บทที่ 731 ยื้อชีวิต

สามารถทำให้ลุงไห่ให้ความเคารพหวาดกลัวแบบนี้ได้ ท่านหลี่ที่อ่อนวัยคนนี้ต้องมีที่มายิ่งใหญ่ขนาดไหนเชียว ก็ว่าทำไมเมื่อกี้ถึงได้อวดเก่งขนาดนั้น แล้วก็ไม่วางลุงไห่ไว้ในสายตา ที่แท้ก็บ้านมีความสามารถและมีสิทธิ์นี่เอง!

หน้าผากของหยางเฉียนจิ้นเหงื่อออก ยื่นมือกุมท้องไว้ แกล้งทำท่าทางเหมือนไม่สบาย

“โอ๊ย จู่ๆก็รู้สึกเจ็บท้อง ผมต้องไปโรงพยาบาลสักหน่อย ลุงไห่พวกเราค่อยคุยกันรอบหน้าละกันครับ”

ลุงไห่อายุเยอะมากประสบการณ์ จะดูไม่ออกได้ยังไงว่าในนี้ในมีปัญหา ถ้าหากว่าปล่อยหยางเฉียนจิ้นไป คาดว่าคนตรงหน้าคนนี้คงจะไม่ปล่อยตัวเองไปแน่

ลุงไห่ส่งสายตาให้ลูกน้อง ลูกน้องหลายคนก็รีบขวางทางหยางเฉียนจิ้นไว้

ลุงไห่พูดยิ้มๆว่า “ประธานหยางครับ คุณหลี่อยากจะคุยกับคุณ นั่นถือเป็นการให้เกียรติคุณอย่างมากแล้ว คุณจะจากไปได้ยังไงละครับ”

หยางเฉียนจิ้นตื่นตระหนกอย่างที่สุดแล้ว พูดด้วยสีหน้าไม่ดีว่า “ลุงไห่ ผมไม่สบายจริงๆครับ คาดว่ากระเพาะมีปัญหา จะต้องไปโรงพยาบาลนะครับ”

“เรื่องรักษาไม่มีปัญหา คุณคุยกับคุณหลี่ก่อน ผมให้รถฉุกเฉินรอที่หน้าประตู คุณคุยกับคุณหลี่จนเขาพอใจเมื่อไหร่ ก็พาคุณไปส่งโรงพยาบาลเมื่อนั้น ไปเชิญประธานหยางขึ้นชั้นสองเดี๋ยวนี้”

ลุงไห่โบกมือ บอดี้การ์ดสองคนก็ยกตัวหยางเฉียนจิ้นเดินไปทางชั้นสอง

หยางเฉียนจิ้นสีหน้าซีดเซียว เหงื่อท่วมตัว และตัวสั่นอย่างแรง รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะจบสิ้นแล้ว

ลุงไห่พูดกับหลี่โม่อย่างเคารพว่า “คุณหลี่ครับ เชิญทางนี้ครับ”

“โอเค” หลี่โม่พูดเบาๆคำหนึ่ง จับมือเฉินเสี่ยวถงเดินไปทางชั้นสอง

ลุงไห่เดินต่อท้าย ตามติดด้านหลังหลี่โม่ ท่าทางนั้นเหมือนกับเป็นพ่อบ้านของหลี่โม่อย่างมาก

“เหี้ยเอ้ย คุณหลี่สุดยอดจริงๆ ถึงได้สามารถทำให้ลุงไห่เอาใจแบบนี้ได้”

“เป็นคนก็ต้องเลียนแบบคุณหลี่ ถ้าหากว่าฉันมีความน่าเกรงขามเหมือนคุณหลี่สักครึ่งหนึ่ง ถึงแม้จะมีชีวิตน้อยลงสิบปีก็ยินดี”

“คุณหลี่ไม่เพียงแต่ฐานะตัวตนสุดยอด แม้แต่หน้าตาก็ยังสุดยอดดีมาก ถ้าฉันหล่อได้สัก 80% ของคุณหลี่ จีบสาวก็ไม่มีไม่สำเร็จแล้ว”

แววตาเป็นประกายของพี่หลันมองไปทางชั้นสอง แล้วจุดบุหรี่ม้วนหนึ่งขึ้นสูบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ภายในห้อง ลุงไห่นั่งอยู่กับหลี่โม่และเฉินเสี่ยวถง ส่วนหยางเฉียนจิ้นถูกบอดี้การ์ดสองคนจับไว้ยืนตรงหน้าของทั้งสามคน

หลี่โม่เหลือบมองหยางเฉียนจิ้น จากนั้นก็พูดกับลุงไห่ว่า “เมื่อกี้ประธานหยางมาคุยเรื่องอะไรกับนาย?”

“เรื่องที่ประธานหยางมาคุยกับผมไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ แค่อยากจะให้คนของผมช่วยเขาเก็บหนี้การพนันสักหน่อยครับ”

เรื่องการเก็บหนี้พนัน หลี่โม่ไม่ได้สนใจสักนิด เรื่องที่ใครสั่งการให้หยางเฉียนจิ้นจ้างคนมาฆ่า นั่นถึงจะเป็นเรื่องที่หลี่โม่สนใจ

สายตาเย็นชาของหลี่โม่มองไปที่หยางเฉียนจิ้น “พูดมา นายทำเรื่องไม่ดีอะไรมา?”

“ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆครับ…”

หยางเฉียนจิ้นยังพูดไม่จบ สายตาลุงไห่ที่เหมือนดั่งเหยี่ยว มองไปทางหยางเฉียนจิ้นอย่างแหลมคม “พูดกับคุณหลี่ยังไงกัน นายเรียงประโยคคำพูดใหม่ซะ”

“ท่าน..ท่านหลี่ครับ เรื่องที่หาไอ้หลิว ไม่ใช่ผมอยากทำจริงๆนะครับ มีคนข่มขู่ผม สั่งให้ผมทำแบบนี้ ไม่อย่างนั้นจะฆ่าพวกผมทั้งบ้านครับ”

หยางเฉียนจิ้นแก้ตัวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงจากหน้าผาก ไหลลงไปที่เสื้อ ทำเอาเปียกเป็นแผ่น