บทที่ 736 ต้องให้ฉันสอนมั้ย

สองมือของหยางเฉียนจิ้นสอดเข้าไปที่ผม ดึงผมของตัวเองอย่างแรง เหมือนกับว่าแบบนี้ก็จะสามารถคิดออกมาได้มากกว่าเดิม

หลี่โม่นั่งอิงโซฟา ย่นมือจับคางเบาๆ

เรื่องราวดูแล้วจะไม่ง่ายขนาดนี้ หรือว่าในมือของหยางเฉียนจิ้น มีของอะไรที่แม้แต่ตัวเขาก็ไม่รู้? หยางเฉียนจิ้นรู้ตัวตนที่แท้จริงของพี่ฮัว เพราะไม่ได้ตั้งใจจริงๆ หรือเพราะว่าพี่ฮัวจงใจให้หยางเฉียนจิ้นรู้?

หลี่นึกคิดสักพักก็นึกอะไรสำคัญไม่ออก จึงไม่ได้คิดต่อไป เบาะแสที่ควรมีก็มีแล้ว ไปหาพี่ฮัวเพื่อสืบต่อไปก็พอแล้ว

แล้วยังต้องสั่งให้ฉู่จงเทียนหาคนตามสืบว่าพวกทอมป์สันหลบซ่อนอยู่ที่ไหน ต้องจัดการพวกทอมป์สันไปก่อนถึงจะได้

“วันนี้ก็ได้ข้อมูลมาเยอะอยู่ ฉันโทรหาฉู่จงเทียนก่อน ให้เขาจัดคนไปส่งนาย”

หยางเฉียนจิ้นได้ยินว่าหลี่โม่จะจัดคนไปส่งตัวเอง ก็รู้สึกขอบคุณอย่างมากในทันที ถึงกับคุกเข่าลงจะคำนับหลี่โม่

“ขอบคุณครับ ขอบคุณท่านหลี่ผู้มีคุณธรรม หยางเฉียนจิ้นชีวิตนี้จะไม่ลืมบุญคุณของท่านหลี่เลยครับ”

“ไม่ต้องเกรงใจ ออกไปแล้วไปใช้ชีวิตอยู่ดีๆ อย่าได้เข้าสู้เรื่องไร้สาระบ้าบอพวกนี้อีกละ”

“ไม่แล้วครับ ไม่มีอีกแล้วครับ ชีวิตนี้ผมไม่กล้าอีกแล้วครับ ถ้าหากว่าตอนนี้ถ้ามียาสำนึกผิด หยางเฉียนจิ้นคนนี้จะกินเข้าไม่หลายเม็ดเลยครับ ถ้าหากว่าตอนนี้มีเครื่องย้อนเวลา หยางเฉียนจิ้นคนนี้จะกลับไปไม่ให้ตัวเองทำเรื่องพวกนี้แน่นอนครับ”

หลี่โม่โทรหาฉู่จงเทียน ฉู่จงเทียนบอกว่าจะรีบจัดการ ไม่นานก็สามารถจัดการส่งหยางเฉียนจิ้นจากไป

เมื่อวางสาย หลี่โม่ทำสัญญาณมือให้หยางเฉียนจิ้น หยางเฉียนจิ้นรีบลุกขึ้น เดินตามหลี่โม่ออกจากประตูบ้าน

เพิ่งออกจากบ้าน ก็มีหนุ่มร่างใหญ่สี่คนออกมาจากห้องบันได ทั้งสี่คนต่างก็ใส่เสื้อของพนักงานของบริษัทขนย้าย

ตอนนี้บนตัวของพนักงานขนย้ายพวกนี้ ต่างก็มีราศีความแข็งแกร่งแผ่ออกมา มือของทุกคนต่างก็ใส่สนับมือไว้

“ไอ้หนุ่ม ทิ้งหยางเฉียนจิ้นไว้ พวกเราสามารถปล่อยนายไปได้”

หยางเฉียนจิ้นหลบอยู่ด้านหลังของหลี่โม่ ตอนนี้ถึงกับตัวสั่นไปแล้ว “ท่านหลี่ คุณจะต้องพาผมไปด้วยนะครับ”

หลี่โม่เอาดาบสั้นไว้ตรงหน้า ใบหน้ายิ้มเยาะเย้ย

“ฉันยังต้องเร่งเวลา พวกนายมาพร้อมกันเลย ทีละคนมันยุ่งยากไป”

พนักงานขนย้ายสี่คนอึ้งไปนิดหน่อย จากนั้นใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าโมโห

“ไอ้หนุ่ม ให้ทางออกที่ดีนายไม่เอา งั้นก็ให้นายไปทางตายก็แล้วกัน! พวกเราไปพร้อมกันเลย วันนี้ต้องสั่งสอนเขาสักหน่อย”

พนักงานขนย้ายสี่คนลงมือพร้อมกัน สนับมือประกายแสง เล็งไปที่หลี่โม่

มองดูหมัดที่พนักงานขนย้ายสี่คนเหวี่ยงมา หลี่โม่อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “พวกนายมันอ่อนเกินไปแล้ว อ่อนหัดแบบนี้ยังกล้ามาทำงานฆ่าคนอีก”

พนักงานขนย้ายสี่คนยิ่งโมโหมากขึ้น หมัดที่เหวี่ยงไปหาหลี่โม่ก็ยิ่งใช้แรงมากขึ้น

“แม่งเอ้ย แกคิดว่าแกเก่งงั้นหรอ เดี๋ยวจะตีแกจนร้องเรียกพ่อไปเลย”

“เรียกพ่อจะพอที่ไหนกัน จะต้องตีจนมันพิการทำอะไรเองไม่ได้อีก”

หลี่โมหัวเราะเย็นชา ดาบสั้นในมือเหมือนดั่งกับมังกร แหวกว่ายอยู่ภายในวงหมัดของทั้งสี่คน

แสงของดาบสั้นส่องประกาย และที่ตามมาก็คือเสียงร้องครวญครางสี่เสียง

ข้อมือของพนักงานขนย้ายทั้งสี่คนเลือดกระฉูดออกมา และก็ทำเอาสองแขนและเสื้อผ้าของทั้งสี่คนเป็นสีแดงไปหมด