บทที่ 697 ลองเรียกดูซักคนสิ

ใบหน้าที่แดงก่ำของหานเมิ่ง เต็มเปี่ยมไปด้วยสีสันของฤดูใบไม้ผลิที่ไม่สิ้นสุด ท่าทางที่แสดงออกเรียกได้ว่า คนคนหนึ่งสามารถหยาบโลนได้เท่าไหร่ เขาก็หยาบโลนได้ถึงขั้นนั้น

เพล้ง!

ปรากฏเสียงดังสนั่นขึ้นเสียงหนึ่ง จูเจียนเฉียงขว้างแก้วเหล้าออกไปอย่างดุเดือด แล้วพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "นังแพศยานั่นเรอะ! ยังมีไอ้สารเลวหลี่โม่ด้วย!"

นับตั้งแต่ครั้งแรกที่จูเจียนเฉียงได้เห็นกู้หยุนหลัน ก็หลงใหลคลั่งไคล้ในตัวกู้หยุนหลันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่กลับต้องพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายใต้เงื้อมมือของหลี่โม่ ทำให้จูเจียนเฉียงเสียหน้าจนไม่เหลือชิ้นดี

จูเจียนเฉียงรู้สึกโกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ เพราะดื่มเหล้าไปมากจนเลือดร้อนขึ้นสมอง ยืนขึ้นแล้วคว้าขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา พูดกับพวกหานเมิ่งว่า " เตรียมอาวุธให้พร้อมโว้ยพรรคพวก ! ไปกระทืบไอ้หลี่โม่ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกับฉัน! กระทืบไอ้แมงดานั่นเสร็จ ก็เอาตัวนังแพศยากู้หยุนหลันกับเฉินเสี่ยวถงกลับไปที่คฤหาสน์ของฉัน คืนนี้พวกเรามาสนุกกันให้สุดเหวี่ยงไปเลยโว้ย!"

"โอ้! ไปกันเถอะๆๆ! พวกเราตามคุณชายจูไปชิงตัวสาวงามกันโว้ย!"

“คุณชายจูยิ่งใหญ่เกรียงไกร! สหายทั้งหลายเตรียมอาวุธให้พร้อมเว้ย!”

“ฮี่ ๆ ถ้าเป็นสาวงามสองคนจริง ๆ งั้นพวกเราก็จะได้มีช่วงเวลาดี ๆ ให้ได้มันส์กันแล้วน่ะสิ”

“หานเมิ่ง นำทาง!” จูเจียนเฉียงร้องสั่งเสียงหนึ่ง แล้วเดินนำพวกชายหนุ่มที่ถูกฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เมาจนขาดสติออกจากห้อง ชายหนุ่มพวกนั้นต่างก็ถือขวดเหล้าติดมือมาเป็นอาวุธ

บาร์เกิร์ลที่อยู่ในห้องส่วนตัวได้เห็นพวกจูเจียนเฉียงเดินถือขวดเหล้าออกไป ชั่วขณะนั้น พวกเธอต่างก็พากันตกตะลึงไปเลยทีเดียว

บาร์เกิร์ลผู้มากประสบการณ์คนหนึ่งพูดขึ้นว่า: "ฉันจะโทรบอกหัวหน้าโฮตส์ก่อน แล้วเดี๋ยวพวกเราตามไปดูกันซักหน่อยดีมั้ย?"

คนทุกคนล้วนมีสัญชาตญาณชอบรับชมเรื่องสนุก เมื่อได้เห็นว่าจะมีเรื่องสนุกให้ชมตรงหน้า คนอื่น ๆ ที่เหลือก็พากันพยักหน้าทีละคน ๆ

หลังจากบาร์เกิร์ลผู้มากประสบการณ์โทรบอกหัวหน้าโฮตส์ เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเสร็จ ก็เดินตามพวกสาวบาร์เกิร์ลคนอื่น ๆ ไป

หานเมิ่งนำทางไปถึงหน้าประตูห้องของพวกหลี่โม่ ยกเท้าขึ้นแล้วถีบเข้าที่ประตูห้องนั้นตรง ๆ

ปัง!

ประตูห้องถูกหานเมิ่งถีบจนเปิดออก จากนั้นจูเจียนเฉียงก็เดินถือขวดเหล้าตามเข้าไปในห้อง

ดวงตาสีแดงก่ำของจูเจียนเฉียงจ้องมองกู้หยุนหลันเขม็ง ยกมือข้างที่ถือขวดเหล้าขึ้น ใช้ขวดเหล้าชี้ไปที่กู้หยุนหลัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันธพาลว่า "โย่ว! นี่ไม่ใช่เทพธิดากู้หยุนหลันของพวกเราหรอกเหรอเนี่ย ? ได้ยินมาว่าเธอกับเพื่อนซี้เฉินเสี่ยวถงกกผู้ชายคนเดียวกัน ฉันในฐานะชายหนุ่มผู้ไล่ตามเธออย่างซื่อสัตย์มาตลอด เลยต้องมาดูซักหน่อยว่าพวกเธอสองหญิงใช้ผู้ชายคนเดียวกันยังไงบ้าง”

“จูเจียนเฉียง! นายมาพูดเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรไม่ทราบ? ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย เชิญนายรีบออกไปให้เร็วที่สุดเลย!” กู้หยุนหลันพูดอย่างเย็นชาขณะมองจูเจียนเฉียงที่อยู่ ๆ ก็บุกเข้ามาแบบหน้าด้าน ๆ

"โย่ว ๆ ! เธอมันก็แค่อีนังตอ...โอ๊ย!"

จูเจียนเฉียงยังพูดไม่ทันจบ หลี่โม่ก็สะบัดมือ ขว้างแก้วเหล้าในมือไปที่หน้าผากของจูเจียนเฉียงเต็มเปา แก้วเหล้าบาดจนเป็นรอยที่หน้าผากของเขารอยหนึ่ง เลือดสด ๆ ไหลหยดลงมาจากหน้าผากของเขาเป็นทาง

จูเจียนเฉียงแหกปากร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ยกมือขึ้นแตะแผลที่หน้าผาก จากนั้นก็จ้องไปทางหลี่โม่ที่ขว้างแก้วใส่เขาอย่างโกรธเกรี้ยว

“ฉันก็นึกว่าไอ้เวรที่ไหน ไม่คิดว่าจะเป็นแกนะเนี่ย หลี่โม่! ทุกคนมาดูนี่สิวะ นี่คือราชาแมงดาที่โด่งดังที่สุดในเมืองฮ่าน จอมเกาะเมียกินหลี่โม่เว้ย!”

จูเจียนเฉียงพูดจบ ก็หันหน้ากลับไปมองกู้หยุนหลันแล้วพูดว่า: "ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ เลยว่า ลูกกะตาของเธอมันเป็นอะไรไปแล้ว? ผู้ชายที่ไม่ต่างอะไรกับแมงดาพรรค์นี้ก็ยังเข้าตาเธอได้ กู้หยุนหลัน เธอคงไม่ได้ชอบยกให้ฟรีหรอกนะ? ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเธอชอบผู้ชายอย่างมันที่ตรงไหน?”

จูเจียนเฉียงยกมือขึ้นเช็ดเลือดจากบาดแผลที่หน้าผาก เมื่อเห็นคราบเลือดที่มือ ก็ยิ้มอย่างดุร้าย ชี้ไปที่หลี่โม่แล้วตะโกนว่า: "พวกแก รีบไปกระทืบไอ้แมงดานี่ให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

เมื่อได้ยินคำสั่งจากจูเจียนเฉียง พวกหานเมิ่งทั้งสี่คนก็โบกขวดเหล้าในมือ แล้ววิ่งกรูกันเข้าไปหาหลี่โม่ทันที