บทที่ 698 มีการขอบคุณให้หนัก ๆ

จูเจียนเฉียงมองหลี่โม่ที่เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ๆ ตัวเองก็เดินถอยหลังไปทีละก้าว ๆ ตามจังหวะเดินของหลี่โม่ไปด้วย แต่ในใจกลับตื่นตระหนกจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว

ชั่วขณะนี้เอง ผู้จัดการคนหนึ่งของป่ายเล่อฮุ่ย ก็เดินฝ่าแยกกลางกลุ่มของสาว ๆ บาร์เกิร์ลที่ยืนกินเผือกกันอยู่ สับเท้าก้าวเดินยาว ๆ เข้ามาในห้อง

เมื่อผู้จัดการเดินเข้ามาเห็นจูเจียนเฉียง ดวงตาก็เป็นประกายเจิดจ้า ในใจก็คิดว่านี่ไม่ใช่นายน้อยตระกูลจูที่ใช้เงินเหมือนน้ำคนนั้นหรอกเหรอ?

ถ้างัดเขาให้กลายมาเป็นลูกค้าของตัวเองได้ หลังจากนี้ไปทุก ๆ เดือนคงจะได้ค่าคอมมิชชั่นเพิ่มขึ้นไม่น้อยแน่! ผู้จัดการเห็นจูเจียนเฉียง ก็รู้สึกเหมือนได้เห็นเงินสีขาวเรืองรองเป็นฟ่อน ๆ ลอยมาเลยทีเดียว

เมื่อมองดูหลี่โม่ที่ไม่คุ้นหน้าเลยแม้แต่น้อยเสร็จผู้จัดการก็กวาดตามองพวกหานเมิ่งสี่คนที่ใช้มือกุมที่หัวใจกับหน้าท้อง นอนร้องโอดโอยกลิ้งเกลือกไปมาอยู่บนพื้น

สุดท้าย ผู้จัดการก็มองไปที่กู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงที่นั่งอยู่บนโซฟา คาดเดาเอาว่านี่คงเป็นข้อพิพาทที่เกิดจากความหึงหวงเป็นแน่

หลังจากตัดสินสถานการณ์ภายในห้องแล้ว ผู้จัดการก็มองหลี่โม่อย่างละเอียดอีกครั้ง

หลังจากยืนยันได้ว่าหลี่โม่ไม่ใช่ลูกผู้ดีมีเงินจากตระกูลดังที่ไหน ผู้จัดการจึงตัดสินใจเด็ดขาดได้ว่า จะเลือกเกาะต้นขาของจูเจียนเฉียงให้มั่น

ผู้จัดการเดินไปข้าง ๆ จูเจียนเฉียง ชี้หน้าหลี่โม่แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า: "นายกล้ามาก่อเรื่องในป่ายเล่อฮุ่ยงั้นเหรอ? ใครให้ความกล้าหาญนี้กับนายไม่ทราบ!"

ทันทีที่ผู้จัดการของป่ายเล่อฮุ่ยมาถึง ก็ช่วยพูดแทนจูเจียนเฉียงทันที ทำให้ชั่วขณะนั้น จูเจียนเฉียงพลันรู้สึกว่าตัวเองมีคนสนับสนุน จึงกลับมามีความกล้าขึ้นโดยพลัน: "ผู้จัดการท่านนี้ กับอันธพาลประเภทนี้น่ะ คุณให้พวกรักษาความปลอดภัยของคุณมาจัดการไล่ตะเพิดเขาออกไปซะจะดีกว่านะ!"

จูเจียนเฉียงพูดไปพลาง ก็ส่งสายตาสื่อเป็นนัยว่าให้ตีมันให้ตายซะ ไปให้ผู้จัดการคนนั้น

ผู้จัดการสามารถเข้าใจได้ภายในไม่กี่วินาที หยิบเครื่องรับส่งวิทยุจากหลังเอวขึ้นมาแล้วเรียก:

"เรียกหน่วยรักษาความปลอดภัย เรียกหน่วยรักษาความปลอดภัย"

“หน่วยรักษาความปลอดภัยรับทราบ โปรดรายงาน”

“ในโซน A ห้องส่วนตัวขนาดเล็ก มีคนก่อความไม่สงบ ทำร้ายคนได้รับบาดเจ็บไปสี่คน ขอเชิญหัวหน้าโสง จากหน่วยรักษาความปลอดภัยนำคนมาจัดการด้วย”

“เยสเข้ ! ทำให้คนบาดเจ็บไปสี่คนงั้นหรอ? รอก่อนนะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้” เสียงอุทานของหน่วยรักษาความปลอดภัยดังออกมาจากเครื่องรับส่งวิทยุ จากนั้นก็เงียบไป

เฉินเสี่ยวถงยืนขึ้นด้วยความโกรธ ชี้ไปที่ผู้จัดการแล้วพูดว่า “เป็นพวกเขาที่บุกเข้ามาในห้องของพวกเราแล้วลงมือก่อนแท้ ๆ คุณเป็นผู้จัดการ ทำไมไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีแบบนี้ล่ะ?”

“ป่ายเล่อฮุ่ยเรา จำเป็นต้องรับรองความปลอดภัยส่วนบุคคลของแขกทุกท่าน สิ่งที่ทางเราได้เห็นตอนนี้คือ เขาทำร้ายคนจนได้รับบาดเจ็บไปสี่คน ในเมื่อเขาทุบตีคนไปแล้ว เราจึงต้องให้คำอธิบายกับฝ่ายที่ถูกทำร้ายก่อน”

"นี่!......"

เฉินเสี่ยวถงยังอยากจะพูดต่อ แต่หลี่โม่ส่งสายตาสงบนิ่งไปให้เธอแวบหนึ่ง แล้วเดินไปนั่งตรงกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสอง: "หมามันกัดคน คนยังต้องไปกัดมันกลับรึไงล่ะ? มันก็ต้องใช้ไม้ตีหมาตีหมากลับไปสิ เป็นการสอนบทเรียนให้หมามันรู้จักเรียนรู้ซะบ้าง"

“แม่งขนาดนี้แล้วแกยังแกล้งทำเป็นไม่แยแสอยู่อีกเหรอวะ! รอให้หน่วยรักษาความปลอดภัยของป่ายเล่อฮุ่ยมาถึงก่อนเถอะ แกได้เจอเรื่องโชคร้ายแน่!”

จูเจียนเฉียงจ้องมองหลี่โม่ด้วยสายตาโหดเหี้ยม ในใจก็จินตนาการถึงฉากที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของป่ายเล่อฮุ่ยมาถึง แล้วมาซ้อมหลี่โม่ให้น่วมไปเลยยิ่งดี

ผู้จัดการมองหลี่โม่ที่ยังคงทำตัวชิล ๆ สบาย ๆ เหมือนมิได้นำพาว่าเรื่องเดือดร้อนจะมาถึงตัว จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย รู้สึกว่าท่าทางของหลี่โม่ดูสงบเกินไปแล้ว หรือเขาจะยังมีทางหนีทีไล่อื่นอีก? ดูเหมือนว่าถ้าทีมรปภ.มาถึง ต้องรีบให้ทีม รปภ.ชิงลงมือก่อนคงจะดีกว่า

ไม่นานทีมเจ้าหน้าที่รปภ.ที่มากความสามารถ ก็เข้าไปในห้องที่หลี่โม่และคนอื่น ๆ อยู่

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยมีส่วนสูงถึง 1.9 เมตร รูปร่างกำยำแข็งแรง นั่นคือหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย หัวหน้าโสง

"สถานการณ์เป็นยังไง?" หัวหน้าโสงเข้ามาพร้อมกับหน่วยรักษาความปลอดภัยทีมหนึ่ง กวาดสายตามองสี่คนที่นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น จากหันจึงหันไปมองหลี่โม่ซึ่งนั่งอยู่บนโซฟา

หลังจากเห็นหน้าหลี่โม่ชัด ๆ เปลือกตาของหัวหน้าโสงก็กระตุกอย่างแรง รู้สึกว่าหนังหัวตัวเองชาหนึบ ทำไมผู้ทรงอิทธิพลท่านนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้!

“หัวหน้าโสงมาแล้วเหรอ!” เมื่อเห็นหัวหน้าโสงนำทีมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึง ผู้จัดการก็รีบพูดทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น