บทที่ 746 เข้าใจผิดรึเปล่า

ฉู่จงเทียนสังเกตสีหน้า เห็นว่าสีหน้าของหลี่โม่ไม่ดีนัก ดังนั้นจึงตบโต๊ะอย่างแรงทีหนึ่ง “ไอ้พวกสาระเลวพวกนี้ วันๆเอาแต่เกียจคร้าน ทำอะไรดีๆไม่ได้สักอย่าง ส่วนเรื่องเลวร้ายละทำหมดทุกอย่าง! คุณหลี่ครับ เรื่องนี้วางใจให้ผมไปจัดการได้เลยครับ ห้ามให้เด็กน้อยเยว่ถูกรังแกฟรีๆ!”

ฉู่จงเทียนกำลังจะเรียกลูกน้องเข้ามาให้ไปจัดการ หลี่โม่โบกมือ ห้ามฉู่จงเทียนไว้

“เหล่าฉู่ฉี่ อย่าใจร้อน ฟังจิ้งอี๋เล่าสถานการณ์ให้หมดก่อนค่อยว่ากัน” หลี่โม่ปลอบใจเยว่จิ้งอี๋ไปสองประโยค สาวน้อยถึงได้เลิกร้องไห้

“พี่หลี่โม่ หลังจากนั้นพวกนั้นเห็นว่าพี่เดินเข้ามากับคุณลุงคนนี้ ก็บอกว่าพี่จะต้องเป็นคนที่เบื้องหลังใหญ่โตแน่นอน จึงอยากจะประจบพี่ แต่ว่าพวกเขาคิดหาวิธีไม่ออก เพื่อนของหนูคนนั้นจึงพูดว่าผู้ชายล้วนชอบหญิงสาว จึงให้หนู…ให้หนูมายั่วพี่ หนูไม่ได้อยากทำ ตอนที่หนูร้องไห้อยู่ข้างนอก ก็อยากจะหนีไปแล้ว แต่ว่าหนูก็กลัวพวกเขาไปหาถึงโรงเรียน หนูไม่ได้อยากจะมายั่วพี่จริงๆนะ ฮือๆๆ….”

ใจของเยว่จิ้งอี๋ร้อนรน กลัวหลี่โม่จะเข้าใจตัวเองผิด และดูถูกตัวเอง แต่ว่ายิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าอธิบายไม่ถูก ยิ่งอธิบายไม่ถูกก็ยิ่งร้อนรน สุดท้ายก็ร้อนรนจนร้องไห้ออกมาอีก

หลี่โม่ฟังจบ เข้าใจในสถานการณ์ทั้งหมด ลูบคางนึกคิดยังไงก็คิดไม่ออก ทำไมคนพวกนี้ถึงได้มองว่าตัวเองเป็นคนที่มีเบื้องหลังใหญ่โตละ

ฉันหลี่โม่คนนี้เป็นคนซื่อตรงสดใส ไม่เหมือนคนที่มีเบื้องหลังเลยสักนิด และเสื้อผ้าของฉัน ก็ยิ่งแย่แตกต่างจากพวกเขาลิบลับเลยนะ

ฉู่จงเทียนเห็นว่าหลี่โม่กำลังนึกคิด มองสีหน้าของหลี่โม่อย่างระแวดระวัง ไตร่ตรองถึงความคิดของหลี่โม่

หี่โม่วางมือลง สายตาที่ดูมีความเศร้าโศกเล็กน้อยมองออกไปนอกหน้าต่าง “เหล่าฉู่ ทำไมพวกเขาถึงคิดว่าฉันมีเบื้องหลังใหญ่โตละ? ท่าทางของฉันดูเหมือนคนที่มีเบื้องหลังงั้นหรอ? ออกจะดูธรรมดาเถอะ”

ฉู่จงเทียนชะงักไป หลังจากที่ชะงักเสร็จฉู่จงเทียนก็รู้สึกสมองเบลอ

หรือว่าเมื่อกี้ท่านนี้ก็กำลังคิดเรื่องนี้? เรื่องแค่นี้ยังต้องคิดจริงจังมากขนาดนี้เชียว?

ถึงแม้ในใจของฉู่จงเทียนจะงุนงง แต่ว่าปากก็ยังพูดอย่างดีว่า “คุณหลี่พูดอะไรกันลงครับ ถึงแม้ว่าคุณจะใส่เสื้อผ้าที่ธรรมดามากที่สุด แต่ก็กลบความสามารถของคุณไม่ได้สักนิด หน้าตาท่าทางของคุณ สะดุดตาเหมือนดั่งพระอาทิตย์ เพียงแค่เสื้อผ้าการแต่งตัวจะปกปิดได้ยังไงกัน ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเจอกับคุณหลี่ เหล่าฉู่คนนี้ก็รู้แล้วว่าคุณหลี่เป็นคนที่โดดเด่นในกลุ่มคน อนาคตจะต้องเป็นผู้ชายที่รุ่งโรจน์ในโลกแน่นอนครับ”

ฉู่จงเทียนพูดประจบ แต่หลี่โม่กลับรู้สึกอึดอัด

หลี่โม่เพิ่งเคยได้ยินคำพูดประจบที่ชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนี้ ฟังแล้วทำเอารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

เยว่จิ้งอี๋เองก็หยุดร้องไห้แล้วมองหลี่โม่นิ่งๆ ในใจแอบมองหลี่โม่ตามคำพูดของฉู่จงเทียนและเปรียบเทียบ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าฉู่จงเทียนพูดถูก แสงประกายของหลี่โม่นั้นสะดุดตามาก และยังไม่เพียงแต่สะดุดตา แต่ยิ่งทำให้รู้สึกลุ่มหลงและหลงใหล

“อื้อๆ ลุงฉู่พูดถูก ท่าทางของพี่หลี่โม่นั้นสะดุดตาจริงๆ ดูแล้วเหมือนกับพระอาทิตย์เลย”

หลี่โม่เกาหัวอย่างเคอะเขิน ในใจจินตนาการขึ้นแล้วว่า ด้านหลังหัวของตัวเองมีแสงวงกลมลอยอยู่ ผลลัพธ์นี้ ดูคล้ายเหมือนกับว่าจะเป็นพระมากกว่า หรือว่าตัวเองมีพรหมลิขิตกับพระ?

หลี่โม่คิดไปมั่วทีหนึ่ง แล้วก็ส่ายหัวอย่างแรง ดูแล้วต่อไปต้องพยายามเก็บแสงสว่างในตัวสักหน่อย เป็นคนต้องถ่อมตนถึงจะดี

“จิ้งอี๋ เธอถูกพวกเขารังแกมา แล้วเธอมีความคิดอะไร อยากจะสั่งสอนพวกเขายังไง? แล้วยังมีเพื่อนเธอคนนั้นอีก อยากจะสั่งสอนยังไง?”

“หา? หนู หนูไม่รู้ค่ะ” เยว่จิ้งอี๋หดตัว มีท่าทางตื่นตระหนก “ไม่ก็ลองคุยกับพวกเขา ให้พวกเขาปล่อยหนูไปซะ ต่อไปอย่าหาเรื่องหนูก็พอแล้ว หนูกลัวพวกเขาตามเกาะแกะแก้แค้นหนู”

เยว่จิ้งอี๋พูดความกังวลในใจออกมา

ฉู่จงเทียนหัวเราะสองที พูดอย่างเก่งกล้าว่า “เด็กน้อยเยว่ เธอไม่ต้องกังวลพวกนั้น เพียงคำพูดของเหล่าฉู่คนนี้คำเดียว ในเมืองฮ่านก็จะไม่มีใครกล้าหาเรื่องเธอ ไอ้เด็กพวกนั้นฉันไม่ชอบหน้ามานานแล้ว จะต้องสั่งสอนพวกมันหน่อยถึงจะได้ คุณหลี่ครับ คุณว่าไงครับ?”