บทที่ 755 ราชันต์รถแห่งหนานยู่

“นายต้องขอบคุณฉัน ฉันช่วยชีวิตนายไว้ คราวนี้ฉันก็ไม่ติดค้างนายแล้ว”เฉินชิงเหมยเริ่มพูดคุณงามความดีอย่างได้ใจ

หลี่โม่ยิ้มเล็กน้อย: “งั้นต้องขอบคุณเธอมากๆ”

เฉินชิงเหมยรู้ที่ไหนกันว่า ต่อให้เธอไม่เข้าไปยุ่ง หลี่โม่ก็สามารถที่จะหลบไปได้

“ลงรถ”หลี่โม่พูดด้วยสีหน้าเฉยเมย

หม่าติงแกล้งทำเป็นท่าทางหวาดกลัวมาก และพูดว่า: “ผมจะลงรถเดี๋ยวนี้แหละ คุณอย่าฆ่านะ”

ตอนที่เขาปลดเข็มขัดนิรภัย ทันใดนั้นหยิบกริชออกมาจากเข็มขัด และแทงตรงไป

หลี่โม่หรี่ตาเล็กน้อย เมื่อกี้นี้เขาก็สังเกตการณ์อีกฝ่ายทุกการกระทำมาโดยตลอด กลลวงลอบโจมตีแบบนี้ ย่อมช่วยเขาไม่ได้เป็นธรรมดา

หม่าติงเบิกบานใจ คิดว่าทำสำเร็จแล้ว ความจริงหลี่โม่จับข้อมือของหม่าติงไว้ กริชนั้นอยู่ห่างจากหน้าอกของหลี่โม่เพียงไม่กี่นิ้ว

ไม่ว่าหม่าติงจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถแทงเข้าไปได้

หลี่โม่พลิกข้อมือของฝ่ายตรงข้าม หลังจากที่หม่าติงเจ็บปวด กริชในมือก็ตกลงไปที่เท้า และหม่าติงก็เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา: “คุณปู่ ไว้ชีวิตด้วย”

“ใครให้แกมา”หลี่โม่ยังคงเพิ่มกำลัง และถามเสียงดัง จัดการกับคนประเภทนี้ ต้องใช้ไม้แข็งถึงจะได้

“เทพสังหารเป็นคนส่งผมมา”หม่าติงตอบด้วยสีหน้าท่าทางที่เจ็บปวด

“เทพสังหารเป็นใคร?”หลี่โม่นิ่งอึ้งเล็กน้อย ในความทรงจำของเขา ไม่เคยได้ยินชื่อคนแบบนี้มาก่อน

“เทพสังหารนายก็ไม่รู้เหรอ?”

หลี่โม่ก็เพิ่มความกำลังอีกครั้ง

“เทพสังหารก็คือเจ้านายบริษัทนักฆ่าของพวกเรา บีบต่อไปมือของฉันก็จะหักแล้ว”หม่าติงพูดจบในรวดเดียว และเจ็บจนสีหน้าก็ซีดเซียว

“ทำไมแกถึงต้องฆ่าฉันด้วย?”หลี่โม่ถามไถ่อีกครั้ง

“เป็นภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเทพสังหาร ผมก็ไม่แน่ใจ”

“เขาจะส่งคนมาอีกหรือเปล่า?”

“อาจจะส่งมา ถ้าคนในสำนักเย่ปางของพวกเราได้รับภารกิจนี้ ถ้าหากภารกิจไม่สำเร็จ คงจะไม่มีทางวางมืออย่างแน่นอน”

“ยินดีด้วย แกรอดชีวิตแล้ว”

หลี่โม่เห็นว่าท่าทางของอีกฝ่ายไม่เหมือนกับโกหก ก็คลายแรงลงในทันที

หม่าติงลูบข้อมือ ในใจก็ยังหวาดกลัวมาก ถ้าหากเมื่อกี้นี้เขาพูดผิดสักประโยคหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นเขาก็ตายแล้วไม่ใช่เหรอ? เมื่อคิดถึงผลที่ตาม เหงื่อเย็นบนหน้าผากก็ไหลออกมา

“คุณปู่ คุณไว้ชีวิตผมด้วย ผมไม่กล้าอีกแล้ว”ตอนนี้หม่าติงไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไปแล้ว ถึงยังไงในถิ่นทุรกันดาร ก็ไม่มีใครรู้?

“กลับไปบอกเทพสังหารคนนั้น ให้เขาไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้อีก ไม่อย่างนั้นรับผิดชอบต่อผลที่ตามเอง”เหตุผลที่หลี่โม่ไม่ฆ่าอีกฝ่ายก็ง่ายมาก เขายังจะเก็บอีกฝ่ายให้ไปส่งต่อคำพูด

“ครับๆๆๆ”หม่าติงรู้ว่าเทพสังหารไม่มีทางวางมือ แต่ถ้าวันนี้เขาไม่รับปาก คงจะตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

หลี่โม่โบกมือพูดว่า“เอาล่ะ แกไปได้แล้ว”

หม่าติงถอนหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก เดินไปสิบก้าวก็หันมาสามครั้ง ตอนที่พบว่าหลี่โม่ไม่ได้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาถึงได้วิ่งหนีสุดชีวิต

“ที่แท้นายก็สุดยอดมากขนาดนี้ คนมากมายขนาดนี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาย”เฉินชิงเหมยเผยให้เห็นท่าทางที่ชื่นชม เมื่อกี้นี้อีกฝ่ายเหมือนราวกับเทพเจ้าที่ลงมายังโลก ทำให้เธอมุ่งหวังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ถ้าหากเธอรู้เรื่องราวที่หลี่โม่เคยประสบก่อนหน้านี้ คงจะจะอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

หลังจากที่ส่งเฉินชิงเหมยกลับไปที่บ้าน เฉินชิงเหมยมองไปที่หลี่โม่อย่างอาลัยอาวรณ์ และพูดด้วยเสียงต่ำ: “วันหลังชวนนายทานข้าวได้หรือเปล่า?”

เดิมทีหลี่โม่อยากจะปฏิเสธ แต่หลังจากที่เขาเห็นท่าทางที่จริงจังของเฉินชิงเหมย ก็ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเสียใจ จึงพยักหน้าอย่างขอไปที