บทที่ 730 ผู้ไม่รู้ไม่ผิด

พี่ฮั่วและพี่เฟยฟังคำพูดของคนดู ในใจก็มีความรู้สึกไม่ดีเกิดขึ้น

หลังจากที่ทั้งสองคนมองตากัน พี่ฮั่วพูดว่า “น้องชาย พวกเราทำได้แค่เพียงไปแจ้งให้ทราบ ส่วนเรื่องที่ลุงไห่และประธานหยางจะลงมามั้ย ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะสั่งการได้แล้วนะ”

หลี่โม่เองก็ไม่ได้คิดว่าจะกดดันใครมาก เมื่อเห็นว่าทั้งสองพูดขนาดนี้แล้ว จึงได้พยักหน้าตกลง แล้วก็ปล่อยให้ทั้งสองไปแจ้งเรื่อง

พี่ฮั่วและพี่เฟยรู้สึกตื่นเต้นกดดันมาก เดินขึ้นไปชั้นสอง ภายใต้การประคองของไอ้พวกหนุ่มเลว

ผู้คนเห็นแบบนี้จึงต่างก็แยกย้าย ถ้าหากว่าลุงไห่ไม่ออกมา ก็ไม่มีอะไรจะดูแล้ว แต่ถ้าหากลุงไห่ออกมา แล้วยังยืนมองดูอยู่ใกล้ขนาดนั้น นั้นก็คือหาเรื่องตายแล้ว

นักศึกษาสาวที่จ้องมองหลี่โม่อย่างอยากลิ้มลองอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าผู้คนแยกย้ายแล้ว จึงผลักผู้หญิงคนหนึ่งออกมา

ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสวยหวาน รูปร่างสัดส่วนเว้าโค้ง มัดผมเปียหางม้า ก็ยิ่งทำให้ดูเป็นสาวสดใส

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ มือขวากำหมัดแน่น เหมือนกับว่าเรียกกำลังทั้งตัว แล้วก็เร่งฝีเท้าเดินไปหาหลี่โม่

เมื่อตอนที่เดินถึงตรงหน้าของหลี่โม่ไม่กี่เมตร ฝีเท้าของหญิงสาวก็ช้าลง ไม่รู้ว่าเพราะในใจตื่นเต้น หรือว่าเฉินเสี่ยวถงที่อยู่ข้างกายของหลี่โม่ที่กำลังยิ้มมาให้เธอ

หญิงสาวหยุดฝีเท้าลง ใบหน้าปรากฏความลังเล กดดัน และเขินอาย สีหน้าดูสับสนเล็กน้อย

“อึก!” หลี่โม่รู้สึกว่าที่เอวถูกเฉินเสี่ยวถงหยิกทีหนึ่ง เจ็บจนซูดปากทีหนึ่ง

เฉินเสี่ยวถงตวัดมือเรียกหญิงสาวที่ลังเลอยู่คนนั้นด้วยรอยยิ้ม “น้องสาวมานี่มา เธอมีเรื่องหาพวกเรารึเปล่า”

หญิงสาวเห็นว่าเฉินเสี่ยวถงชวนคุย สี่หน้าก็ยิ่งลังเลขึ้น

มองดูหลี่โม่ดีๆทีหนึ่ง หญิงสาวก็พูดเสียงเบาว่า “หนู..หนูอยากจะรู้จักกับพี่ชายสักหน่อยค่ะ ไม่…ไม่ได้มีอะไรอย่างอื่น แค่เพียงอยากจะทำความรู้จักเฉยๆค่ะ”

หญิงสาวยิ่งพูดเสียงยิ่งเบา เหมือนกับว่าแม้แต่ตัวเองก็ไม่เชื่อคำพูดประโยคนี้ของตัวเอง

หลี่โม่ก่ายหน้าผาก ไม่เคยมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้เลย

บอกชื่อกันและกัน? หรือให้ช่องทางติดต่อ? หรือว่านั่งลงดื่มและพูดคุยกันสักหน่อย?

ในขณะที่หลี่โม่กำลังนึกคิดอย่างหนัก เฉินเสี่ยวถงก็ใช้ไหล่ชนหลี่โม่เบาๆ “สาวน้อยอยากจะรู้จักกับนายละ นายยังไม่รีบทำความรู้จักกับเขาสักหน่อย ให้เบอร์โทรเพิ่มวีแชทอะไรสักหน่อย”

“อ้อ” หลี่โม่ตอบรับอย่างยุ่งเหยิงเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มออกมา “สวัสดีฉันชื่อหลี่โม่ ตอนนี้พวกเราถือว่ารู้จักกันแล้ว เธออยากจะดื่มเหล้ามั้ย? ฉันเลี้ยงค็อกเทลเธอสักแก้ว จะต้องให้เบอร์โทรมั้ย?”

หลี่โม่พูดวิธีการทำความรู้จักที่คิดในใจออกมาทั้งหมด เฉินเสี่ยวถงที่กำลังนั่งจิบค็อกเทลอยู่ข้างกายแทบจะพ่นเหล้าในปากออกมา

ดีนี่หลี่โม่ ในตอนที่นายอยู่กับฉันละแกล้งทำเป็นท่อนไม้ พอต่อหน้าสาวน้อยแล้วลื่นไหลขนาดนี้ ทั้งเลี้ยงเหล้าทั้งให้เบอร์ หรืออยากจะมอมเหล้าหญิงสาวเขาแล้วทำอะไรที่บอกผู้คนไม่ได้รึยังไง

เฉินเสี่ยวถงถลึงตามองหลี่โม่ ส่วนหญิงสาวคนนั้นกลับหน้าแดงไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเทพบุตรในใจจะกระตือรือร้นแบบนี้ ดีใจจนแทบจะอดไม่ได้ที่จะกรี๊ดออกมา

หญิงสาวยื่นมือขาวนุ่มของตัวเองออกมา ทำท่าทางการจับมือ “หนูชื่อเยว่จิ้งอี๋ยินดีที่ได้รู้จักกับพี่หลี่โม่ค่ะ”

หลี่โม่ลังเลไปสักพัก แล้วก็ยื่นมือออกไปจับมือกับมือของเยว่จิ้งอี๋

“ฉันเองก็ยินดีที่ได้รู้จักเธอเช่นกัน”

มือของทั้งสองคนจับกับเบาๆเพียงนิดหน่อยก็ปล่อยออก

เยว่จิ้งอี๋ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย แล้วก็แลกเบอร์โทรกับหลี่โม่

มองดูการกระทำของหลี่โม่กับเยว่จิ้งอี๋ หน้าของเฉินเสี่ยวถงแทบจะเขียวปัดแล้ว “นี่ พวกเธอเสร็จรึยัง ที่บอกว่าจะทำธุระละ นี่นายเตรียมจะเที่ยวกับสาวน้อยแล้วทิ้งธุระ?”