บทที่ 747 พูดอะไรคิดก่อน

เสี่ยวเชียนตกใจจนร้องไห้ สองมือปิดปากไว้ไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าจะทำให้อาเปียวอาหย่งหันมาสนใจ แล้วหาเรื่องใส่ตัว

อาเปียวมองดุพี่เจียและคนอื่นๆที่กลายเป็นคนขี้ขลาดไร้ความสามารถไปแล้ว จึงพูดยิ้มเย็นชาว่า “ทุกคน พาพวกมันไปซะ”

ลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา จับพี่เจียและคนอื่นๆพาออกไป

สายตาน่ากลัวของอาเปียวกวาดมองผู้หญิงที่เหลืออยู่ในห้อง แล้วพูดอย่างน่ากลัวว่า “เสี่ยวเชียนคือคนไหน?”

เสี่ยวเชียนได้ยินอาเปียวเรียกชื่อตัวเอง ร่างกายกระตุกอย่างแรงทีหนึ่ง ร้อนรนจนอยากจะลุกขึ้นยืนวิ่งออกไปข้างนอก ปรากฏว่าขาอ่อนจนสะดุดโต๊ะ แล้วล้มลงกับพื้น

“พวกนาย พวกนายจะทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉัน ฉัน….พวกนายอย่าเข้ามานะ” เสี่ยวเชียนร้องไห้อย่างหวาดกลัว

“เธอทำอะไรลงไปเธอรู้ดี พาตัวไป” อาเปียวโบกมือ ลูกน้องสองคนก็เดินเข้ามาลากเสี่ยวเชียนเดินออกไป

“ฉันไม่ไป ฉันไม่ไปนะ พวกนายปล่อยฉันนะ!” เสี่ยวเชียนพยายามตะเกียกตะกายและกรีดร้อง

ลูกน้องคนหนึ่งต่อยไปที่หน้าท้องของเธอสองหมัด ท้องของเสี่ยวเชียนรู้สึกไหลเวียน แล้วก็อ้วกเหล้าและอาหารที่กินไปเมื่อกี้ และส่งเสียงกรีดร้องไม่ออกอีก ทำได้เพียงส่งเสียงอ้วกที่น่าขยะแขยงออกมา

พี่เจียและคนอื่นๆถูกพามาที่ห้องชั้นบนสุด เห็นว่าหลี่โม่กำลังหัวเราะยิ้มแย้มกับเยว่จิ้งอี๋ สีหน้าของพี่เจียและคนอื่นๆก็เปลี่ยนเป็นมืดหมองในทันที

ในตอนนี้ ในใจของพี่เจียคร่ำครวญทีหนึ่ง รู้สึกว่าเมื่อกี้ตัวเองจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ฟังคำพูดของเสี่ยวเชียน และให้เยว่จิ้งอี๋มายั่วยวนชายหนุ่มที่ลึกลับคนนี้

ดูท่าทางในตอนนี้แล้ว เยว่จิ้งอี๋ไม่เพียงแต่ยั่วชายหนุ่มลึกลับคนนี้ได้แล้ว และยังพูดเรื่องไม่ดีของตัวเองให้อีกฝ่ายฟัง กลัวว่าสิ่งที่รอตัวเองอยู่จะเป็นจุดจบที่น่าเศร้า

สมองขอพี่เจียหมุนอย่างไว เมื่อลูกน้องที่จับเขาไว้ปล่อยมือออก พี่เจียก็โค้งทำความเคารพกับหลี่โม่ทันที

“พี่ใหญ่ครับ กระผมมีตาหามีแววไม่ กระผมรู้ถึงความผิดแล้วครับ พี่ใหญ่ปล่อยผมไปเถอะครับ”

ลูกคนรวยคนอื่นๆก็รีบร้อนโค้งตัวทำความเคารพขอโทษตาม

“ท่านเทียนครับ และยังมีพี่ใหญ่ท่านนี้ด้วย พวกผมสำนึกผิดแล้วครับ พวกผมสามารถชดเชยให้ได้ครับ”

“ขอร้องครับไม่เห็นแก่พวกผมก็เห็นแก่ผู้ใหญ่พวกผม เห็นแก่พวกพ่อของพวกผมแล้ว ปล่อยพวกผมไปสักครั้งเถอะครับ”

เสี่ยวเชียนเห็นเยว่จิ้งอี๋แล้วชะงักไปเล็กน้อย ตามด้วยในสายตามีความโกรธแค้นปรากฏขึ้น แต่เมื่อดูพี่เจียและคนอื่นๆที่เอาแต่ขอร้องให้ปล่อยไปแล้ว ความโกรธแค้นในดวงตาของเสี่ยวเชียน ก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว

เยว่จิ้งอี๋มองดูพวกลูกคนรวยที่เอาแต่พูดขอโทษอย่างตกใจ ตกใจจนหุบปากไม่มิด

หันหน้าไปมองหลี่โม่ สายตาของเยว่จิ้งอี๋ก็มีแววตาที่ไม่เหมือนเดิมแวบเข้ามา

ฉู่จงเทียนสีหน้าขรึม มองไปยังพวกลูกคนรวยพวกนั้น “พวกแกเรียกมั่วอะไรกัน ท่านนี้คือท่านหลี่ พวกแกต้องเรียกคุณท่านหลี่! เยว่จิ้งอี๋เป็นน้องสาวของคุณท่านหลี่ พวกแค่ต้องเรียกท่านย่าเยว่!”

ดวงตาของเยว่จิ้งอี๋เบิกตาโตในทันที ตกใจต่อคำเรียกว่าท่านย่าเยว่ที่ฉู่จงเทียนจัดให้

ก้มหน้าลง เยว่จิ้งอี๋จับหน้าตัวเองที่ร้อนขึ้นมานิดหน่อยไว้ ในใจคิดว่าเรียกคนเขาว่าท่านย่าเยว่ได้ยังไงกัน นี่มันน่าอายจริงๆเลย

แต่พี่เจียและคนอื่นๆนั้นกลับทำตามอย่างง่ายดาย แล้วเรียกคุณท่านหลี่ ท่านย่าเยว่ใส่หลี่โม่และเยว่จิ้งอี๋ เป็นหลานที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์