บทที่ 752 เร่งรีบกะทันหัน

“บางทีพวกเขาอาจจะเร่งรีบกะทันหันน่ะ” หลี่โม่ก็ทำท่าทางก็ไม่รู้สินะ แกล้งทำท่าทางที่ไม่รู้อะไรเลย

เฉินชิงเหมยกลอกตาขาวใส่ คำตอบเพี้ยนๆแบบนี้ คงจะมีเพียงเด็กสามขวบเท่านั้นที่จะเชื่อ

แต่ว่าเธอยังซาบซึ้งใจมากที่หลี่โม่จะมาช่วยเธอ ราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวมาทันเวลาพอดี หล่อเหลามาก

หลงโปกำลังหงุดหงิดไอ้หมาป่าขาวและไอ้หมีดำมาโดยตลอด เขาคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะเลี้ยงผู้ชายสองคนที่กอบโกยผลประโยชน์เข้าตนเอง

แต่ว่าไอ้หมาป่าขาวและไอ้หมีดำยังถือได้ว่ารู้จักตัวเองดี ถ้าหากพวกเขาสองคนกล้าลงมือ ไม่มีทางได้เห็นดวงอาทิตย์พรุ่งนี้อย่างแน่นอน

ไอ้หมาป่าขาวและไอ้หมีดำวิ่งอย่างสุดชีวิต จนถึงสถานที่ที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน จากนั้นมองข้างหลังว่าหลี่โม่ไล่ตามมาด้วยหรือเปล่า ถึงได้อ้าปากกว้างหายใจหอบ

“โชคดีที่วิ่งได้เร็ว ไม่อย่างนั้นตายแน่”ไอ้หมาป่าขาวตบหน้าอกด้วยความดีใจ และความแข็งแกร่งของหลี่โม่ เขาก็เคยเห็นมาก่อน

แม้ว่าหลงโปจะให้เงินพวกเขาจำนวนมากมาย แต่ชีวิตก็สำคัญกว่าเงิน พวกเขาก็ไม่กล้าใช้ชีวิตมาแลกเงิน

“ออกจากเมืองฮ่านกันเถอะ ฉันคิดว่าพวกเราสองคนก็เอาใจทั้งสองฝ่ายไม่ได้”เงามืดที่หลี่โม่เหลือทิ้งไว้ให้กับไอ้หมีดำไม่ใช่ใหญ่ธรรมดา ตอนนี้ไอ้หมีดำเริ่มพิจารณาถึงทางรอด และยิ้มอย่างขมขื่น

เมื่อได้ยินคำพูดของไอ้หมีดำ ไอ้หมาป่าขาวก็สนับสนุนเป็นอย่างมาก

หลงโปก็พิงกำแพงอย่างหัวเดียวกระเทียมลีบ ความรู้สึกที่หมดหนทางแบบนี้ เขาประสบเป็นครั้งแรก

“แกจะทำอะไร แกอย่าเข้ามานะ”หลงโปตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ในเวลาเดียวก็ถอยหลัง แต่เขาไม่มีทางให้ถอยหลังแล้ว

เขามองเห็นหลี่โม่ค่อยๆเดินมาทางตัวเอง พลังอานุภาพแบบนั้น ก็เหมือนปีศาจร้ายที่ต้องการเอาชีวิตคนเดินออกมาจากในนรก ทำให้เขาขนลุกขนพองขึ้น

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็แดงก่ำขึ้นมา หลังจากที่รู้สึกทั่วทั้งร่างร้อนจัด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาลืมทานยาแก้พิษยาลงไป

และยาแก้พิษ มีเพียงไอ้หมาป่าและไอ้หมีดำถึงจะมี แต่ผู้ชายสองคนนั้นที่กอบโกยผลประโยชน์เข้าตนเองก็วิ่งหายไปอย่างไร้ร่องรอยนานแล้ว

หลี่โม่เห็นการไม่สงบของสังคมมากมาย หลังจากที่เขาเห็นหลงโปเป็นแบบนี้ ก็เข้าใจอะไรบางอย่างในทันที ที่แท้ไอ้หมอนี่เตรียมการไว้ล่วงหน้า ตั้งใจมาเพื่อเฉินชิงเหมยโดยเฉพาะ

หลังจากที่เฉินชิงเหมยเห็นท่าทางที่อารมณ์ขึ้นของหลงโป หลบอยู่ข้างหลังหลี่โม่โดยรู้ตัว ราวกับว่าหลบอยู่ข้างหลังของหลี่โม่เท่านั้นถึงจะรู้สึกปลอดภัย

หลงโปอดกลั้นอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ แม้ว่าเขาอยากจะมีอะไรกับเฉินชิงเหมยเป็นอย่างมาก แต่หลี่โม่อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่กล้ากระทำการด้วยความหุนหันพลันแล่น

ฤทธิ์ยาแบบนั้นทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์ความต้องการทางเพศสูง แทบจะอดกลั้นไม่ได้ เขากังวลจนหงุดหงิดใจ ถอยก็ไม่ใช่ ไม่ถอยก็ไม่ใช่

“หลี่โม่ นายปล่อยฉันไปเถอะนะ เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะตายได้”หลงโปเพียงแค่ต้องการให้คนส่งยาแก้พิษมาเท่านั้น เขาใช้น้ำเสียงขอความเมตตามาอ้อนวอนหลี่โม่

ฤทธิ์ยานี้ เขาก็รู้ดี ถ้าหากภายในสิบนาทีไม่สามารถทานยาแก้พิษได้ หรือว่าปลดปล่อยไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นผลที่จะตามมาก็จะเลวร้ายจนไม่กล้าคิด

เฉินชิงเหมยดึงหลี่โม่ไว้โดยไม่รู้ตัว ส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายใจอ่อน

เดิมทีหลี่โม่อยากจะสั่งสอนหลงโปสักหน่อย หลังจากที่เห็นท่าทางนี้ของหลงโป ดูเหมือนจะมีความคิด ในเมื่ออีกฝ่ายหาเหาใส่หัว ถ้าอย่างนั้นก็ให้อีกฝ่ายรับผลกรรมชั่วร้ายที่ตัวเองทำเอาไว้

“นายจะทำอะไรนะ”แม้ว่าฤทธิ์ยาของหลงโปจะถึงขีดสุด แต่สมองก็ล้วนเต็มไปด้วยความคิดนั้น แต่ว่าสติสัมปชัญญะของเขาก็เอาชนะตัวเองได้ในที่สุด สองคนที่อยู่ตรงหน้านี้ เขาไม่มีทางที่จะบุ่มบ่ามอย่างเด็ดขาด

“แกอยากสนุกใช่มั้ย? งั้นก็จะให้แกสนุกให้พอ”หลี่โม่ยกมุมปากขึ้น มัดหลงโปไว้บนเตียงด้วยหลายเงื่อนอย่างแน่นหนา

หลงโปเกือบจะด่าแม่แล้ว เห็นได้ชัดว่านี่ตอนแรกเป็นแผนหลอกล่อที่เขาจะสนุกกับเฉินชิงเหมย ใครจะรู้ว่า กลับได้ใช้อยู่บนตัวของตัวเอง

เฉินชิงเหมยอ้าปากกว้าง มองไปทางหลี่โม่อย่างเหลือเชื่อ เป็นไปได้ไหมที่อีกฝ่ายจะติดเป็นนิสัยแบบนั้น?

“แกรีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นราชาใหญ่มาแล้ว แกได้ต้องแบกรับผลที่ตามมาอย่างแน่นอน”