บทที่ 740 กระอักเลือด

ท่านโหวหัวเราะแห้งสองที ไม่กล้าที่จะมีลูกเล่นอีก “จางเต๋ออู่เป็นคนส่งผมมา ให้ผมฆ่าหยางเฉียนจิ้นทันทีที่รับมา แล้วก็โยนลงแม่น้ำ จากนั้นก็ให้ผมหาโอกาสไปลอบฆ่าคุณ แต่ไม่คิดเลยว่าคุณจะเก่งกาจขนาดนี้ และช่วยหยางเฉียนจิ้นไว้ แล้วยังตามาได้ถึงที่นี่ ถ้าหากผมรู้ว่าคุณเก่งขนาดนี้ เมื่อกี้ก็ถอยหลบหนีไปไกลแล้วครับ”

หลี่โม่ลูบคางถามว่า “จางเต๋ออู่ยังสั่งอะไรอีก หรือว่าเขาไม่ได้ส่งพวกนายมาแค่เพียงพวกเดียว?”

“เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้แล้วครับ ผมไม่ได้ยินมาว่ายังมีใครมาเมืองฮ่านอีก จางเต๋ออู่ก็ไม่ได้พูดว่ายังส่งใครมา”

ท่านโหวมองหลี่โม่อย่างหดตัว ถ้าหากว่ามียาสำนึกผิด ตอนนี้ท่านโหวก็อยากจะกินเข้าไปสักหลายสิบเม็ด

เมื่อกี้ฆ่าซือคงหมิงเสร็จก็น่าจะรีบไปซะ แต่ว่าเพียงแค่ประโยคหนึ่งของซือคงหมิง ทำให้ท่านโหวมีความคิดที่จะรอจับกระต่าย แต่ว่าการรอเจอกับกระต่ายที่สามารถชนต้นไม้ล้มได้มา นี่ทำเอาท่านโหวเสียใจเป็นอย่างมาก

หลี่โม่มองท่านโหวที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ อดไม่ไหวจึงหัวเราะออกมา รู้สึกว่าท่านโหวตรงหน้าก็ตลกดี

“ยกเว้นโทษประหารได้ แต่หนีบทลงโทษไม่ได้ จะต้องให้บทลงโทษกับนายสักหน่อย”

“ผม…เพียงแค่คุณไม่ฆ่าผม ลงโทษยังไงผมก็ยอมรับแล้วครับ!” ท่านโหวพูดอย่างกัดฟันอดทน

ตอนนี้เป็นได้แค่เหยื่อหลี่โม่เป็นผู้มีอำนาจแล้ว หลี่โม่พูดอะไรก็ต้องอย่างนั้น เพียงแค่สามารถมีชีวิตรอด ปัญหาอย่างอื่นล้วนไม่นับเป็นปัญหา

หลี่โม่ยกเท้าขึ้นเหยียบไปที่แขนของท่านโหว สองเท้าลองไปเหยียบกระดูกแขนของท่านโหวแตกละเอียด แบบนี้ถึงแม้ว่ากระดูกของท่านโหวหายดีขึ้นแล้ว ก็ยากที่จะต่อสู้กับคนอื่นได้อีก และถ้าหากรักษาไม่ดี ไม่แน่ชีวิตนี้อาจจะแขนพิการไปเลย

“ขอบคุณนายน้อยเมตตาครับ ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ถึงแม้จะมีพรหมลิขิตหรือไม่ก็จะไม่เจอกันอีก ต่อไปคนของตระกูลโหวเสื้อม่วงของผมถ้าเจอกับนายน้อยก็จะถอยหนีครับ”

ท่านโหวคลานลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ปากก็พูดคำสัตย์จริงของยุทธภพ

“ไปซะ แค่สภาพนายแล้วก็รำคาญ ถ้ายังกล้าพูดมากอีกประโยค ฉันก็จะตัดขาสองข้างของนายด้วย” หลี่โม่พูดเสียงเย็นชา

“ครับ ครับ ผมไปแล้วครับ ผมไปเดี๋ยวนี้ครับ” ท่านโหวรีบวิ่งหนีออกไปไกล ไม่กล้าพูดอะไรมากอีก กลัวว่าจะทำให้หลี่โม่โมโหแล้วจะหนีไม่พ้นอีก

ผ่านไปไม่กี่นาที ทางด้านของริมแม่น้ำส่งเสียงเครื่องยนต์ดังก้องมา น่าจะพวกคนของท่านโหวนั่งเรือจากไป

หลี่โม่ไม่ได้ออกไปจากท่าเรือร้าง แต่กลับเดินไปยังศพของซือคงหมิง

มองดูศพของซือคงหมิง มุมปากของหลี่โม่ยกยิ้มขึ้น ใช้เท้าถีบศพของซือคงหมิง

ศพไม่มีการตอบรับใดๆ ศพปลอมที่รออยู่ไม่ปรากฏตัวขึ้น

หลี่โม่พูดด้วยสีหน้าเฉยชา “ซือคงหมิง ถ้านายยังไม่ลุกขึ้น ฉันก็จะใช้ดาบแทงลงหัวใจของนายแล้วนะ”

ขนตาของซือคงหมิงขยับเล็กน้อย ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อยเป็นเส้นตรง

หลี่โม่หัวเราะ “ยังแกล้งอะไรอีก ตาก็ลืมขึ้นมาแล้ว งั้นก็ลุกขึ้นมาเถอะ หรือว่าแกล้งเป็นศพสนุกมากหรอ”

“เฮ้อ! แกแล้วใช้ไม่ได้แล้ว โลกในอนาคตก็เป็นของพวกหนุ่มสาวอย่างพวกนายแล้วละ” ซือคงหมิงแกล้งเป็นศพจริงๆ พูดจบประโยคหนึ่งแล้วก็กระโดดลุกขึ้นจากพื้น