บทที่ 738 ถูกสบประมาท

หลี่โม่เดินของจากดงหญ้า เดินไปยังหนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วง

หนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วงดูแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนหลี่โม่ยังต้องระมัดระวัง

มองดูศพห้าศพตรงหน้าของหนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วง หลี่โม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“นายเป็นคนฆ่าพวกเขา? การกระทำของนายดูเกินไปหน่อยนะ พวกเขาก็แค่ทำภารกิจไม่สำเร็จเท่านั้นเอง”

“เหอะๆ ทำภารกิจไม่สำเร็จก็ต้องตาย มาคุยเรื่องของพวกเรากันดีกว่า”

หนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วงยักคิ้ว เอียงหัวมองดูหลี่โม่ เหมือนกับว่าไม่มองหลี่โม่ไว้ในสายตาเลยสักนิด

หลี่โม่ยักไหล่เฉยๆ “ก็ดี งั้นก็มาคุยกันว่าใครเป็นคนสั่งนายมาละกัน พูดให้ชัดเจนแล้วฉันยังปล่อยพวกนายไปได้”

“ฮ่าๆๆ ปล่อยพวกฉันไป นี่ถือเป็นเรื่องตลกที่สุดที่ฉันได้ยินมา ตอนนี้ฉันเป็นผู้มีอำนาจ นายเป็นแค่เหยื่อ นายยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองอีกหรอ?”

ใบหน้าของหนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วงยิ้มล้อเลียน เหมือนคิดว่าหลี่โม่มาเพื่อเล่นตลก

หลี่โม่ยิ้มอ่อน “ฉันคิดว่าคนที่เป็นเหยื่อคือพวกนาย ส่งพวกนายลงไปเป็นอาหารปลาในแม่น้ำได้พอดีเลย”

หนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วงไม่พูดอะไร แต่ใบหน้ามีสีหน้าโมโหแล้ว พวกกลุ่มชายชุดดำต่างก็อารมณ์กันขึ้นมาแล้ว ต่างก็ด่าทอหลี่โม่กัน

“ไอ้หนุ่มใจกล้าดีนี่ ถึงได้กล้าพูดจาแบบนี้กับท่านโหว ถ้าหากว่าแกรู้ตัวตนของท่านโหว ทำเอานายตกใจกลัวแน่”

“กล้าเถียงท่านโหว นายมีทางเลือกแค่ตายเท่านั้น รอตายได้เลย ยังอยากจะเอาชีวิตพวกเรา นายมันบ้าไปแล้วมั้ง”

“ท่านโหวครับ ให้พวกผมจัดการ ฆ่าไอ้หนุ่มนี่ที่ไม่รู้จักเป็นตายซะเลยเถอะครับ ถ้าปล่อยให้มันพูดไร้สาระอีก จะเป็นการทำลายหูของท่านโหวซะเปล่า”

หนุ่มร่างใหญ่เสื้อม่วงที่ถูกเรียกว่าท่านโหวโบกมือ พวกชายชุดดำด้านหลังก็หุบปากอย่างพร้อมเพรียง และไม่ส่งเสียงอะไรอีกสักนิด

ในท่าเรือร้าง กลายเป็นมีแต่เสียงลมในทันที

หลี่โม่มองท่านโหวคนนี้เงียบๆ ในใจพอจะรู้ถึงตัวตนอีกฝ่ายบ้างแล้ว

ท่านโหวมองหลี่โม่ด้วยรอยยิ้ม “พูดอย่างน่าเกรงขามว่า “ไอ้หนุ่ม ตอนนี้นายน่าจะรู้ถึงตัวตนของฉันแล้วมั้ง ฆ่านายน้อยสำนักหลงเหมินที่เป็นเหมือนขยะอย่างนาย ฉันก็สามารถไปเอาหน้าได้ที่ท่านราชาใหญ่ของสำนักหลงเหมินแล้ว”

“พอจะรู้บ้างแล้ว ตระกูลศิลปะการต่อสู้ ตระกูลโหวเสื้อม่วง ที่นายสามารถถูกเรียกว่าท่านโหว คิดว่าน่าจะเป็นผู้สืบทอดของตระกูลโหว แต่ก็เพิ่งรู้ครั้งแรกเลยว่าตระกูลโหวเสื้อม่วงก็เป็นหมารับใช้ของราชาใหญ่ด้วย”

สีหน้าหลี่โม่เย็นชา สิ่งที่ท่านโหวพูดหลี่โม่ไม่ได้เชื่อไปซะทุกอย่าง เพราะในตอนที่เขาพูดถึงราชาใหญ่ สีหน้าไม่ได้มีความเคารพสักเท่าไหร่ ประโยคนี้ฟังยังไงก็เป็นการโกหกปิดบังความจริง

ตระกูลโหวเสื้อม่วง มีเพียงแค่ผู้สืบทอดเท่านั้นที่สามารถใส่เสื้อม่วงได้ แล้วผู้สืบทอดตระกูลโหวเสื้อม่วงเวลาออกไปข้างนอก ก็จะมีคนนับไม่ถ้วนเดินตาม แต่นั่นก็สำหรับคนทั่วไปก็เท่านั้น

และปกติแล้วราชาใหญ่ก็ไม่สนิทกับคนในวงการศิลปะการต่อสู้ เพราะว่ายอดฝีมือที่ว่านั้น ไม่สำคัญพอ แค่เพียงยอดฝีมือที่สำนักหลงเหมินฝึกฝนออกมา ก็เก่งกว่าพวกยอดฝีมือของศิลปะป้องกันตัวพวกนั้นมากแล้ว

“ฮ่าๆๆ แกก็เคยได้ฟังชื่อเสียงของท่านโหวคนนี้มาบ้าง ตอนนี้กลัวแล้วใช่มั้ยละ คุกเข่าคำนับสามทีให้ท่านโหวคนนี้ซะดีๆ ไม่แน่ถ้าท่านโหวคนนี้อารมณ์ดี จะไว้ชีวิตของแก”

ท่านโหวสีหน้าได้ใจ กระทืบเท้าหนักๆ ปูนซีเมนต์ที่พื้นก็ถูกฝ่าเท้าของเขาเหยียบจนแตกออก

ระดับเกณฑ์การก่อสร้างของท่าเรือ ดีกว่าการก่อสร้างถนนทั่วไปอย่างมาก จะต้องสามารถรับน้ำหนักของรถและความถี่ของการกดทับแล้วยังไม่เสียหาย

แต่ว่าตอนนี้ ถนนที่สามารถรับน้ำหนักของรถแล้วไม่เสีย กลับถูกท่านโหวกระทบแตกในทีเดียว