บทที่ 685 ยี่สิบเอ็ดแต้ม

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ นี่ไม่ใช่เรื่องจริง! นายใช้กลโกงอะไร! ถึงนายจะใช้กลโกง แต่มันก็เป็นไปไม่ได้!”

พวกเจ้าพ่อพากันตกตะลึง มองแต้มที่อยู่ในที่เขย่าลูกเต๋า เหลือเชื่อยิ่งกว่าพวกเซียนพนันในหนังเสียอีก

“ลูกเต๋าถูกเขย่าจนหงายขึ้นหกด้าน เขย่าสามอันได้ยี่สิบเอ็ดแต้ม คนไม่สามารถทำได้แน่ๆ”

“มันเกินไปหรือเปล่า ถ้าบอกว่าไม่โกง ฉันไม่เชื่อแน่นอน พวกนายดูสิ ลูกเต๋าแต่ละด้านเรียงตัวเป็นระเบียบ ไม่ได้โดนเขย่าจนแตกออก แต่มันโดยสับจนแตกออก!”

“คุณหลี่ อธิบายพวกเรามาสิ นายใช้กลโกงอะไร มาโกงต่อหน้าพวกเรา รนหาที่ตายชัดๆ!”

พวกเจ้าพ่อมองหลี่โม่ด้วยแววตาดุร้าย สายตาของแต่ละคนเหมือนกำลังจะกินคนอย่างไรอย่างนั้น

หลี่โม่มองพวกเจ้าพ่ออย่างเย็นชา “พวกคุณไม่เคยเห็น ผมไม่โทษพวกคุณหรอก แต่พวกคุณพูดมั่วๆ แบบนี้ จะโดนซัดเอานะ”

พวกเจ้าพ่อรู้สึกเสียววาบ เหมือนโดนปกคลุมด้วยไอเย็น พวกเขาเริ่มถอยหลังอย่างตัวสั่นงันงก

หลังจากถอยหลังไปได้สองก้าว พวกเจ้าพ่อรู้สึกกลัวและอับอาย

พวกเขาเป็นคนมีชื่อเสียง คิดไม่ถึงว่าจะตกใจกับสายตาของหลี่โม่ ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป พวกเขาต้องอับอายขายหน้าแน่นอน

เจ้าพ่อที่ดูมีอำนาจสูงสุดหรี่ตาลง เขาพูดอย่างดุดันว่า “เราพูดมั่วๆ ที่ไหนกัน นายดูลูกเต๋าที่นายเขย่าสิ ใครสามารถทำได้เป็นระเบียบแบบนั้นบ้าง มันถูกหั่นด้วยเครื่องมือที่แหลมคม”

“ตลก! พวกคุณเป็นคนเลือกสถานที่ ของก็เป็นของพวกคุณ กติกาพวกคุณก็เป็นคนกำหนด พวกคุณคิดว่าผมจะหาเครื่องมือในการโกงมาก่อนได้อย่างไร ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นเจ้าพ่อได้ยังไง ในหัวมีแต่ขี้เลื่อย มาเป็นลูกน้องให้ผมยังไม่เอาเลย”

หลี่โม่พูดจบก็ส่ายหน้า เขามองพวกเจ้าพ่ออย่างรังเกียจ

พวกเจ้าพ่อเดือดมาก และกำลังเตรียมที่จะเรียกลูกน้องมาสั่งสอนความเป็นคนให้หลี่โม่

ราชามือไวหยิบลูกเต๋าขึ้นมาดูอย่างละเอียด เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเจ้าพ่อพูดถูก นี่มันเป็นรอยหั่น ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อนายนะ แต่ลูกเต๋านี่มันทำให้เราไม่อยากจะเชื่อ”

เฉินชิงเหมยเบิกตาโต จากนั้นจึงพูดอย่างเย็นชา “แล้วที่คุณเขย่าออกมา มันเชื่อได้เหรอ เราไม่พูดความผิดปกติของพวกคุณ คุณยังมาเซ้าซี้อีก คุณหลี่มีความสามารถ คุณทำไม่ได้ก็แสดงว่าคุณไม่มีความสามารถ!”

เจ้าพ่อคนที่กำลังโกรธ หยิบปืนออกมาจากหลังเอว เขาเหนี่ยวไก และเอาปลายกระบอกปืนจ่อไปที่หลี่โม่

“รีบอธิบายมาเถอะคุณหลี่ จะมาโกงต่อหน้าเรา มาเอาเงินเราโดยใช้วิธีสกปรก ไม่มีทางแน่นอน”

หลี่โม่หัวเราะ เขามองเจ้าพ่อที่กำลังโกรธ เหมือนมองคนปัญญาอ่อน

“เห็นแก่ความกล้าของพวกคุณ กล้าพนันกับผมอีกครั้งไหมล่ะ ผมพนันว่าปืนของคุณจะเป็นแค่เศษเหล็ก”

“ตลก! ปืนของฉันจะกลายเป็นเศษเหล็กได้ยังไง ครั้งนี้ฉันจะ......” เจ้าพ่อคนที่กำลังโกรธยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนเจ้าพ่อคนอื่นรั้งเอาไว้

“อย่าผลีผลาม เรามาเป็นพยาน ไม่ได้มามีเรื่อง” พวกเจ้าพ่อพูดพลาง ส่งสัญญาณทางสายตาให้เจ้าพ่อคนนั้นอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม