บทที่ 754 ระยะห่างระหว่างสวรรค์สู่นรก

“วันนี้ก็จะเป็นวันตายของแก”หม่าติงเพียงแค่อยากทำภารกิจให้เสร็จเร็วหน่อยก็รับเงินแล้วจากไป ยกมือขึ้นในทันที ตราบใดที่มือของเขาตกลงมา อีกฝ่ายก็เลือดสาดกระเซ็น

ทันใดนั้น นักฆ่าทุกคนที่อยู่ข้างหลังของเขา ก็ยกอาวุธขึ้นเพื่อเล็งไปที่หลี่โม่

แววตาของหม่าติงเปล่งประกายแปลกๆ เพราะว่าผู้ชายคนนี้มั่นใจเกินไป ความมั่นใจทำให้เขามีภาพลวงตาอย่างหนึ่ง ไปเป็นได้ไหมว่าอีกฝ่ายสามารถที่จะออกจากรายล้อมของผู้คนมากมายขนาดนี้ได้อย่างปลอดภัยงั้นเหรอ?

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น เผชิญหน้ากับเหตุการณ์แบบนี้ ก็หวาดกลัวไปนานแล้ว จะใจเย็นขนาดนี้ได้อย่างไร

หลังจากที่เฉินชิงเหมยที่นั่งอยู่ในรถเห็นฉากนี้ ก็กลัวจนปิดตา หลี่โม่เก่งกาจแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชีวิตรอดจากในมือของผู้คนมากมายขนาดนี้

“เขาโง่หรือเปล่า? ต่อต้านยังไงก็ต่อต้านไม่ได้”

“ฉันว่าเขากลัวจนไม่กล้าขยับแล้ว”

“เวลาแบบนี้แล้ว ถ้าหากเขากล้าต่อต้าน พวกเราก็ยิงในทันที”

“……”

นักฆ่าเหล่านั้นคิดว่าหลี่โม่กลัวจนรอความตายอยู่แล้ว

ขณะที่แขนของหม่าติงเหวี่ยงลง ทุกคนก็เหนี่ยวไกปืนโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้นในเวลานี้ ร่างของหลี่โม่ขยับ ก็หลบหลีกอันตรายทั้งหมดไปได้

ในเวลาเดียวกันเขาก็ก้าวไปข้างหน้า จับคอของหม่าติงไว้

ทันทีที่ทุกคนเปลี่ยนกระสุน สถานการณ์ก็พลิกผันไปแล้ว

กลยุทธ์จับโจรเอาหัวโจกนี้ ทำให้นักฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็รับมือไม่ทัน พวกเขาก็คาดไม่ถึงว่าหลี่โม่จะตอบสนองได้รวดเร็วขนาดนี้

รู้สึกว่าถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก หม่าติงเริ่มตื่นตระหนก ลมหายใจแห่งความตายแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

“พวกแกทำอะไรกันอยู่ อย่ายิงนะ”

หม่าติงยังไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะตาย ตวาดลูกน้องทุกคนที่เล็งใส่เขาด้วยความโกรธ

นักฆ่าเหล่านั้นก็ล้วนแต่ไม่กล้าขยับ สถานการณ์ของทั้งสองฝ่ายต่างคนต่างก็หาทางออกไม่ได้

“คุณหลี่ คุณปล่อยฉัน ฉันรับรองว่าจะปล่อยให้คุณกลับไปอย่างปลอดภัย”หม่าติงสูดหายใจเข้าลึกๆ และพยายามต้องการเจรจากับหลี่โม่

หลี่โม่รู้ว่าถ้าปล่อยอีกฝ่ายไป อีกฝ่ายก็คงจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่อย่างน้อย ก็ให้เขาเตรียมพร้อมที่จะบุกทะลวง

ตอนที่หลี่โม่เตรียมตัวจะปล่อยมือ เสียงปืนก็ดังขึ้น และเป้าหมายก็พุ่งตรงมาที่หม่าติง

หลี่โม่ดึงหม่าติงไปด้านหลัง ยังคงบีบคอของอีกฝ่ายไว้ สีหน้าของหม่าติงที่ดึงสติกลับมาก็หงุดหงิดขึ้นมาในทันที เป็นใครกันแน่ ไม่นึกเลยว่าจะเอาชีวิตของเขามาเสี่ยง

หม่าติงตะโกนด้วยความโกรธ: “ใครเป็นคนยิงปืน”

เมื่อกี้นี้เขาออกคำสั่งแล้ว บอกว่าห้ามยิง ในเวลานี้ยิงปืน ท้าทายชีวิตของเขาไม่ใช่เหรอ?

นักฆ่าเหล่านั้นต่างก็มองหน้ากันและกัน ต่างก็ด้วยเหตุนี้รู้สึกประหลาดใจ

“พี่น้องทั้งหลาย ค่าตอบแทนของเงินก้อนนี้มีเพียงสิบล้าน หลังจากประสบความสำเร็จยังจะถูกไอ้สกุลหม่ากลืนกินไปครึ่งหนึ่ง พวกเราได้เพียงแค่ครึ่งหนึ่ง สู้พวกเราหลายคนแบ่งกันเองไม่ดีกว่าเหรอ”

ในบรรดานักฆ่าหลายคน คนหนึ่งที่มีรอยสักแมงป่องบนใบหน้าแสยะยิ้ม

คำพูดนี้ของเขายังมีสิ่งล่อใจเป็นอย่างมาก คนส่วนใหญ่ต่างก็ถูกล่อลวงไป

ใช่แล้ว ถ้าหากกำจัดหม่าติงไป ถ้าอย่างนั้นพวกเราสามารถแบ่งสิบล้านได้ อีกอย่าง ใครกับเงินนั้นจะผ่านไปไม่ได้บ้าง? ถึงยังไงก็ไม่มีใครเห็น ใครจะรู้ว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น