บทที่ 742 วันตายของนาย!

หลี่โม่ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา ค้นหาตำแหน่งที่อยู่ของพี่ฮัว ขณะเดียวกันก็ดูสภาพแวดล้อมจริงของแผนที่อย่างละเอียด

ซือคงหมิงอยากจะดูว่าหลี่โม่กำลังดูอะไรอยู่ แต่เมื่อวิเคราะห์ถึงกำลังที่แตกต่างกัน จึงทำได้เพียงเงยหน้ามองดูท้องฟ้าอย่างหมดหนทาง

ชีวิตหนอ ตาแก่อย่างฉันก็อายุเยอะแล้ว ยังต้องเชื่อฟังคำพูดของเด็กคนหนึ่ง เอาชีวิตมากมายขนาดนี้มาอับอายขายหน้าจนหมดแล้วจริงๆ

ซือคงหมิงถอนใจ ส่วนหลี่โม่ได้ตั้งค่าGPSเสร็จแล้ว พาซือคงหมิงขึ้นรถ

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงหลี่โม่ก็จอดรถที่หน้าประตูที่พักเก่าแก่แห่งหนึ่ง ที่อยู่ที่พี่ฮัวส่งมาก็คือที่นี่

มองดูที่พักที่คร่ำครึ หลี่โม่ก็ส่ายหัวอย่างเอือมระอา เพียงแค่ดูสภาพที่พัก ก็ไม่เหมือนสถานที่ที่คนอย่างพี่ฮัวจะมาพัก

แต่หลี่โม่ก็ไม่คิดอะไรมาก แล้วเดินเข้าไปก่อน ตอนนี้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีแผนอะไร หลี่โม่ก็เตรียมจะบุกตรง ไม่สนใจอะไรมากแล้ว

อีกอย่างหลี่โม่ก็พาซือคงหมิงมา เดิมทีก็เพื่อให้ซือคงหมิงมาทดสอบก่อน

เคาน์เตอร์ของโรงแรมว่างเปล่าไม่มีคน ดวงตาของซือคงหมิงหมุนไปรอบๆ สังเกตดูรอบด้านอย่างละเอียด

“น้องชาย สถานการณ์ดูแล้วไม่ค่อยดีนะ”

“พูดมาสิ ไม่ดียังไง” หลี่โม่พูดอย่างนิ่งสงบ

“เหมือนว่าอีกฝ่ายจัดเตรียมไว้ เป็นไปได้มากว่ามีกับดักซ่อนอยู่ นายต้องฟังคำแนะนำฉัน พวกเรารีบถอยหนี ไม่อย่างนั้น อาจจะ….เฮ้อ จากความเก่งของนาย พวกเขาคงไม่ได้ดีอะไรหรอก”

เดิมทีซือคงหมิงอยากจะพูดว่าหลี่โม่คงไม่ได้ดีอะไร แต่เมื่อนึกถึงความอนาถของท่านโหวแห่งตระกูลโหวเสื้อม่วงคนนั้นแล้ว ซือคงหมิงก็ไม่สามารถพูดคำพูดนั้นออกมาได้ ทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ได้ดีอะไรแทน

ดึงเอาไปป์ที่เอวออกมา กำไว้ในมือแน่น สีหน้าของซือคงหมิงดูตื่นตระหนกเล็กน้อย

หลี่โม่ตบบ่าของซือคงหมิง แล้วก้าวเดินเข้าไปในโรงแรม

“ในเมื่อมาแล้วก็ต้องวางใจ สำนักจอมโจรของพวกนายบอกว่าโจรไม่ไปมือเปล่าไม่ใช่หรอ พวกเราเองก็ห้ามกลับมือเปล่า จะต้องเข้าไปดูสักหน่อย”

ซือคงหมิงกระสับกระส่าย กัดฟันแน่น แล้วเดิมตามหลังหลี่โม่

ฟ้าทลายมีตัวสูงบังไว้ เดี๋ยวถ้าสถานการณ์ไม่ดีก็มีหลี่โม่บังไว้ ตาแก่อย่างฉันหาโอกาสหนีก็พอแล้ว

เดินเข้าไปตามทางเดิน หลี่โม่และซือคงหมิงเข้าไปยังลานกว้างของโรงแรม

หลี่โม่เดินเข้าไปในลานกว้าง มองดูห้องแบบโบราณสามชั้นที่อยู่ด้านหน้าและซ้ายขวา ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

กลิ่นอายฆาตกรรม หลี่โม่สัมผัสได้ว่าในโรงแรมมีกลิ่นอายฆาตกรรมอยู่

สามารถปล่อยกลิ่นอายฆาตกรรมได้ ถ้าไม่ใช่ยอดฝีมือ ก็คืออีกฝ่ายมีคนเยอะแล้วอัดแน่นขึ้นมา

ซือคงหมิงเองก็ตื่นตระหนก ถึงแม้ซือคงหมิงจะรู้สึกไม่ได้ถึงกลิ่นอายฆาตกรรม แต่ว่าความรู้สึกของเขาบอกกับเขาว่า ที่นี่ไม่ปลอดภัย

“น้องชาย ที่นี่อยู่ไม่ได้จริงๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ ถ้าช้าก็จะไม่ทันแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันไปก่อนละกัน”

ซือคงหมิงเพิ่งพูดจบ แสงไฟในโรงแรมทั้งหมดก็ดับลงในทันที และทางฝั่งประตูใหญ่ที่เพิ่งเดินเข้ามาเมื่อกี้ ก็ส่งเสียงกริ๊งกร๊องล็อกประตูดังมา

ได้ยินเสียงล็อกประตู ซือคงหมิงก็ตัวสั่นไปหมด ซือคงหมิงที่อยู่ในยุทธภพมานาน รู้อยู่แล้วว่านี่หมายความว่า ได้เข้าสู่กับดักที่อีกฝ่ายวางไว้แล้ว วันนี้ถ้าอยากจะออกไปอย่างสมบูรณ์ คงจะยากมาก