บทที่ 699 ในที่สุดก็ต้องทำศึกสักครั้ง

จูเจียนเฉียงต่อสู้ดิ้นรนบิดร่างกายหนีอย่างสุดชีวิตไปพลาง ปากก็ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาจากหลี่โม่ไปพลาง

ในเวลานี้ จูเจียนเฉียงรู้จักคำว่ากลัวอย่างถ่องแท้แล้ว เขากลัวว่าหลี่โม่จะลงมือฆ่าเขาทิ้งแบบไม่แยแสอะไรทั้งนั้น

ตีขาแต่ละข้างให้หัก 5 ท่อน ขาข้างนั้นจะถูกตีจนมีสภาพเป็นยังไงล่ะ ? มันจะเจ็บปวดขนาดไหน? จูเจียนเฉียงไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าตัวเองถูกทุบตีจนมีสภาพเป็นแบบนั้น ตัวเองจะต้องเจ็บจนมีสภาพร่อแร่ขนาดไหน

“รู้ว่าผิดงั้นเหรอ? ฮะ ๆ มารู้ตัวว่าผิดเอาตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว คำโบราณว่าไว้ มีครั้งที่หนึ่งก็ยังทำครั้งที่สอง ก็ไม่ควรเก็บไว้ให้มีครั้งที่สามที่สี่อีก ที่แกหาเรื่องฉันเหมือนว่าจะเกินสามครั้งไปแล้วนะ”

หลี่โม่ใช้สายตาที่เย็นชาสุดขีดจ้องมองจูเจียนเฉียง

จูเจียนเฉียงเหมือนพวกแมลงสาบตายยากไม่มีผิด เอาแต่หาเรื่องเดือดร้อนรำคาญใจให้หลี่โม่ไม่หยุดไม่หย่อน ถ้าตอนนี้ไม่จัดการสั่งสอนเขาให้รู้สำนึก น่ากลัวว่าจูเจียนเฉียงคงจะไม่รู้ซักทีว่าทำไมหม่าหวางเย่ (เทพม้าสามตา) ถึงได้มีสามตา (*สำนวนนี้มีความหมายภาษาไทยโดยรวมสื่อได้ว่า อย่าได้เที่ยวไปมีเรื่องกับผู้อื่น)

“ไม่! โปรดให้โอกาสฉันอีกซักครั้งเถอะ ถือว่าให้โอกาสฉันเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ วันหลังฉันจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างแน่นอน! จะไม่มารังควานอะไรนายอีกแล้ว ฉันสาบานเลย!” จูเจียนเฉียงพูดอย่างหวาดกลัวลนลาน

“ไม่มีโอกาสอะไรแล้วทั้งนั้น ลงมือซะ” หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

พลั๊วะ! กร๊อบ!

"อ๊าก!"

รปภ.คนหนึ่งฟาดกระบองเหล็กลงไป ทุบเข้าที่ท่อนขาของจูเจียนเฉียงอย่างโหดเหี้ยม กระดูกท่อนขาของจูเจียนเฉียงหักสะบั้นทันที

จากนั้น รปภ. อีกคนก็ฟาดกระบองเหล็กลงไปที่ต้นขาของจูเจียนเฉียงติด ๆ

พลั๊วะ! กร๊อบ!

“อ๊าก! ขาของชั้น! เจ็บจะตายแล้ว! หลี่โม่ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วยเถอะ! ฉันไม่ไหวแล้ว ! เจ็บจนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ถ้าตีอีกขาชั้นจะพิการแล้ว!”

จูเจียนเฉียงเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว น้ำตาก็ไหลอาบลงมาจนนองหน้า เหงื่อเย็น ๆ ไหลท่วมออกมาทั่วร่างเพราะความเจ็บปวด ไม่เพียงแต่ทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปทั้งตัว แต่ยังก่อให้เกิดคราบน้ำรอยหนึ่งบนพื้นอีกด้วย

ชั่วขณะนี้ จูเจียนเฉียงรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งแล้ว เสียใจอย่างสุดซึ้งแล้วจริง ๆ ที่เมื่อกี้ทำตัวเย่อหยิ่งจองหองออกไปอย่างนั้น เขามันก็แค่ทองสัมฤทธิ์เก๊ ๆ ดันไปหาเรื่องเต้นแร้งเต้นกายั่วยุอยู่ตรงหน้าคนระดับราชาอย่างหลี่โม่ ครั้งนี้เท่ากับตัวเองรนหาที่ตายแล้วชัด ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น รปภ.ก็ไม่ได้หยุดมือ พวกเขายังคงฟาดกระบองเหล็กลงไป ทุบหนัก ๆ เข้าที่ขาทั้งสองข้างของจูเจียนเฉียงเหมือนเดิม

เสียงฟาดกระทบ เสียงแตกหัก เสียงโหยหวนอันน่าสังเวช ผสมผสานเข้าด้วยกัน เหมือนกับกำลังแสดงละครเพลง Rhapsody of Destiny อย่างไรอย่างนั้น

หลังจากถูกฟาดไปสี่ครั้ง จูเจียนเฉียงก็หมดสติไปด้วยความเจ็บปวด

“สลบไปไม่น่าจะดีนะครับ คนที่กล้าทำให้คุณหลี่ขุ่นเคืองใจ ยังไง ๆ ก็ต้องให้รู้รสชาตการถูกทรมานซะบ้างถึงจะสาสม!”

หัวหน้าโสงเห็นว่าจูเจียนเฉียงหมดสติไป จึงสั่งให้ลูกน้องหยุดมือชั่วคราว

เมื่อหยิบเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้ว หัวหน้าโสงก็เทเครื่องดื่มเย็นเฉียบนั้น ลงไปบนใบหน้าของจูเจียนเฉียง

จูเจียนเฉียงที่ถูกเหล้าสาดหน้าจนตื่น รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดขึ้นมาจากขาทันทีที่ฟื้น เขาร้องขอความเมตตาอย่างอ่อนแรง: "อ้าก! มันเจ็บ! มันเจ็บ! เจ็บจนไม่ไหวแล้ว คุณลุงหลี่ ไม่! คุณปู่หลี่ ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะ ต่อจากนี้ไปคุณเป็นปู่ของผมเลยก็ได้ ตกลงมั้ย?”

“ไม่ล่ะ” หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

ทั้งกู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่กล้าดูสภาพอันน่าสังเวชของจูเจียนเฉียง แต่ไปนั่งเบียดกันจนชิดแล้วกระซิบคุยกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

หัวหน้าโสงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ โบกมือให้สัญญาณ ทีม รปภ.ของเขาก็ทุบที่ขาของจูเจียนเฉียงต่อไป

พลั๊วะ พลั๊วะ พลั๊วะ!