บทที่ 739 คนของราชาใหญ่สำนักหลงเหมิน

ถ้าหากว่าหมัดนี้สามารถต่อยโดน ก็จะต่อยเอ็นคอของหลี่โม่ขาด

หลี่โม่โค้งตัวไปด้านหลัง เป็นท่าสะพานลอย แต่ในขณะเดียวกับที่โค้งไปด้านหลัง ขาของหลี่โม่ก็ถีบออกไป ถีบไปยังสองขาของท่านโหวที่พุ่งเข้ามา

กระบวนท่าของท่านโหวนั้นใช้ไปแล้ว อยากจะถอยหลังนั้นเป็นไปไม่ได้ ท่านโหวเอียงตัวบิดเอวจากความตกใจ ใช้ต้นขอข้างหนึ่งของตัวเองรับเท้าของหลี่โม่

ปึก!

แรงเตะของหลี่โม่ใช้แรงมากพอตัว ช่วงล่าที่มั่นคงของท่านโหวก็ทนกำลังที่มากมายนี้ไม่ได้ ตัวที่เอียงไว้จึงถูกหลี่โม่เตะกระเด็นลอยออกไป

ปึง!

ร่างกายที่แข็งแรงของท่านโหวตกลงพื้น ไถลไปกับพื้นไกลถึง 4-5 เมตรถึงจะหยุดลง ร่างกายครึ่งตัวถูกพื้นถูกจนเป็นแผลถลอก

“ซูด!” เสียงซูดปากที่พร้อมเพรียง

ลุ่มชายชุดดำที่มือถือดาบยาว ในใจต่างก็ตกใจกลัว ท่านโหวที่ไม่เคยมีศัตรูเทียบได้ในสายตาของพวกเขา กลับสู้กับหลี่โม่ไม่กี่ทีก็ถูกเตะกระเด็นแล้ว นี่มันก็หมายความว่าฝีมือของหลี่โม่แข็งแกร่งจนมากเกินไป

พวกชายชุดดำตื่นตกใจ อยากจะเข้าไปขวางหลี่โม่แต่ก็ไม่กล้า อยากจะถอยหลังแล้ววิ่งหนีไปก็ยิ่งไม่กล้า แต่ละคนทำได้เพียงแค่กำดาบยาวในมือแน่น และพยายามกลืนน้ำลายลงคอ

“เหี้ย พ่อมึงเอ้ย!” ใบหน้าของท่านโหวแดงก่ำ ส่งเสียงตะโกนอย่างโมโห

อับอายขายหน้ามากจริงๆ ตั้งแต่ที่ต่อสู้มา ท่านโหวก็ไม่เคยอับอายขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะขายหน้าขนาดนี้ต่อหน้าพวกลูกน้อง ต่อไปยังจะอยู่ยังไง? จะสั่งสอนพวกลูกน้องพวกนี้ยังไง?

ท่านโหวที่อับอาย กระโดดลุกขึ้นจากพื้น คำรามใส่หลี่โม่อย่างโมโห “แม่งเอ้ย เมื่อกี้ประมาทไปหน่อย ไอ้หนุ่ม ถ้าหากท่านโหวคนนี้เอาจริงขึ้นมา แกรอตายได้เลย”

ท่านโหวหาข้อแก้ตัวมาบังหน้า แล้วเหวี่ยงสองกำปั้นพุ่งไปหาหลี่โม่อีกครั้ง

หลี่โม่ก้าวไปข้างหน้า รอท่านโหวที่พุ่งเข้ามาอย่างผ่อนคลาย

“ประมาท? ฉันทำได้แค่พูดเหอะๆแล้วกัน ฝีมือของนายมันใช้ไม่ได้ด้วยซ้ำ แม้แต่จะเรียกว่ามีชื่อเสียงแต่ไร้ความสามารถก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ นายคู่ควรที่จะใส่เสื้อม่วงชุดนี้? ขายขี้หน้าตระกูลโหวเสื้อม่วงจริงๆ”

“มึงแม่งเอ้ย กูไม่คู่ควรแล้วใครจะคู่ควร! แกรอตายเลย!”

ท่านโหวที่โมโหไม่ออมมืออีกต่อไป ใช้วิชากำลังมหาศาล สองหมัดทำให้เกิดแรงลม เป็นเงากำปั้น พุ่งตรงไปที่ตำแหน่งอันตรายของร่างกายหลี่โม่

หลี่โม่ส่ายหัว เหมือนกับว่าดูถูกวิชากำลังมหาศาลของท่านโหวอย่างมาก “นายไม่คู่ควรจริงๆ วิชากำลังมหาศาลของหมัดเหล็กเส้นไม่ได้ใช้แบบนี้ ให้นายได้พบเห็นหมัดเหล็กเส้นที่แท้จริงหน่อยละกัน”

มือขวาหลี่โม่กำหมัด เหวี่ยงออกไปใส่เงากำปั้นของท่านโหว

หมัดที่เงียบสงบ ไม่มีเงาหมัดและไม่มีแรงลม ก็เหมือนกับหมัดของคนธรรมดา

ท่านโหวมองดูหมัดของหลี่โม่ ปรากฏรอยยิ้มดูถูกออกมา สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก

“หมัดของนายแบบนี้ ยังกล้าพูดว่าเป็นหมัด แกนี่ก็โม้จนท่านโหวอย่างฉันคนนี้ทนดู….อ๊าก!”

ท่านโหวยังพูดไม่จบ ก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา ร่างกายที่แข็งแกร่งกระเด็นลอยออกไปอีกครั้ง

ท่านโหวที่กระเด็นออกไปในอากาศ รู้สึกแน่นอกหายใจไม่ออก ทนต่อความรู้สึกไม่ดีในใจไม่ไหวอีกต่อไป ลำคอรู้สึกจุก แล้วปากก็พ่นเลือดออกมา

พรู่!

ร่างกายของท่านโหวตกลงพื้นอย่างแรง บนหน้า บนเสื้อ เต็มไปด้วยรอยเลือด และรอบปากก็ยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด

“นี่ นี่คือ นี่คือหมัดอะไร ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้” ท่านโหวพูดอย่างพยายาม ไม่ถามให้แน่ใจ ท่านโหวถามอย่างไม่พอใจ