บทที่ 751 กลัวจนหนีไป

หลงโปที่กำลังกระโจนเข้าหาเฉินชิงเหมยก็นิ่งอึ้ง หันหน้ามองไปทางนอกหน้าต่าง สิ่งที่เขาเห็นคือหลี่โม่ที่กำลังมุดเข้ามาทางกำแพงกระจกที่แตกสลาย

ลมพัดเสื้อผ้าของหลี่โม่ดังพึ่บพั่บ พัดจนผมของหลี่โม่พลิ้วไหวไม่นิ่ง ประกอบใบหน้าที่เคร่งขรึมของหลี่โม่ ทำให้หลี่โม่เป็นเหมือนกับเทพเจ้าสงครามมาเกิด

หลงโปคิดว่าทุกอย่างช่างเหลือชื่อ ไม่สิ! นี่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์!

อาคารสูงหนึ่งร้อยเมตร ด้านนอกยังเป็นผนังม่านกระจก หลี่โม่จะปรากฏตัวได้ยังไง!

นี่เป็นฉากที่น่าเหลือเชื่อ ทำให้หลงโปงงเป็นไก่ตาแตก ถึงขนาดลืมที่จะเรียกยอดฝีมือในบ้านเข้ามาคุ้มกันตัวเอง

แต่บนใบหน้าของเฉินชิงเหมยกลับปรากฏรอยยิ้ม น้ำตาควบคู่กับรอยยิ้ม เหมือนราวกับดอกสาลี่ต้องหยาดฝน(ซึ่งเปรียบเทียบดอกสาลี่กับใบหน้าของสตรีที่เมื่อร้องไห้ก็ยังดูงดงาม) ทำให้เฉินชิงเหมยสวยงดงามแตกต่างออกไป

“ฮือๆๆๆ ในที่สุดนายก็มาสักที ฉันคิดว่านายจะไม่มาช่วยฉันแล้ว”

คำพูดของเฉินชิงเหมยทำให้หลงโปดึงสติกลับมา หลงโปก็พุ่งไปทางโต๊ะข้างเตียงด้วยความตื่นตระหนก และยื่นมือไปคว้ากริชที่โต๊ะข้างเตียง

ตราบใดที่คว้ากริชไว้ได้ ก็สามารถที่จะใช้เฉินชิงเหมยเป็นตัวประกัน และข่มขู่หลี่โม่ได้

“แกอย่าเข้ามานะ ฉันมีมีด ฉันมีตัวประกัน ถ้าแกเข้ามาฉันก็จะกรีดใบหน้าของเฉินชิงเหมย!”หลงโปจับกริชไว้ รู้สึกว่าในใจมีความกล้าหาญ

ตราบใดที่ตอนนี้ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ ก็สามารถให้ยอดฝีมือในบ้านเข้ามาได้ ในขณะนี้หลงโปเสียใจเล็กน้อยที่เมื่อกี้นี้ให้พวกเขาถอยออกไป ถ้าเหลือไอ้หมาป่าขาวกับไอ้หมีดำไว้ ตอนนี้ก็ไม่มีทางถูกกระทำขนาดนี้

ขณะที่หลงโปคิดไปด้วย ใช้กริชชี้ไปทางเฉินชิงเหมยไปด้วย

หลี่โม่กระโดดออกมาราวกับเสือชีตาห์ ไม่รอให้หลงโปตอบสนองกลับคืนมา ก็พุ่งไปถึงตรงหน้าของเขา

หลงโปในฐานะชายหนุ่มที่ร่ำรวยพูดโอ้อวดก็ยังพอได้ ลงมือจริงก็ไม่มีกำลังต่อสู้ใดด้วยซ้ำ เผชิญหน้ากับหลี่โม่ที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันก็โบกกริชในมืออย่างส่งเดช

หลี่โม่หมัดฮุคซ้าย หมัดฮุคขวา ต่อจากนั้นจับผมของหลงโปแล้วทุ่มลง

หลงโปนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นด้วยปากจมูกที่เลือดไหล เอียงศีรษะถ่มน้ำลายออกมาคำหนึ่ง ฟันกรามหลังสองซี่ก็ปกคลุมด้วยไปด้วยน้ำลายสีเลือด

หลี่โม่ลงมือได้เบามากแล้ว ตราบใดที่ใช้เรี่ยวแรงมากขึ้นเล็กน้อย ก็จะสามารถที่จะคร่าชีวิตของหลงโปได้

หลงโปเหลือบตาร้องโอดโอยเหมือนหมูโดนเชือด หลี่โม่เดินมาที่ข้างเตียงเพียงคนเดียว และก้มตัวลงมองดูเฉินชิงเหมย

หลี่โม่เหยียดสองนิ้วออกมาโบกไปโบกมาตรงหน้าของเฉินชิงเหมย: “นี่เท่าไหร่? รู้จักหรือเปล่า”

เฉินชิงเหมยที่มีความซาบซึ้งใจต่อหลี่โม่จะแทบจะอกแตกตายดังตูมแล้ว มองไปทางหลี่โม่อย่างเศร้าโศก และบุ้ยปากพูดว่า: “สอง สอง สอง นายหมายถึงฉันสองหรือเปล่า”

“อือ ดูเหมือนว่าสมองยังดี ไม่ได้รับบาดเจ็บ”

หลี่โม่พูดราวกับแพทย์วินิจฉัยผู้ป่วย ต่อจากนั้นคว้ามือขาวผ่องราวกับหยกของเฉินชิงเหมย และหยิกตำแหน่งของง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้ไว้

“เจ็บนิดหน่อย เธออดทนหน่อยนะ”

หลี่โม่ใช้เรี่ยวแรงเล็กน้อย เฉินชิงเหมยรู้สึกเจ็บปวดมากอย่างฉับพลัน

“อ๊ากกกก!!”

เสียงกรีดร้องปรอทแตกของผู้หญิงก็ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า ไอ้หมาป่าขาวและไอ้หมีดำที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงกรีดร้องของเฉินชิงเหมย ก็ยักไหล่พร้อมกัน

“คุณชายหลงรู้วิธีสนุกจริงๆ สามารถทำให้ร้องดังมากได้ขนาดนี้”

“เฉินชิงเหมยคนนี้ไม่เพียงแต่รูปร่างเซ็กซี่ร้อนแรงเท่านั้น แต่ยังมีเสียงร้องที่เย้ายวนคนขนาดนี้ ทำให้คนค่อนข้างทนไม่ไหวจริงๆ”

ไอ้หมาป่าขาวและไอ้หมีดำสบตากัน และเผยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ออกมาพร้อมกัน

ในห้องนั้น หลี่โม่ใช้มือทั้งสองปิดหูไว้แล้ว

รู้สึกว่าถ้าไม่ปิดหูไว้ ก็จะถูกเสียงกรีดร้องของเฉินชิงเหมยทำให้แสบแก้วหู