บทที่ 729 เหมือนว่าจะหาเรื่อง

เมื่อพี่เฟยโบกมือ พวกหนุ่มเลวพวกนั้นก็ตะโกนพุ่งเข้าใส่หลี่โม่เพื่อลงมือ

พี่ใหญ่ออกคำสั่งแล้ว ก็ต้องแสดงออกให้ดีสิ อีกอย่างถ้าจัดการหลี่โม่แล้ว สาวงามข้างกายหลี่โม่ก็หนีไม่พ้นแล้ว ไอ้พวกหนุ่มเลวพวกนั้นเดิมทีก็มีความคิดที่ต้องการเฉินเสี่ยวถงอยู่แล้ว

เมื่อเห็นว่าที่บาร์มีการลงไม้ลงมือกัน มีผู้คนไม่น้อยที่หันมามองดู พี่หลันจุดบุหรี่ม้วนหนึ่ง นั่งอิงอยู่ที่โซฟา และมองดูเงียบๆ

เฉินเสี่ยวถงกรีดร้องทีหนึ่ง แกล้งทำเป็นว่าตกใจแล้วหลบซ่อนอยู่ด้านหลังหลี่โม่ ร่างกายท่อนบนที่นูนโค้ง แนบชิดติดกับแผ่นหลังของหลี่โม่

หลี่โม่เผชิญหน้ากับหมัดหลายมือที่เหวี่ยงเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเฉย แล้วค่อยๆยื่นแขนออก ก็ไม่เห็นว่าหลี่โม่ทำอะไรมาก แต่ที่ตามมาก็คือเสียงร้องครวญคราง

ไอ้พวกหนุ่มเลวแต่ละคนกุมท้องตัวเอง ล้มลงนั่งกับพื้น

“อึก! พี่ฮั่ว ไอ้นี่มันจัดการยาก พวกผมสู้ไม่ไหวครับ”

“เจ็บ! เจ็บท้องชิบหายเลย ไอ้หนุ่มนี่ออกแรงหนักเกินไปแล้ว”

ทุกคนล้วนดูการกระทำของหลี่โม่ไม่ทัน

แต่ว่า ก็เพราะว่าทุกคนดูไม่ทัน ถึงได้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเก่งกาจ

พวกผู้คนที่มุงดูตามดูอย่างไม่สนใจว่าเรื่องจะใหญ่โตมั้ย ต่างก็ปรบมือดังขึ้น มีคนปบมือตะโกนส่งเสียง มีคนส่งเสียงเป่าปาก และก็มีคนตะโกนบอกให้สู้กันต่อ

การต่อสู้กันในไนต์คลับมีเป็นเรื่องปกติ ยิ่งเรื่องใหญ่มากเท่าไหร่ พวกคนดูถึงจะยิ่งรู้สึกสนุกสะใจมาเท่านั้น

สายตาขอพี่หลันเปลี่ยนเป็นส่องประกาย สายตาที่มองหลี่โม่ก็กลายเป็นโหดเหี้ยม เหมือนกับว่าทนรอไม่ไหวแล้วที่จะถอดแล้วจับหลี่โม่กดลงกับเตียง

เด็กนักเรียนในมุมหนึ่งที่แต่งตัวเป็นสาวสวยเองก็กำลังมองดูหลี่โม่แล้วซุบซิบกัน

เฉินเสี่ยวถงกอดอยู่ด้านหลังของหลี่โม่ พูดกระซิบว่า “นายจงใจมาอวดเก่งใช่มั้ย ฉันเห็นผู้หญิงแก่และสาวน้อยหลายคน มองนายด้วยสายตาที่ส่องประกายเต็มไปหมดแล้ว”

“อย่าหาเรื่องน่า ออกมาก็เพื่อทำธุระ” หลี่โม่จะไม่เข้าใจได้ยังไงว่าเฉินเสี่ยวถงกำลังหึงอยู่

พี่ฮั่วและพี่เฟยมองตากันทีหนึ่ง ต่างก็รู้สึกว่าหลี่โม่ฝีมือไม่ธรรมดา จึงไม่กล้าแข็งข้อกับหลี่โม่

“นายเป็นคนของกลุ่มไหน บอกชื่อสักหน่อยได้มั้ย? ที่นี่เป็นถิ่นของลุงไห่”

“ของคนกลุ่มไหน? ฉันน่าจะเป็นกลุ่มคนดีละมั้ง รีบไปเรียกหยางเฉียนจิ้นลงมา” หลี่โม่พูดด้วยสีหน้าเย็นชา

พี่ฮั่วและพี่เฟยต่างก็นิ่งไป คนดี? มึงแม่งอ่านนิยายการต่อสู้เยอะไปแล้วมั้ง

“ในเมื่อให้เกียรติแล้วนายไม่รับ ก็อย่าว่าพวกเราไม่เกรงใจละ” พี่ฮั่วจับไปที่เอว จากนั้นก็มีแสงประกาย มีดพกก็ปรากฏอยู่ในมือ

พี่เฟยล้วงเอามีดโยนออกมาจากกระเป๋ากางเกง กระตุกมือที่หนึ่ง ก็มีแสงของใบมีดส่องประกายออกมา

ไอ้พวกหนุ่มเลวเห็นว่าพี่ใหญ่ทั้งสองคนเอามีดออกมา ใบหน้าก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

“พี่ฮั่วและพี่เฟยออกตัวเอง ไอ้หนุ่มนี่ตายแน่นอน”

“ตาย? งั้นก็ง่ายสำหรับมันเกินไปแล้ว ต้องให้มันได้ลิ้มรสของความเจ็บปวดทรมานก่อนถึงจะถูก”

ลูกค้ารอบด้านลุกขึ้นมองไม่น้อย สายตาต่างก็มองไปที่ตัวหลี่โม่

กลุ่มคนที่เต้นอยู่ที่ฟลอร์ ก็มีคนไม่น้อยหยุดเต้น แล้วจับกลุ่มกันมองดูอยู่ที่ไม่ไกลจากบาร์

“ลงมือสิ รีบลงมือ มีคนรอดูไม่น้อยนะ”

“เหอะ ถึงกับใช้มีดแล้ว นี่มันยากเลยนะ ที่อิมพีเรียลนี้ไม่ได้เห็นใช้มีดมานานมากแล้วนะ”

พี่ฮั่วและพี่เฟยสูดหายใจเข้าลึกๆ หลังจากที่ทั้งสองมองตากันแล้ว ก็ลงมือพร้อมกันอย่างรู้ใจ

มีดพกเล็งไปที่ลำคอของหลี่โม่ มีดโยนพุ่งไปใส่ตรงหัวใจของหลี่โม่

แขนซ้ายของทั้งสองคนเองก็เหวี่ยงออกพร้อมกัน ต่อไปที่ปอดและหน้าท้องล่างของหลี่โม่