บทที่ 758 ฉันไม่เสียใจ

เมื่อเจ้าของรถLamborghiniได้ยินคางเหวินซิงเรียกหลี่โม่ สีหน้าท่าทางของก็กลายเป็นเกินจริงอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ ไม่นึกเลยว่าเจ้านายของคลับจะเป็นลูกศิษย์ของคนธรรมดา สิ่งนี้ต่อให้พูดออกไป ก็คาดการณ์ว่าไม่มีใครเชื่อ

แต่ว่าสิ่งนี้ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือเมื่อกี้นี้เขาเตะรถของหลี่โม่ และยังด่าว่าหลี่โม่

“ผมมีตาหามีแววไม่ คุณอย่าจริงจัง”เจ้าของรถLamborghiniยิ้มให้กับหลี่โม่และคางเหวินซิง

“อาจารย์ คุณว่าจะจัดการยังไงดี”คางเหวินซิงมองหลี่โม่ด้วยความเคารพ และถามไถ่ความเห็นของอีกฝ่าย

“นายจัดการเองเถอะ”

“ได้รับอาจารย์ สิ่งนี้มอบให้ผมมาจัดการเอง”คางเหวินซิงออกคำสั่งกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนอื่น: “ไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้”

เจ้านายออกคำสั่งแล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเหล่านั้นกล้าที่จะไม่ทำตามที่ไหนกัน และไล่เจ้าของรถLamborghiniออกไปในทันที

เจ้าของรถLamborghiniไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงยอมแพ้ แม้ว่าเขาอยู่ในเมืองฮ่านเป็นคุณชาย แต่เทียบกับฐานะของคางเหวินซิง ทั้งหมดคนหนึ่งเป็นเหนือฟ้าคนหนึ่งเป็นใต้พื้นดิน

จนถึงตอนนี้เขาก็ไม่เข้าใจว่าหลี่โม่มีดีอะไรกันแน่ ไม่นึกเลยว่าจะทำให้คางเหวินซิงเต็มใจที่จะเป็นลูกศิษย์

ในใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มคนนั้นก็ตื่นตระหนกควบคู่ด้วย ถ้าเกิดคางเหวินซิงด้วยเหตุนี้โกรธ หน้าที่การงานของเขาก็รักษาไว้ไม่ได้ เขาภายใต้ความลังเล ก็อ่อนข้อล่วงหน้า: “เจ้านาย เมื่อกี้นี้ผมมีตาหามีแววไม่ ตอนนี้ผมรู้ว่าผิดแล้ว เจ้านายให้โอกาสผมอีกหนึ่งครั้งนะครับ”

“ไม่ได้ พนักงานอย่างแก ไม่เหมาะสมที่จะทำงานที่นี่”คางเหวินซิงไม่ให้โอกาสใดกับอีกฝ่ายแม้แต่น้อย และพูด

เขาไม่ง่ายเลยที่จะเชิญหลี่โม่มา กลับเกือบจะถูกพนักงานของตัวเองไล่ออกไป สิ่งนี้ทำให้เขาลำบากใจมากๆ เขาจำเป็นต้องไล่คนคนนี้ออก ไม่อย่างนั้น อีกฝ่ายคงจะสร้างปัญหาให้กับเขาอีกอย่างแน่นอน

ในใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มคนนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าจะเสียใจแค่ไหน ไม่ง่ายเลยที่จะหาหน้าที่การงานที่หมายปองได้ กลับถูกตัวเองทำให้เสียงานไป

“หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย นายเองก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วย”คางเหวินซิงหันหน้าไป และกล่าวโทษหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

หลี่โม่อดไม่ได้ที่จะขอร้องให้กับหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย: “เขาเป็นคนกลาง ก็ช่างเหอะ”

ในใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ โชคดีที่ตอนนั้นตัวเองไม่ได้ก้าวก่าย ไม่อย่างนั้น ตำแหน่งของเขาก็รักษาไว้ไม่ได้

“อาจารย์ของฉันพูดขนาดนี้แล้ว ก็ปล่อยนายไปก่อน”คางเหวินซิงก็แล้วกันไป

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยักหน้าด้วยความซาบซึ้งใจต่อคางเหวินซิงและหลี่โม่อย่างไม่มีสิ้นสุด

“อาจารย์ คุณมาสักที วันนี้คุณเป็นจุดเด่นของที่นี่”คางเหวินซิงไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับหลี่โม่ เขาไม่อยากทำให้อาจารย์หนักใจ ดังนั้นจึงเปลี่ยนหัวข้อเรื่องอื่น

หลี่โม่รู้สึกว่าคางเหวินซิงมีบางอย่างผิดปกติ สำหรับผิดปกติตรงไหน เขาก็บอกไม่ได้ในชั่วขณะหนึ่ง

หลังจากที่เห็นอู่จื้อหย่งและราชันต์รถแห่งหนานยู่เห็นร่างของคางเหวินซิงปรากฏตัวขึ้น แล้วเห็นว่าข้างกายของคางเหวินซิงยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ พวกเขารู้ในทันทีว่านี่เป็นอาจารย์ที่ในปากของคางเหวินซิงพูดถึง

ราชันต์รถแห่งหนานยู่ถูกคางเหวินซิงปฏิเสธสองครั้งติดต่อกัน ในใจก็รู้สึกค่อนข้างไม่สบายใจ เขาถกแขนเสื้อก้าวไปข้างหน้า: “ฉันจะดูสิว่าอาจารย์ของเขาเป็นเทพมาจากไหน”

“แน่นอนว่าไม่สามารถเทียบกับอาจารย์ได้”อู่จื้อหย่งเริ่มประจบสอพลอ

ราชันต์รถแห่งหนานยู่แทบจะเรียกได้ว่าไม่ปฏิเสธต่อการประจบสอพลอ และก็ยอมรับทั้งหมด ตอนนี้ชื่อเสียงของเขายิ่งอยู่ยิ่งดังมากขึ้นเรื่อยๆ ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่พองขนได้

“อาจารย์ คุณนั่งที่นี่ก่อน มีคนมาพูดคุยกับผม” คางเหวินซิงจัดการให้หลี่โม่นั่งที่นั่งวีไอพีก่อน ก็กำชับประโยคหนึ่ง ถึงได้เดินออกไปอย่างรีบเร่ง

“คนนั้นก็คืออาจารย์ของนายงั้นเหรอ?”ราชันต์รถแห่งหนานยู่ชูคอขึ้นอย่างมั่นใจ และสายตาจับจ้องหลี่โม่เป็นเป้าหมาย

หลังจากที่หลี่โม่สังเกตเห็นสายตาของราชันต์รถแห่งหนานยู่ชู ในเวลาเดียวกันก็เงยหน้าขึ้นมาสบตา

ราชันต์รถแห่งหนานยู่ก็รีบร้อนละสายตา ไม่รู้ว่าทำไม เขาเห็นสายตานั้นของหลี่โม่ กลับก้มหน้าลงอย่างไม่มั่นใจ เขาสรุปว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นภาพลวงตา