บทที่ 706 จะช่วยได้ยังไง?

“ ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา ๆ คนนึงแค่นั้นแหล่ะ เทียบกับผู้อำนวยการผู้ทรงเกียรติอย่างคุณไม่ได้หรอก ” หลี่โม่หาวหวอดพลางพูดอย่างเกียจคร้าน

“เป็นไปไม่ได้! แกต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!”

ในเวลานี้ ต่อให้ตีเขาให้ตาย จ้าวหลงปินก็ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าหลี่โม่เป็นคนธรรมดา

คนธรรมดาจะสามารถเอาชนะพวกจ้าวหมิงหยางทั้งสี่คนได้เหรอ? คนธรรมดาจะทำให้เหล่าเทพสังหารพวกนี้เป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาให้ความคุ้มครองแบบนี้ได้เหรอ? แล้วคนธรรมดาจะสามารถออกหมายจับ เพื่อจับกุมคนร้ายด้วยตัวเองได้งั้นเหรอ?

ทุก ๆ เงื่อนไขต่างก็ไม่ธรรมดาเลยซักอย่าง หากไม่เพราะมีความสามารถหรือกำลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้ถึงขนาดนี้

จ้าวหลงปินอยากรู้ให้แน่ชัดถึงภูมิหลังของหลี่โม่ แบบนั้นไม่แน่ว่าอาจยังพอมีโอกาสขอความเมตตาซักครั้ง สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือการไปเตะโดนแผ่นเหล็ก แต่กลับไม่รู้ว่าเบื้องหลังของแผ่นเหล็กนั้นมีเทพเซียนองค์ไหนอยู่ เพราะนั่นหมายถึงโอกาสที่จะเผาธูปหอมบูชา เพื่ออ้อนวอนขอความเมตตาให้ละเว้นโทษให้ก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ

“เสี่ยวถง หนูช่วยพูดอะไรดี ๆ แทนลุงหน่อยเถอะ! ครั้งนี้ทั้งลุงแล้วก็หมิงหยางทำผิดไปแล้วจริง ๆ หนูช่วยพูดขอร้องแทนลุงหน่อยเถอะนะ! ให้หลี่โม่ปล่อยพวกเราไปซักครั้ง ลุงสัญญาว่าหลังจากนี้ไปหมิงหยางจะไม่มาหาหนูอีกต่อไปแล้ว คิดถึงตอนที่มากินข้าวที่บ้านลุงสมัยที่หนูยังเล็ก ๆ สิ ลุงดีกับหนูขนาดไหน.....”

จ้าวหลงปินลดท่าทางถือดีของตัวเองลง เปลี่ยนเป้าหมาย ไปหงายไพ่คนเศร้าที่สำนึกผิดกับเฉินเสี่ยวถงแทน หวังว่าเฉินเสี่ยวถงจะใจอ่อนจนยอมช่วยเหลือตนเอง

เฉินเสี่ยวถงเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าควรจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้ายังไง ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความจนใจไปทางหลี่โม่

หลี่โม่ลูบหัวของเฉินเสี่ยวถง พูดด้วยรอยยิ้มว่า "เวลาแบบนี้ก็ยังจะก่อเรื่องลักพาตัวทางอารมณ์ แถมยังเป็นการลักพาตัวทางอารมณ์ที่เอาศีลธรรมมาอ้างซะด้วย ฉันคิดว่าเธอคงจะได้เห็นแก่นแท้ของเขาได้ชัดเจนแล้วล่ะนะ" *(การลักพาตัวทางอารมณ์ คือการกักขังหรือการคุกคามอีกฝ่ายด้วยการอ้างศีลธรรม ความรู้สึกในอดีต บุญคุณหรือความลับที่มีระหว่างกัน เพื่อให้ทำตามความปรารถนาของอีกฝ่าย คล้ายกับสำนวนที่ว่า ลำเลิกบุญคุณ)

เฉินเสี่ยวถงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ปรายตามองจ้าวหลงปินแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าช้า ๆ

สีหน้าของจ้าวหลงปินเปลี่ยนเป็นดุร้ายป่าเถื่อน ปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งทันใด จากนั้นเขาก็เหนี่ยวไกออกไปอย่างไม่ลังเล

เรื่องราวดำเนินมาถึงจุดที่ไม่มีทางให้ย้อนกลับแล้ว จ้าวหลงปินเลือกที่จะลองเสี่ยง ขอแค่สามารถฆ่าหลี่โม่ได้ ยังไงก็ต้องมีคนช่วยเขาออกไปได้อย่างแน่นอน! ไม่งั้นเขาคงต้องถูกมองว่าเป็นแค่เด็กกำพร้า ปล่อยให้ตัวเองตายไปตามยถากรรมแน่

ปัง!

เสียงปืนดังลั่น ดังอย่างฉับพลันไม่ทันตั้งตัว

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย พุ่งเข้าไปคว้าตัวจ้าวหลงปินอย่างรวดเร็ว ใช้กำปั้นทุบหนัก ๆ ที่มือขวาของจ้าวหลงปินจนหัก แล้วคว้าปืนในมือของเขาออกมา

จ้าวหลงปินจ้องมองหลี่โม่ด้วยสีหน้าทึ่มทื่อ มองหลี่โม่ที่ยังคงมีสภาพสมบูรณ์ดี ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนอย่างไม่กล้าเชื่อสายตา

หรือว่ากระสุนนัดนั้น เขายิงพลาดไปอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า!

ไม่ใช่ว่าจ้าวหลงปินยิงพลาด แต่เพราะในชั่วพริบตาที่จ้าวหลงปินยกปืนขึ้นยิง หลี่โม่ก็ขยับตัว แล้วพาเฉินเสี่ยวถงหลบออกไปจากที่ที่นั่งอยู่เมื่อครู่ ดังนั้น กระสุนนัดนั้นของจ้าวหลงปินจึงยิงไม่โดน

“เป็นไปได้ยังไง ทำไมแกถึงหลบพ้นได้ ! ตั้งแต่ตอนยกปืนขึ้นจนถึงตอนยิง ใช้เวลาไม่เกินหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ แกหลบมันพ้นได้ยังไงวะ!” จ้าวหลงปินผู้ซึ่งถูกสับมือทั้งสองข้าง ทั้งยังโดนกดลงไปแนบกับพื้น ร้องตะโกนถามด้วยเสียงดังสนั่น

สายตรวจที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

หัวหน้าทีมที่ห้ามองหลี่โม่ตาค้าง ในใจเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกกับคำพูดเมื่อครู่ของหลี่โม่ที่เพิ่งพูดออกมาว่า มีถึง 32 วิธีที่จะทำลายทีมของเขาให้เละได้

ดูเหมือนว่าหลี่โม่จะไม่พูดอะไร แค่อาศัยความสามารถที่ใช้หลบกระสุนเมื่อกี้ บางทีเขาอาจจะทำลายทีมของตนเองจนเละได้จริง ๆ ก็เป็นได้!

หลี่โม่ปลอบใจเฉินเสี่ยวถงที่ถูกทำให้ตกใจไปสองสามประโยค แล้วจ้องไปที่จ้าวหลงปินอย่างไม่สบอารมณ์ พูดขึ้นว่า: "ถ้าไม่เพราะกลัวว่ากระสุนจะสะท้อนจนไปทำร้ายโดนเฉินเสี่ยวถงแล้วล่ะก็ วินาทีที่แกยิงปืนมา ฉันคงจะฆ่าแกไปแล้ว เอาตัวพวกมันกลับไปสอบปากคำ โดยเฉพาะไอ้ผู้อำนวยการคนนี้ เค้นถามมันเกี่ยวกับเรื่องของจางเต๋ออู่มาให้ได้”

เมื่อหลี่โม่พูดถึงจางเต๋ออู่ สีหน้าของจ้าวหลงปินก็ซีดเผือดจนเกินบรรยาย ตัวก็สั่นขึ้นมาเล็กน้อย: " แก ทำไมแกถึงรู้จักจางเต๋ออู่ได้? จางเต๋ออู่กับฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันทั้งนั้น ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์"

“ด้วยสภาพของแกตอนนี้น่ะ แกไม่มีทางเป็นผู้บริสุทธิ์ไปได้หรอก” น้ำเสียงเย็นชาของหลี่โม่ ทำให้จ้าวหลงปินตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่