บทที่ 757 เชิญแขกออกไป

ผลการแข่งขันของคางเหวินซิงและราชันต์รถแห่งหนานยู่ออกมาแล้ว ราชันต์รถแห่งหนานยู่ได้ชัยชนะ ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็คาดเดาผลได้แล้ว แต่โชคดีหลังจากที่ได้เห็นทักษะการขับรถของราชันต์รถแห่งหนานยู่ ทุกคนก็ทยอยคึกคักกันขึ้นมา และคิดว่าซื้อตั๋วนี้ได้คุ้มค่ามาก

“ทักษะการขับรถของนายไม่เลว จะไหว้ฉันเป็นอาจารย์มั้ย”ราชันต์รถแห่งหนานยู่ยิ้มอย่างได้ใจ เขาเชื่อว่าแสดงคำเชิญชวนแบบนี้ออกมา คงจะไม่มีใครปฏิเสธเขาอย่างแน่นอน

ต้องรู้ว่าคนที่ไหว้เขาเป็นอาจารย์นั้น แน่นเต็มไปประตูแล้ว

“อาจารย์ ท่านจะรับเขาเป็นลูกศิษย์จริงๆงั้นเหรอ”อู่จื้อหย่งรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย ถ้าเกิดคางเหวินซิงกลายเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เขาจริงๆ งั้นเขาก็เป็นอันดับท้ายของทักษะการขับรถที่มีอยู่ไม่ใช่หรอกเหรอ?

เขาไม่อยากถูกคางเหวินซิงกดหัว ดังนั้นสำหรับเรื่องราวนี้ เขายังคงต่อต้านเป็นอย่างมาก

“ขอโทษด้วย ฉันไหว้อาจารย์แล้ว”คางเหวินซิงส่ายหน้า

แม้ว่าในครั้งนี้จะพ่ายแพ้ให้กับราชันต์รถแห่งหนานยู่ เขาก็ไม่มีอารมณ์ใด ผลลัพธ์แบบนี้ ก็เป็นเรื่องปกติมาก หลังจากที่เอาชนะอู่จื้อหย่งได้ ไหว้หลี่โม่เป็นอาจารย์ ก็ยิ่งไม่ได้ไหว้ผิดคน

ในสายตาของเขา อาจารย์ต่างหากที่เป็นเทวดาแห่งรถอย่างแท้จริง งาและแตงโม เขาย่อมรู้ว่าจะเลือกยังไง ประกอบกับอู่จื้อหย่งไหว้ราชันต์รถแห่งหนานยู่เป็นอาจารย์ ก็ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา การแข่งขันนี้ ก็ชัดเจนมากอยู่แล้ว

หลังจากที่ราชันต์รถแห่งหนานยู่ถูกปฏิเสธอีกครั้ง ในใจก็โกรธเป็นอย่างมาก: “หรือว่าชื่อเสียงอาจารย์ของนายยังดังกว่าฉันอีกเหรอ?”

เขาเป็นราชันต์รถแห่งหนานยู่ โด่งดังไปทั่วประเทศ ต่อให้เทวดาแห่งรถมีชื่อเสียงมากแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเทียบกับเขาได้

คางเหวินซิงไม่อยากจะถกเถียงด้วย แต่ราชันต์รถแห่งหนานยู่กลับคิดว่าคางเหวินซิงรู้ว่าอาจารย์ที่ไหว้ไม่ดีเท่าเขา ดังนั้นจึงเงียบไม่พูดจา

“เฮ้อ โอกาสดีขนาดนี้แกก็ไม่ไขว่คว้าเอาไว้ มีตาหามีแววไม่จริงๆ”บนใบหน้าของอู่จื้อหย่งปรากฏสีหน้าท่าทางเย้ยหยัน และก็มีความสุขมาก

โชคดีที่คางเหวินซิงไม่ได้ไหว้ราชันต์รถแห่งหนานยู่เป็นอาจารย์ ไม่อย่างนั้น เขาก็จะตกกระป๋อง

คางเหวินซิงมองดูนาฬิกาแวบหนึ่ง ตามหลักแล้วในเวลานี้อาจารย์ต้องมาถึงนานแล้ว เป็นไปได้ว่ามีเรื่องอะไรทำให้ล่าช้าเหรอ? เพื่อให้แน่ใจ เขาโทรศัพท์ออกไป

หลี่โม่กำลังตกอยู่ในภาวะหาทางออกไม่ได้ หลังจากที่เขาเห็นคางเหวินซิงโทรมา มุมปากก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย

“แกยังไม่รีบไปอีก อยากตายเหรอ?”ผู้คนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มเรียกมาได้รายล้อมรถของหลี่โม่ไว้แล้ว และบังคับให้อีกฝ่ายขับออกไป

“อาจารย์ ทางคุณทำไมครึกครื้นขนาดนี้”

“เหลวไหล จะไม่ครึกครื้นได้ยังไง ฉันโดนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของพวกนายที่นี่ขวางอยู่ที่ข้างนอก”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วย ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

หลังจากที่คางเหวินซิงเข้าใจสถานการณ์ รีบวางสายโทรศัพท์ สองมือประสานคารวะพูดว่า: “อาจารย์ของฉันมาแล้ว ฉันไปต้อนรับก่อน”

ราชันต์รถแห่งหนานยู่เบะปาก ดูถูกอาจารย์ที่ในปากของคางเหวินซิงพูดถึงเป็นอย่างมาก

เจ้าของรถLamborghiniข้างหลังของหลี่โม่หงุดหงิดแล้ว เปิดประตูรถ ชายหนุ่มผู้ลากมากดีคนนั้นก็เดินออกจากรถด้วยท่าทางหงุดหงิด: “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมแกยังไม่ไปอีก?”

เขาไม่ลืมที่จะเตะไฟท้ายรถของหลี่โม่ทีหนึ่ง และก็ด่าทอขึ้นมา

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มคนนั้นรู้ว่าเจ้าของรถรอนานจนหงุดหงิด เขามาถึงที่นั่งคนขับ เปิดประตูออกในทันที และต้องการจะดึงหลี่โม่ลงรถ

หลี่โม่นั่งอยู่บนรถ ไม่ขยับเขยื้อน บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ยิ้มก็เหมือนกับไม่ยิ้ม

ไม่รู้ว่าทำไม เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นรู้สึกว่าหลี่โม่กำลังเยาะเย้ยตัวเอง ซึ่งทำให้ในใจของเขาอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก