บทที่ 737 เอาชีวิตของนายไปแลก

หลี่โม่เหลือบมองหยางเฉียนจิ้นอย่างเย็นชา “นายคิดอะไรกัน สามารถมาช่วยนายได้ ถือเป็นความโชคดีของนาย ฉันไม่ใช่บอดี้การ์ดของนายสักหน่อย ไม่มีหน้าที่ต้องปกป้องนาย”

“ท่านหลี่ครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายถึง…หมายถึง ท่านหลี่ไปส่งผมเถอะครับ ผมให้เงินคุณ ผมขอให้คุณปกป้องผมได้มั้ยครับ” หยางเฉียนจิ้นขอร้องอย่างน่าสงสาร

หลี่โม่ค่อยๆส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ ฉันยังมีเรื่องที่สำคัญกว่า นายไม่ต้องคิดมากแล้ว น่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก”

หยางเฉียนจิ้นเห็นว่าหลี่โม่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ทำเพียงแค่ถอนหายใจไม่หยุด

เมื่อถึงชั้นหนึ่ง ประตูลิฟต์ค่อยๆเปิดออก

ด้านนอกไม่มีอะไรผิดปกติ หลี่โม่ส่งสัญญาณมือให้กับหยางเฉียนจิ้น แล้วก็เดินออกไปข้างนอกก่อน

รถตู้ด้านนอกคนนั้นไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงรถบรรทุกของบริษัทขนย้ายเท่านั้น

สี่คนนั้นที่แต่งตัวเป็นพนักงานขนย้าย เห็นว่าหลี่โม่ออกมา ก็ตื่นตระหนกในทันที “เหี้ย ไอ้นี่มันออกมา งั้นก็หมายความว่า….”

“ว่าเหี้ยอะไร รีบเข้าไปหลบในคอนเทนเนอร์กันสิวะ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีชีวิตรอดแล้ว”

ทั้งสี่คนรีบเข้าไปในคอนเทนเนอร์อย่างรีบร้อน แล้วก็ปิดประตูคอนเทนเนอร์อย่างแน่นหนา

หลี่โม่เหลือบมองรถบรรทุกทีหนึ่ง ไม่ได้สนใจสี่คนที่หลบซ่อนตัวอยู่ แล้วก็พาหยางเฉียนจิ้นออกจากเขตคอนโด

ลูกน้องของฉู่จงเทียนมารอที่หน้าเขตคอนโดแล้ว เมื่อเห็นหลี่โม่ ลูกน้องคนนั้นก็รีบวิ่งมา “คุณหลี่ครับ ฉู่จงเทียนให้ผมเป็นคนมาส่งหยางเฉียนจิ้นครับ”

“อืม หยางเฉียนจิ้นก็มอบหมายให้พวกนายละ”

“สามารถบริการให้กับคุณหลี่ถือเป็นเกียรติของผมครับ พวกผมจะไปส่งเขาออกจากทางทะเลเดี๋ยวนี้ครับ”

“ไปเถอะ” หลี่โม่ตบบ่าหยางเฉียนจิ้นทีหนึ่ง จากนั้นก็เดินออกไปที่ถนนคนเดียว

ลูกน้องพาหยางเฉียนจิ้นขึ้นนั่งรถธุรกิจ ภายในรถธุรกิจมีหนุ่มร่างใหญ่นั่งอยู่หลายคน แต่ละคนดูแล้วน่าเกรงขามมาก

หยางเฉียนจิ้นเห็นความน่าเกรงขามของพวกหนุ่มร่างใหญ่ ก็ถือว่าสบายใจขึ้น ยังมีหนุ่มร่างใหญ่ปกป้องอยู่เยอะขนาดนี้ น่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแล้วมั้ง

หยางเฉียนจิ้นเดินตามกันไปที่รถธุรกิจ จากนั้นรถธุรกิจก็ขับไปยังที่ห่างไกล

มองดูรถธุรกิจที่ห่างไกล หลี่โม่ส่ายหัวเบาๆ

“หยางเฉียนจิ้นน่าจะตายอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว ช่างเถอะ ไม่มีเวลาจะไปช่วยเขา”

หลังจากที่หลี่โม่พึมพำประโยคหนึ่ง ก็ล้วงเอาโทรศัพท์โทรหาเบอร์ของพี่ฮัว

หลังจากที่โทรติด ก็มีเสียงหวานของพี่ฮัวดังมา เสียงเบื้องหลังฟังแล้วดูโหวกเหวกมาก เหมือนว่าพี่ฮัวจะอยู่พวกร้านไนต์คลับหรือKTVประมาณนี้

“ฮัลโหล หลี่โม่ ทำไมนายถึงมีเวลาโทรหาฉันแล้วละ จัดการเรื่องเสร็จแล้วใช่มั้ย?”

“เรื่องผมไปจัดการแล้ว แต่ว่าทำไม่สำเร็จ”

“ฮืม? ไม่ใช่มั้ง จากฝีมือของนายแล้ว จัดการกับหยางเฉียนจิ้น น่าจะเป็นเรื่องง่ายดาย นายคงไม่ใช่ว่าอยากจะเพิ่มราคาหรอกนะ”

หลี่โม่เงยหน้ามองดวงดาว พูดนิ่งๆว่า “ไม่ได้จะขึ้นราคา แต่เพราะว่ายังมีคนอีกสองกลุ่มที่มาฆ่าหยางเฉียนจิ้น ผมอยากให้พี่ฮัวให้คำอธิบายกับผมสักหน่อย”

“อะไรนะ!” เสียงตกใจของพี่ฮัวดังมา ตามมาด้วยเสียงพวกประเภทแก้วตกแตกดังมา

“นายจะให้ฉันอธิบายอะไรให้นาย? ฉันก็หาแค่นายคนเดียวให้ไปฆ่าหยางเฉียนจิ้น”

หลี่โม่ยิ้มอ่อน ในสมองปรากฏภาพสีหน้าในตอนนี้ของพี่ฮัว

พี่ฮัวที่ปรากฏในสมองของหลี่โม่ ไม่มีสีหน้าโมโหอะไรเลย แต่น่าจะเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม รอยยิ้มหวาน

พี่ฮัวในตอนนี้กำลังยิ้มอยู่จริงๆ แต่ว่าไม่ใช่รอยยิ้มหวานเหมือนที่หลี่โม่คิด แต่เป็นรอยยิ้มขมขื่น

พี่ฮัวจะไม่ยิ้มขมขื่นได้ยังไงกัน หลี่โม่สามารถโทรหาเธอได้ ก็แสดงว่าคนที่พี่ฮัวจัดส่งไป น่าจะพ่ายแพ้ไปแล้ว