บทที่ 741 ลูกศิษย์ของยอดฝีมือ

“เฮือกๆ ไม่ไหวแล้ว หายใจจะไม่ทันอยู่แล้ว ฉันต้องไปหาหมอที่โรงพยาบาลแล้ว ไม่อย่างนั้นคงตายจริงๆแล้ว น้องชาย ลาก่อน”

ซือคงหมิงที่ตัวงอ ค่อยๆหันหลังด้วยสีหน้าเจ็บปวด ก้าวขาเดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว……

เห็นว่าหลี่โม่ไม่พูดอะไร และก็ไม่ได้ขวางตัวเองไว้ ใจที่ตื่นเต้นของซือคงหมิงในที่สุดก็ผ่อนคลายลง

พระเจ้า แกล้งเจ็บปวดน่าสงสารแล้ว ในที่สุดก็หลอกไอ้หนุ่มนี่ได้ พ่ายแพ้แต่ต้นเลยจริงๆ เดิมทีแค่อยากจะหาเงินเกษียณสักหน่อย ปรากฏว่ากลับขาดทุนซะงั้น

แม้แต่พวกลูกน้องก็ตายหมดแล้ว แม้แต่คนเคารพศพครั้งสุดท้ายก็ไม่มี ทำไมซือคงหมิงคนนี้ถึงได้อนาถขนาดนี้นะ อนาถจนถึงที่สุดเลยจริงๆ

ซือคงหมิงแอบสงสารตัวเองไปสามวินาที แล้วยกหูตัวเองขึ้นฟังสถานการณ์ด้านหลัง ไม่ได้ยินเสียงอะไรสักนิด นี่ทำให้ใจของซือคงหมิงที่แอบหวั่นอยู่สบายใจขึ้นมา

ก้าวเดินอย่างยากลำบากที่เสแสร้งออกมาค่อยๆเดินออกมากว่าร้อยเมตร ซือคงหมิงประมาณการแล้วว่ามีระยะห่างที่ปลอดภัยแล้ว ก็เริ่มเลิกแกล้งทำท่าทางที่เวทนา แล้วก้าวเท้าปกติ ใช้วิชาตัวเบาของสำนักจอมโจร บินไปยังห่างไกลอย่างว่องไว

ฟิ้วทีหนึ่ง ซือคงหมิงก็วิ่งไปไกล รู้สึกเหมือนว่าเป็นอิสระ ถึงขั้นที่ว่าซือคงหมิงคิดว่าตัวเองนั้นวิ่งจนถึงความเร็วอย่างที่สุดแล้ว

ในตอนที่ซือคงหมิงกำลังมีความสุขอยู่ และคิดว่าจะไปสนุกที่ไหนสักแห่งเพื่อปลอบใจตัวเอง ก็มีเสียงของหลี่โม่ดังมาที่ข้างหู

“นี่นายดูไม่เหมือนบาดเจ็บภายในเลยสักนิด แกล้งได้ไม่เนียนเลยสักนิดเดียว ต้องให้คะแนนแย่กับนายเลยนะเนี่ย”

ซือคงหมิงที่กำลังวิ่งสุดกำลังได้ยินเสียงของหลี่โม่ ขาเซไปทีหนึ่ง แล้วล้มลงกับพื้น ร่างกายที่ได้รับแรงดึงดูด ทำเอาไถลกับพื้นไปเป็นสิบเมตร

“โอ๊ย! เอวของฉัน ถูกกระแทกอย่างแรงเลยนะเนี่ย อยู่มาหลายปีขนาดนี้ เป็นครั้งแรกเลยที่ล้มกับพื้นในตอนหนี ฉันออกจากบ้านมาไม่ดูฤกษ์มงคลจริงๆ โชคร้ายอยู่ตลอดเลย”

ซือคงหมิงที่ล้มอยู่บนพื้นนวดเอวตัวเอง สายตากลับแอบมองไปที่หลี่โม่ รู้สึกว่าตัวเองเจอกับตัวซวยแล้วจริงๆ

ในใจของซือคงหมิงแทบจะสติแตกแล้ว หลี่โม่คนนี้ตามมาทันได้ยังไง เมื่อกี้ฟังเสียงด้านหลังอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีเสียงฝีเท้าเลยสักนิดนี่นา

หรือว่าหูของฉันซือคงหมิงคนนี้ไม่ดีแล้ว? ไม่ใช่สิ หูของฉันการฟังดีมาก ใช้การฟังหากินด้วยซ้ำ

ซือคงหมิงคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ สายตาที่มองไปยังหลี่โม่ก็เปลี่ยนเป็นระมัดระวังขึ้น “น้องชาย นายรู้จักเคารพผู้ใหญ่มั้ย ถึงได้กล้าแกล้งตาแก่อย่างฉัน ทีนี้ล้มจนแทบจะหายไปครึ่งชีวิตแล้ว นายว่าฉันควรจะขูดรีดเงินจากนายสักหน่อยดีมั้ย”

หลี่โม่ยิ้มเยาะพูดว่า “เหอะๆ นายล้มอยู่กับพื้นไม่ยอมลุกขึ้น คือรอให้ฉันประคองนายลุกขึ้นหรอ? ฉันชอบประคองตาแก่ที่ขูดรีดเงินแบบนี้ที่สุดแล้ว ปกติพวกคนแก่ขูดรีดเงินที่ถูกฉันประคองลุกขึ้น มักจะมีจุดจบที่สวยงามมากเสมอเลย”

ซือคงหมิงกลอกตาทีหนึ่ง “ฉันซือคงหมิงไม่ใช่คนที่ขูดรีดเงิน ไม่ต้องให้ใครประคอง ฉันแค่ชอบนั่งบนพื้น กะจะนอนอย่างนี้สักคืน นายไม่ต้องสนใจฉัน อยากจะทำอะไรก็ไปทำซะ”

ซือคงหมิงกะจะหน้าด้านจนถึงที่สุดแล้ว วันนี้ไม่ว่าจะยังไง ก็จะไม่มีทางไปเป็นผู้ช่วยของหลี่โม่ ตัวเองก็ถือเป็นยังไงก็ไม่กลัวแล้วละมั้ง

หลี่โม่มองซือคงหมิงยิ้มๆ พูดอย่างอ่อนโยนว่า “งั้นดูแล้วฉันส่งนายไปโรงพยาบาลจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นนายนอนที่นี่แล้วไม่สบายขึ้นมาจะไม่ดีเอา”

ในตอนที่หลี่โม่พูดอยู่มือก็ไปจับที่เอว ใบมีดเล่มหนึ่งก็มาปรากฏอยู่ในมือ