บทที่ 745 ไร้คุณธรรมไร้ขีดจำกัด

จวนอ๋องเจียงหวางที่ริมแม่น้ำเจียง เป็นอุตสาหกรรมของฉู่จงเทียน เป็นคลับระดับไฮเอนด์ที่ทำเกี่ยวกับของสดโดยเฉพาะ

จวนอ๋องเจียงหวางถือเป็นตำนานหนึ่งในเมืองฮ่าน ผู้คนที่รู้จักชื่อเต็มของจวนอ๋องเจียงหวางมีเยอะมาก แต่ว่าคนที่สามารถเขาไปได้นั้นน้อยมากๆ มีเพียงแค่คนกลุ่มเล็กๆกลุ่มเดียวที่อยู่ในระดับสูงสุดของเมืองฮ่าน ถึงจะสามารถเป็นลูกค้าของที่นี่ได้

กลุ่มคนที่อยู่ในระดับสูงสุดของเมืองฮ่านที่อยู่ในจวนอ๋องเจียงหวางในตอนนี้ ตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างถึงที่สุด

ฉู่จงเทียนกำลังนำทางให้กับชายหนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนหนึ่งอย่างถ่อมตนขนาดนั้น

และชายหนุ่มที่แต่งตัวธรรมดาคนนั้นก็คือหลี่โม่

ลูกน้องของฉู่จงเทียนทำงานเละเทะ หยางเฉียนจิ้นถูกดักฆ่ากลางทางระหว่างที่กำลังถูกส่งออก เนื่องจากนี้ฉู่จงเทียนจึงได้จัดงานเลี้ยงที่จวนอ๋องเจียงหวาง ตั้งใจจะอธิบายให้กับหลี่โม่และขอโทษ

ในพริบตา ลูกค้าในจวนอ๋องเจียงหวาง ต่างกำลังพูดถึงหลี่โม่อย่างหนัก สอบถามกันและกันว่ามีใครรู้ถึงที่มาที่ไปเบื้องหลังของหลี่โม่มั้ย

แต่หลังจากที่ถามกันไปมาแล้ว กลับไม่มีใครสามารถบอกข้อมูลของหลี่โม่ได้เลยสักคน จึงยิ่งทำให้คนพวกนี้อยากรู้อยากเห็นอย่างมาก

ในห้องหนึ่งที่ชั้นสองของจวนอ๋องเจียงหวาง ลูกคนรวยหลายคน ก็กำลังพูดคุยถึงหลี่โม่

ข้างกายของลูกคนรวยพวกนี้ ต่างก็มีนักเรียนหญิงที่หน้าตาสวยงามนั่งอยู่ และในมุมของห้อง มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าหดตัวอยู่ ดูแล้วน่าสงสารอย่างมาก

“สามารถทำให้ฉู่จงเทียนตามติดแบบนี้ได้ ดูแล้วไอ้หนุ่มนี่ไม่ธรรมดานี่นา พวกเราไปทำความรู้จักสักหน่อยดีมั้ย?”

“เพียงแค่กล้าไปทำ โลกนี้ก็ไม่มีเรื่องยาก พวกเราก็ต้องหาโอกาสลองดูสักหน่อย คนใหญ่คนโตแบบนี้ ถ้าหากว่าเกาะได้แล้ว ต่อไปก็มีประโยชน์แน่นอน”

นักเรียนหญิงคนหนึ่งคิดแผนขึ้นได้ สายตาเหลือบไปยังผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงมุมคนเดียว

“อาวุธที่ใช้กับผู้ชายได้ดีที่สุดก็คือผู้หญิง พวกนายดูสิว่าเยว่จิ้งอี๋เหมาะมั้ย เยว่จิ้งอี๋ของพวกเราไม่เพียงแต่เป็นดาวโรงเรียน แต่จนตอนนี้ก็ยังไม่เคยมีแฟน เป็นหญิงบริสุทธิ์เลยนะ”

เยว่จิ้งอี๋ตัวสั่นไปที เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัวเล็กน้อย หันไปมองผู้หญิงคนที่พูดอย่างขี้ขลาด “เสี่ยวเชียน เธอ เธอทำแบบนี้ได้ยังไง ฉัน ฉัน…”

“เยว่จิ้งอี๋ เสแสร้งอะไรกัน คิดว่าตัวเองเป็นดาวโรงเรียนแสนบริสุทธิ์จริงๆงั้นหรอ ฉันแนะนำเธอให้มารู้จักกับพวกพี่เจีย นั่นก็ให้เกียรติเธอมากแล้ว เก็บท่าทางใสสื่อบริสุทธิ์ของเธอไปซะ! เธอมาถึงก็ร้องไห้ ร้องไห้ให้ใครดูกัน! ดูแลพี่เจียให้ดีอนาคตเธอก็ไม่ต้องเครียดแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสที่เธอจะขอโทษ เพียงแค่เธอหาวิธีไปเข้าหาผู้ชายคนนั้น พี่เจียก็จะไม่คิดแค้นกับเธอแล้ว ไม่อย่างนั้น หึๆ….”

เสี่ยวเชียนยิ้มอย่างไม่เป็นมิตร เยว่จิ้งอี๋ตัวสั่นขึ้นหนักกว่าเดิม น้ำตาไหลริน ร้องไห้จนดวงตาบวมแดงขึ้นมา

พี่เจียมองดูเยว่จิ้งอี๋ที่ร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง ขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ร้องไห้คร่ำครวญอะไร! ไปทำตามที่เสี่ยวเชียนบอก เธอไปยั่วยวนเขาซะ ถ้าวันนี้เธอไปยั่วไอ้นั่นมาไม่ได้ ผลลัพธ์เธอก็รู้ ออกไปทำหน้าที่ซะ!”

“ฉัน ฉัน……” เยว่จิ้งอี๋สะอึกสะอื้น พูดคำพูดที่สมบูรณ์ออกมาไม่ไหวแล้ว

เสี่ยวเชียนยิ้มอย่างร้ายกาจ ลุกขึ้นไปจับเสื้อของเยว่จิ้งอี๋ ดึงเยว่จิ้งอี๋ลุกขึ้น จากนั้นก็ผลักออกมานอกห้อง

“เยว่จิ้งอี๋ วันนี้เธอทำให้พี่เจียโมโห ฉันก็จะซวยกับเธอไปด้วย เธอรีบคิดว่าวิธีซะ ไม่อย่างนั้นก็รอตายซะเถอะ”

เสี่ยวเชียนพูดออกมาอย่างน่ากลัว แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องและปิดประตูอย่างแรง

เยว่จิ้งอี๋พิงอยู่ที่กำแพง สองมือปิดปากไว้สะอื้นร้องไห้ รู้สึกว่าตัวเองหมดหนทาง อยากจะให้มีฮีโร่บินลงมาจากฟ้า เพื่อช่วยเหลือตัวเองจริงๆ