บทที่ 734 หนีไม่พ้น

“คนจ้างเป็นใครฉันไม่รู้ ฉันก็แค่ทำงานตามคำสั่ง ให้พวกเราจับหยางเฉียนจิ้นไป”

“เพียงแค่จับไปหรอ? หรือว่าจะฆ่าเขา”

“ฆ่า พาไปที่ท่าเรือร้าง ฆ่าแล้วให้โยนศพลงใต้น้ำ” หนุ่มหยาบกร้านไม่มีการปิดบัง บอกทุกอย่างที่รู้ให้กับหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มอ่อนแล้วยกหมัดขึ้น

หลังจากลงแรง หมัดฟาดลงที่หลังเอวของหนุ่มหยาบกร้าน ฟาดกระดูกสันหลังของหนุ่มหยาบกร้านแตกละเอียด

เก็บดาบสั้นขึ้น หลี่โม่ก็เดินขึ้นไปตามบันได

ครั้งนี้ไม่พบกับการขัดขวางใดๆ หลี่โม่ขึ้นไปถึงชั้นที่หยางเฉียนจิ้นอยู่อย่างราบรื่น

หลี่โม่เพิ่งก้าวเท้าออกจากห้องบันได เงาดำหนึ่งก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับแรงลม

เงาดำคือท่อนเหล็กหนึ่ง สีดำ เหมือนว่าจะทำมาจากสเตนเลส

หลี่โม่ย่อตัวลงต่ำ สไลด์เท้าทีหนึ่งก็หลบผ่านใต้ท่อนเหล็กไป ขณะเดียวกันดาบสั้นก็แทงออกไป

แสงดาบที่เย็นเฉียบเล็งแทงไปที่หน้าท้องของหนุ่มถือท่อนเหล็ก หนุ่มถือท่อนเหล็กตกใจ ไม่คิดว่าหลี่โม่จะยังมีแรงโจมตีกลับ ดังนั้นจึงรีบถอยหลัง

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว

ถอยไปสามก้าวเต็มๆ หนุ่มถือท่อนเหล็กถึงได้หยุดเท้าลง ไม่ใช่เพราะเขาอยากจะหยุด แต่เพราะไม่หยุดไม่ได้

เพราะว่าดาบสั้นในมือของหลี่โม่ ได้แนบชิดเข้าที่ลำคอของเขาแล้ว

หนุ่มถือท่อนเหล็กพยายามกลืนน้ำลาย “น้องชาย มีเรื่องอะไรคุยกันได้ พวกเราล้วนเป็นคนในยุทธภพ สนิทไม่สนิทก็ล้วนเป็นคนในวงการเดียวกันนะ”

ในตอนที่หนุ่มถือท่อนเหล็กพูด ดวงตาพยายามมองต่ำลง สายตาจ้องไปยังดาบที่แนบชิดคอของตัวเองไว้

ดาบสั้นนั้นคุ้นตามาก ดูก็รู้ว่าเป็นอาวุธของเพื่อนร่วมทีม ตอนนี้หนุ่มถือท่อนเหล็กกำลังด่าเพื่อนร่วมทีมในใจว่าเป็นไอ้โง่

“ฉันไม่ใช่คนในยุทธภพ ดังนั้นพวกเราไม่ใช่คนในวงการเดียวกัน” น้ำเสียงของหลี่โม่เย็นชามาก

สายตาของหลี่โม่กลับมองไปยังประตูบ้านของหยางเฉียนจิ้น ประตูปิดสนิท เพื่อนขอหนุ่มถือท่อนเหล็กอีกสองคนยังทำหน้าที่อยู่ด้านใน

หนุ่มถือท่อนเหล็กเห็นว่าสายตาของหลี่โม่ไม่ได้อยู่ที่ตัวเอง จึงคิดว่านี่อาจจะเป็นโอกาส

กัดฟันแน่น ร่างกายของหนุ่มถือเหล็กงอไปด้านหลัง เหล็กในมือเล็งทิ่มไปที่หัวใจของหลี่โม่ ทำการโจมตีเอาชีวิต

หลี่โม่ส่ายหัวเล็กน้อย ดาบในมือขยับสองที ดาบสั้นส่องแสง และมีเลือดกระจายออกมา

หนุ่มถือท่อนเหล็กกรีดร้อง มือที่ถูกตัดเส้นเอ็นทิ้งทั้งสองข้างไม่มีแรงที่จะถือท่อนเหล็กได้อีก

เคร้ง!

ท่อนเหล็กตกพื้น ส่งเสียงดังของโลหะ

หลี่โม่พูดอย่างล้อเลียนว่า “ทำไมนายถึงดื้อแบบนี้ละ? อยู่ดีๆหน่อยก็ไม่มีเลือดแล้ว เพื่อนของนายก็ฉลาดกว่านายเยอะเลย”

หนุ่มถือท่อนเหล็กไม่มีท่อนเหล็กในมือแล้ว มีเพียงสองมือที่เลือดไหลรินไม่หยุด สีหน้าเจ็บปวด สายตาโกรธแค้น ร่างกายของเขาถอยหลังอย่างรวดเร็ว จนถึงแผ่นหลังติดกับกำแพงแล้วถึงหยุดลง

“แกเป็นใคร!”

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือพวกนายต้องให้ความร่วมมือ ถ้าไม่อย่างนั้น คนในยุทธภพอย่างพวกนายน่าจะรู้ผลลัพธ์ดี”

ในตอนที่หลี่โม่เตรียมจะถีบประตูบ้านของหยางเฉียนจิ้นออก จู่ๆประตูบ้านก็เปิดออก

ชายวัยกลางคนผอมแห้งคนหนึ่ง ใช้มีดพกชี้ไปที่ลำคอของหลี่โม่แล้วเดินออกมา ที่ตามหลังของชายวัยกลางคนผอมแห้ง คือคนแก่คนหนึ่งที่ตัวผอมเล็ก

คนแก่ผอมเล็กไว้หนวด ดูแล้วชั่วร้าย ในมือกำลังหมุนลูกปัดพระพุทธไว้ สายตาที่ระมัดระวังมองไปยังหลี่โม่