โม่มองราชามือไวอย่างชื่นชม เขาคิดว่าราชามือไวยังเป็นคนมีพรสวรรค์ สายตาหลักแหลม ความคิดว่องไว ความสามารถในการเลือกพรรคพวกถือว่าดีมาก

ราชามือไวเห็นสายตาของหลี่โม่ เขาจึงยิ้มและพูดว่า “วางใจเถอะคุณหลี่ เรื่องทั้งหมดให้ฉันจัดการเอง”