บทที่ 700 คลานออกไป

จูเจียนเฉียงรับรู้ได้ว่ามีเงาดำกลุ่มหนึ่งปกคลุมตัวเองอยู่ จึงพยายามเอียงหน้า แล้วมองขึ้นไปอย่างยากลำบาก

หัวหน้าโสงเหลือบมองลงมาที่จูเจียนเฉียง เมื่อเห็นสภาพจูเจียนเฉียงที่เอียงหน้ามา แล้วพยายามจะแหงนขึ้นมอง ก็ยิ้มเย้ยหยันพลางพูดว่า:

"คุณชายจู ได้เวลาไปโรงพยาบาลแล้วล่ะ ผมเรียกรถพยาบาลให้คุณได้อยู่หรอก แต่คุณจำเป็นต้องคลานออกจากป่ายเล่อฮุ่ยไปก่อน ถึงจะขึ้นรถพยาบาลได้นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าโสง จูเจียนเฉียงก็หลับตาลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด ใบหน้าที่พยายามหันมาในตอนแรก ก็รู้สึกเหมือนหมดเรี่ยวแรงไปดื้อ ๆ จนร่วงลงไปกับพื้นหนัก ๆ เลยทีเดียว

คลานออกไป? ขาสองข้างถูกตีจนหักเป็นสิบท่อน แค่ขยับครั้งเดียวก็เจ็บจนแทบทำให้คนตายได้แล้วเนี่ยนะ?

อย่าพูดถึงแค่ว่าคลานออกจากป่ายเล่อฮุ่ยเลย น่ากลัวว่าแค่จูเจียนเฉียงคลานออกไปได้ถึงหน้าประตูห้อง ก็คงเจ็บจนช็อกขาดใจตายไปก่อนแล้ว

จูเจียนเฉียงรู้สึกว่า ตัวเองไม่สามารถทนรับความทรมานที่จะตามมาหลังจากนี้ได้อีกต่อไปแล้ว เขาสูญเสียความหวังในการมีชีวิตรอด ท่าทางก็สงบลงอย่างยอมรับชะตากรรม

ในใจของจูเจียนเฉียงมีความคิดว่า ตอนนี้ยอมตายไปเลยตรง ๆ ยังจะสบายเสียกว่าต้องคลานออกไปด้วยขาสองข้างที่หักเป็นสิบท่อนแบบนี้

จูเจียนเฉียงหลับตาลง พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างยิ่งว่า : “หลี่โม่ คุณปู่หลี่โม่! น่ากลัวว่าผมจะคลานออกไปจากป่ายเล่อฮุ่ยไม่ไหวแล้ว หรือไม่คุณก็ฆ่าผมเลยตรง ๆ เถอะ อย่าเล่นกับชีวิตผมแบบนี้อีกเลย ผมทนรับความเจ็บปวดขนาดนี้อีกไม่ไหวแล้วจริง ๆ ยังไงก็สงเคราะห์ให้ผมไปสบายซักครั้งเถอะ”

“ทำไมล่ะ? ทีนี้รู้สึกว่าตายไปซะยังสบายกว่าแล้วงั้นสิ? ตอนนั้นที่แกเรียกให้เจินจาหนานมาทำให้ฉันอับอายขายหน้า แกรู้สึกว่าในหัวใจแกมันมีความสุข สบายอกสบายใจมากใช่มั้ย ? ในเมื่อตอนนั้นแกมีความสุขแล้ว ตอนนี้ฉันก็แค่อยากได้สิ่งที่แกเคยได้ไปกลับคืนมาบ้าง ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ!"

น้ำเสียงที่หลี่โม่พูด เย็นเยียบเหน็บหนาวราวพายุหิมะกลางฤดูหนาวในเขตแดนเหนือก็ไม่ปาน ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับอดสั่นสะท้านไม่ได้เมื่อได้ยิน

กู้หยุนหลันหันไปมองหลี่โม่ด้วยความกังวล ดึงมือที่ค่อนข้างเย็นของเขามากุมไว้ คิดในใจว่าหัวใจของหลี่โม่ตอนนี้ น่ากลัวว่าคงจะเย็นเยียบพอ ๆ กันสินะ? ถ้างั้นฉันจะช่วยทำให้หลี่โม่อบอุ่นขึ้นเอง

เมื่อคิดได้ดังนี้ กู้หยุนหลันก็แนบร่างกายของเธอ เข้ากับแผ่นหลังของหลี่โม่จนแน่น สองมือโอบรอบเอวของหลี่โม่ไว้อย่างแน่นหนา กระซิบที่ข้างหูของหลี่โม่ว่า "หัวใจของคุณก็เย็นไปด้วยแล้วเหรอ? งั้นฉันจะช่วยทำให้อุ่นขึ้นนะ"

หลี่โม่หันกลับมามองกู้หยุนหลันที่แนบร่างชิดแผ่นหลังเขาไว้จนแน่น ส่งรอยยิ้มเอ็นดูไปให้เธอ ลูบเส้นผมอันเงางามของเธอแล้วพูดว่า "ทำให้คุณตกใจรึเปล่า? ผมแค่บอกลาอดีตของตัวเองน่ะ มันมีหนี้บางอย่าง ที่ถึงเวลาสมควรทวงกลับคืนมาได้แล้ว"

กู้หยุนหลันมองหลี่โม่อย่างซุกซนแล้วหัวเราะ หลังจากทำหน้าทะเล้นใส่ก็พูดเบา ๆ ว่า: "ฉันไม่ตกใจหรอก ไม่ว่าคุณทำอะไร ฉันก็พร้อมจะสนับสนุนคุณทุกอย่าง ฉันแค่กลัวว่าคุณจะรู้สึกไม่สบายใจเท่านั้นแหล่ะ ไม่ว่าจะเป็นยังไงฉันก็อยากให้คุณมีความสุข”

หลี่โม่ลูบหัวกู้หยุนหลันอย่างแผ่วเบา พลิกมือแล้วโอบตัวกู้หยุนหลันเข้ามาในอ้อมแขนจากนั้นหลี่โม่ก็ไปดึงเฉินเสี่ยวถงที่ยืนอยู่อีกด้านมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มสว่างไสวว่า "วันนี้หมดสนุกซะแล้วสิ พวกเราไปหามื้อค่ำอร่อย ๆ กินกันดีกว่า"

“เจ้าโสง ถ้ามันไม่ยอมคลานออกไปล่ะก็ งั้นก็ปล่อยให้มันนอนรอความตายอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน” หลี่โม่พูดไปพลางก็เดินออกไปพลาง

“ครับ ผมสัญญาว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!” หัวหน้าโสงหันไปขานรับด้วยน้ำเสียงแข็งขันตามเงาหลังหลี่โม่ที่เดินออกไป

หลี่โม่พากู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงออกจากห้อง ท่ามกลางสายตาที่อิจฉาของบรรดา รปภ. สายตาที่หวาดกลัวของผู้จัดการ และสายตาที่ตื่นเต้นของสาว ๆ บาร์เกิร์ลที่กินเผือกอยู่นอกห้อง

หลังจากมองส่งหลี่โม่จากไป หัวหน้าโสงก็เกาหัวแกรก ๆ พลางหันไปมองจูเจียนเฉียงที่แกล้งทำเป็นหมาตายอยู่บนพื้น

ภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากคุณหลี่ จำเป็นต้องทำให้สำเร็จซะด้วยสิ แต่ดูจากสภาพแกล้งตายของจูเจียนเฉียงแล้ว ก็แสดงให้เห็นได้ชัดว่าเขาคงจะไม่ให้ความร่วมมือแน่ คงต้องคิดหาวิธีซักทาง ที่จะทำให้เขาคลานออกไปจากป่ายเล่อฮุ่ยให้ได้

หัวหน้าโสงหันหน้าไปมองลูกน้องตัวเอง: "ช่วยกันคิดหาวิธีมา ทำยังไงก็ได้ให้ไอ้หลานเต่านี่คลานออกไปเองให้จงได้ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ หลังจากนี้พวกเราจะยังมีหน้าไปพบคุณหลี่ได้ยังไง!"

“ฉันไม่มีทางคลานออกไปเด็ดขาด ให้ตายก็ไม่คลาน!” จูเจียนเฉียงพูดอย่างหนักแน่น