บทที่ 749 สไปเดอร์แมนในชีวิตจริง

“ฮ่าๆๆ ดี! กูจะได้แก้แค้นแล้ว วันนี้จะต้องแข็งตลอดคืนเลย เอากับเฉินชิงเหมยก่อน จากนี้ผู้หญิงข้างกายของหลี่โม่ กูจะเอาให้ทั่วเลย! ให้หลี่โม่มีเขาขึ้นหัวไปซะ!”

หลงโปหยิบเอาเม็ดยาสีฟ้าบนโต๊ะเข้าปาก ดื่มน้ำหนึ่งอึกเพื่อกลืนเม็ดยาเข้าไป บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย

หลังจากที่ชายหนุ่มเลวสองคนส่งมองเฉินชิงเหมยให้กับไอ้หมีดำแล้ว ก็เดินไปยังลานจอดรถด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เพิ่งเดินไปถึงลานจอดรถ ฝีเท้าของชายหนุ่มเลวสองคนก็ค่อยๆช้าลง

ห่างจากนี้หลายสิบเมตร หลี่โม่กำลังมองชายหนุ่มเลวสองคนด้วยสายตาเย็นชา

ชายหนุ่มเลวมองหน้ากัน แล้วก้มหน้าเร่งความเร็วฝีเท้าพร้อมกัน ทั้งสองเดินออกไปได้ไม่ไกล สองแขนของหลี่โม่ก็วางไว้บนไหล่ของทั้งสองคนคนละข้าง

ชายหนุ่มเลวสองคนไม่ได้พูดอะไร และงอข้อศอกพร้อมกันอย่างรู้ใจ ใช้ข้อศอกไปกระแทกหน้าท้องของหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มเยาะทีหนึ่ง สองมือที่จับไหล่ของทั้งสองไว้ออกแรง ชายหนุ่มเลวสองคนก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างกับหมูถูกเชือดออกมาพร้อมกัน

“อ๊าก! เจ็บๆ พี่ชายครับอย่าครับ อย่าจับแล้ว ถ้าจับอีกไหล่ก็จะหักแล้ว”

สองมือของหลี่โม่เหมือนกับที่หนีบเหล็ก จับไหล่ของชายหนุ่มเลวทั้งสองคนจนส่งเสียงดังกร็อบๆ

ความเจ็บปวดทำเอาทั้งสองคนมีเหงื่อออกที่หน้าผาก ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด

หลี่โม่มองดูทั้งสองคน พูดเสียงเย็นชาว่า “เฉินชิงเหมยละ พวกนายส่งเธอไปไว้ไหนแล้ว”

“พวกเราเอาเฉินชิงเหมยส่งให้กับบอดี้การ์ดของนายน้อยหลงแล้ว อยู่ห้องสวีทที่ชั้นบนสุด”

“พี่ชายครับ ไม่เกี่ยวกับพวกผมนะครับ พวกผมแค่ทำตามคำสั่งของนายน้อยหลง ได้โปรดปล่อยไปเถอะครับ”

ตอนนี้ชายหนุ่มเลวสองคนหวาดกลัวมาก ขนลุกไปหมดทั้งตัวแล้ว

“ขอให้ปล่อยไป? อายุยังน้อยไม่ทำอะไรดีๆ จะต้องให้การสั่งสอนกับพวกนายสักหน่อย” มือของหลี่โม่ออกแรง ไหล่ของชายหนุ่มเลวทั้งสองคนส่งเสียงดังกร็อบออกมา หลี่โม่จับไหล่ของทั้งสองคนหัก หลังจากที่หักไหล่ของทั้งสองคนแล้ว หลี่โม่ก็ผลักออก ผลักทั้งสองคนล้มลงกับพื้น

“ลงโทษเบาๆ ต่อไปถ้าเห็นพวกนายมีการกระทำเลวๆอีก ก็จะไม่ปล่อยพวกนายไปง่ายๆแบบนี้แล้ว” หลี่โม่พูดจบก็ก้าวเดินไปยังหน้าประตูใหญ่ของโรงแรม

ชายหนุ่มเลวสองคนเจ็บจนร้องไห้ กุมไหล่ที่บาดเจ็บขึ้นอย่างสะอึกสะอื้น

“โอ๊ย ฉันรู้สึกว่าไหล่ฉันหักแล้ว คนๆนี้เป็นใครกัน ทำไมกำลังมือถึงได้มากขนาดนี้”

“รีบไปเถอะ คนๆนี้ไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยง่ายๆแน่นอน พวกเรารีบออกไปหลบซ่อนตัว ไม่อย่างนั้นจะถูกลูกหลงไปด้วยนะ”

ชายหนุ่มสองคนที่ใจหวั่น ทนเจ็บเดินออกจากลานจอดรถของโรงแรม เรียกรถคันหนึ่งตรงไปหลบซ่อนตัวที่ชายแดนเมือง แม้แต่โรงพยาบาลก็ไม่กล้าไป

ตอนนี้ เฉินชิงเหมยถูกพนักงานหญิงสองคนพยุงไว้ ส่งไปยังห้องสวีทชั้นบนสุด

มองดูเฉินชิงเหมยที่นอนสลบไม่ตื่นอยู่บนเตียง หลงโปก็ใจรุ่มร้อน

“พวกนายออกไปให้หมด ไม่มีคำสั่งของฉันพวกนายห้ามเข้ามา แม้ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ต้องกังวลไป วันนี้ฉันจะเล่นอะไรที่น่าตื่นเต้นสักหน่อย ฮ่าๆๆ”

“ครับ นายน้อยหลง” ไอ้หมาป่าขาวและไอ้หมีดำตอบรับคำหนึ่ง แล้วก็พาพนักงานหญิงสองคนออกไป แล้วปิดประตูห้องสวีทอย่างแน่นหนา

หลงโปใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มโรคจิตเดินเข้าไปใกล้ที่เตียง มองดูรูปร่างที่ดีของเฉินชิงเหมย ก็อดไม่ได้แล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดนังบ้าอย่างเธอก็ตกมาในกำมือของฉัน ในที่สุดก็จะได้ทำผู้หญิงของหลี่โม่แล้ว ถึงแม้ว่าคนนี้จะไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับหลี่โม่มากนัก แต่ก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี”