บทที่ 743 พูดตรงไปตรงมา

ซือคงหมิงไม่ออมมืออีกต่อไป ไปป์ในมือแตะออกไปติดๆกัน ไม่กี่ทีก็แตะจุดชีพจรของอีกฝ่าย ให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้น

“ฮู่ว คนแก่แล้ว ก็ไม่ไหวแล้ว กำลังตามไม่ทันแล้ว”

ซือคงหมิงทำเป็นพูดออกมาประโยคหนึ่ง จากนั้นสายตาก็เหลือบมองหลี่โม่ สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

ละอายจริงๆ ซือคงหมิงละอายมาก ตั้งแต่เจอกับหลี่โม่ ก็ไม่เคยชนะเลยสักครั้ง แม้แต่การแสดงที่ภูมิใจ ก็ถูกหลี่โม่ดูออกในพริบตา

หลี่โม่เดินไปตรงหน้าของศัตรูที่ถูกกดจุดชีพจร “พูดมา พี่ฮัวอยู่ที่ไหน”

“พี่ฮัวไปตั้งนานแล้ว ทิ้งโทรศัพท์หนึ่งไว้ที่ห้องเบอร์หนึ่งชั้นสอง สามารถวิดีโอคอลคุยกับเธอได้ พวกเราสามคนเป็นคนที่ถูกสั่งให้อยู่เพื่อทดสอบวิชาของนาย ขอร้องให้พี่ชายเมตตาไว้ชีวิตด้วย”

อีกฝ่ายขอร้องให้เมตตา หลี่โม่แปลกใจเล็กน้อย “บอกพื้นหลังของพี่ฮัวมาให้ฉันฟังอย่างละเอียด ฉันก็จะปล่อยพวกนายไป”

“พื้นหลังอย่างละเอียดของพี่ฮัวฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกเราสามคนเพียงแค่ถูกเธอจ้างมาด้วยค่าแรงสูงเท่านั้น เธอสั่งให้พวกเรามาเฝ้าที่นี่ในคืนนี้ พวกเราเองก็แค่ลุ่มหลงเงินทอง…”

ซือคงหมิงที่อยู่ด้านข้างอย่างเบื่อหน่าย ก็ขยับเข้ามาพูดว่า “ฮิๆ ดูแล้วพี่ฮัวก็อยู่ในยุทธภพมานานนะเนี่ย ทำงานอย่างลื่นไหลไม่เหลือร่องรอย”

หลี่โม่พยักหน้า ในใจเองก็มีความรู้สึกแบบเดียวกัน รู้สึกว่าพี่ฮัวทำอะไรก็ระมัดระวัง เดิมทีอยากจะจับพี่ฮัวมาถามคนเบื้องหลัง ดูแล้วครั้งนี้คงไม่ได้แล้ว

“นายเฝ้าดูพวกเขาสามคนไว้ ฉันไปดูที่ชั้นสอง” หลี่โม่สั่งคำหนึ่ง แล้วก้าวขาเดินเข้าไปในตึกโรงแรม

ซือคงหมิงใส่ยาสูบเข้าไปในไปป์ หลังจากที่จุดแล้วก็สูบเข้าไปลึกๆทีหนึ่ง

หลังจากที่สูบเสร็จก็พ่นควันในปากออกมาใส่หน้าของศัตรูที่ล้มอยู่บนพื้น “มา พูดฉันมาอย่างละเอียดสิว่าพี่ฮัวคือใคร”

“คุณลุง ผมไม่รู้จริงๆ ที่ผมรู้ก็บอกไปหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรเลย”

“ไม่พูดความจริง? นายคิดว่าตาแก่อย่างงฉันหลอกง่ายงั้นหรอ” ซือคงหมิงถลึงตาอย่างแรง

“ไม่ใช่จริงๆครับ ผมไม่รู้จริงๆ หน้าตาของพี่ฮัวผมยังไม่เคยเห็นเลย ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเก่าแก่ในยุทธภพจริงๆ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่นอนครับ”

ซือคงหมิงหรี่ตา แล้วสูบบุหรี่คำหนึ่ง “แล้วเมื่อกี้พวกนายมาถึงก็ตะโกนตีตะโกนฆ่า หลังจากที่ฆ่าพวกเราเสร็จ พวกนายเตรียมจะทำยังไง?”

“พวกเราไม่ได้คิดจะฆ่าพวกคุณเลย ที่ตะโกนฆ่าก็เพราะว่าชิน พี่ฮัวเพียงแค่ให้พวกเราพยายามจับพวกคุณไว้ หลังจากที่จับแล้วก็ให้ทำให้สลบแล้วไปทิ้งไว้ที่ห้องของเธอ อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ”

“ทิ้งไว้ที่ห้องของเธอ?” ซือคงหมิงพูดเสียงเบาประโยคหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าสูบบุหรี่คิดวิเคราะห์

เรื่องนี้ดูเหมือนว่าจะออกมายากแล้ว ตอนนี้ตัวเองถูกม้วนเข้ามาแล้ว หลังจากนี้จะทำยังไง? หรือว่าต้องเดินไปเส้นทางเดียวกับหลี่โม่จนสุด?

อยู่กับหลี่โม่ต่อไปนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดี หนีออกไปจากที่นี่แล้วกลับไป หลบซ่อนไว้สักสองปีค่อยว่ากัน

ซือคงหมิงตัดสินใจ สายตาสังเกตรอบด้านอย่างละเอียด แล้วหนีไปยังทางที่เลือกไว้เมื่อกี้

แต่ว่าเดินเพียงไม่กี่ก้าว หูของซือคงหมิงขยับ ถอยหลังสองก้าวอย่างรวดเร็ว

ฟิ้ว!

เสียงเล็กดังขึ้นมา ใบมีดเล่มหนึ่งปักเข้าไปยังพื้นตรงหน้าของซือคงหมิงอย่างลึก

มองดูใบมีดที่ยังสั่นอยู่เล็กน้อย ในใจของซือคงหมิงก็รู้สึกกลัว เมื่อกี้ถ้าไม่ได้ยินเสียงแล้วถอยหลังละก็ ใบมีดเล่มนี้คงปักเข้าที่ตัวของซือคงหมิงแล้ว

ซือคงหมิงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก จากนั้นก็หันหลังมองไปยังชั้นสองของโรงแรม แล้วปรากฏรอยยิ้มที่น่าเกลียดกว่าร้องไห้ออกมา