บทที่ 762 บังเอิญจริงๆ

"ดูเหมือนว่าหัวขโมยคนนั้นไม่ธรรมดาเลย สามารถขโมยของไปได้ภายใต้สถานการณ์ที่เร็วรวดฉับไว" หลี่โม่พูดด้วยเสียงราบเรียบ

เขาจ้องมองทิศทางการเคลื่อนไหวของขโมยคนนั้นอยู่ตลอด ขโมยคนนั้นกลับว่าไม่รู้เลย ว่าตัวเองได้ขโมยสิ่งของของคนที่ไม่ควรขโมยมาแล้ว

เฉินเสี่ยวถงถอนหายใจด้วยความเสียดายเล็กน้อย : "วันนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ ออกจากบ้านมาก็เจอหัวขโมยซะแล้ว"

"พวกคุณรอผมอยู่ที่นี่แป๊บหนึ่งนะ ผมจะไล่ตามหัวขโมยนั่นไป" หลี่โม่ยิ้มๆ แล้ว

ขโมยของและชิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตาเขา เขาไม่อาจจะอดทนได้ และเขารู้สึกว่าวิธีที่โจรคนนั้นใช้ขโมยของเหมือนว่าจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ตัวเองคิดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ เขาตัดสินใจตามไป

"คุณระวังตัวด้วยนะ" เฉินเสี่ยวถงและกู้หยุนหลันพูดออกไปอย่างเป็นกังวลพร้อมกัน

หลี่โม่ส่งรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นให้กับหญิงสาวทั้งสองคน แล้วถึงจะไล่ตามไปราวกับลมยังไงอย่างนั้น

คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างก็มองหน้ากันเองแล้ว ถ้าหากไม่ได้มองเห็นกับตาตัวเอง พวกเขาคงไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

หลังจากที่เฉินเสี่ยวถงกลับมาคิดถึงรอยยิ้มของหลี่โม่ ก็อดไม่ได้ที่จะเขินอายขึ้นมาแล้ว นี่เขากำลังยิ้มให้กับตัวเองเหรอ?

"เราไปเดินช้อปปิ้งกันเถอะ" กู้หยุนหลันอยู่กับหลี่โม่มานานขนาดนี้แล้ว เธอก็พอที่จะเข้าใจความสามารถของหลี่โม่ ก็ไม่ได้เป็นกังวลอะไรมาก

เฉินเสี่ยวถงเรียกสติกลับมาแล้ว ถึงจะไปเป็นเพื่อนกู้หยุนหลันเดินช้อปปิ้ง แม้ว่ากำลังเดินช้อปปิ้ง แต่เธอก็ยังคงคิดอยากให้หลี่โม่กลับมาเร็วๆ อยู่ตลอด

"ฮ่าๆ ๆ ได้เครื่องประดับมาอีกสองชิ้นแล้ว ขโมยง่ายเสียจริง"

ขโมยที่วิ่งหนีอย่างรวดเร็วได้หยุดลงแล้ว เขาล้วงเอาสิ่งของที่ขโมยมาได้ในวันนี้ออกมาแล้ว กดเบอร์โทรศัพท์ออกไป : "อาจารย์ วันนี้ผมสามารถพาคุณออกไปผ่อนคลายสักระยะหนึ่งได้แล้ว "

"อยากจะไปผ่อนคลายที่สถานีตำรวจสักระยะหนึ่งไหม?" จู่ๆ น้ำเสียงของหลี่โม่ก็ดังขึ้นที่ข้างหูของหัวขโมยแล้ว

หลังจากที่หัวขโมยได้ยินเสียงนี้แล้ว ทันใดนั้นก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เหงื่อไหลเต็มแผ่นหลังแล้ว พูดจาอย่างตะกุกตะกักว่า : "แกไล่ตามมาได้ยังไงกัน"

หลี่โม่ยิ้มและไม่พูดตอบ ยื่นมือออกมา

"สิ่งที่แกอยากได้ ฉันไม่ให้แกหรอกนะ" หัวขโมยมองออกถึงเจตนาของหลี่โม่แล้ว เขาป้องกันกระเป๋ากางเกงโดยทันที

หลี่โม่กำลังคิดที่จะลงมือ จู่ๆ หัวขโมยคนนั้นก็วิ่งเปิดแนบไปเลยทันที หลี่โม่หรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่มีใครสามารถหนีออกไปต่อหน้าต่อตาของเขาได้

หัวขโมยยิ่งหนีก็ยิ่งอกสั่นขวัญหาย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายสามารถไล่ตามเขาทันได้ กลับว่าไม่จับเขา เขาหายใจหอบแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาก็คงไม่มีเรี่ยวแรงแล้ว

เขาเช็ดเหงื่อแล้ว ในที่สุดก็หยุดลง หลังจากที่เขาเห็นท่าทางที่ไม่เหนื่อยหอบของหลี่โม่ คนทั้งคนก็โง่ไปเลย วิ่งรอบห้างเกือบจะสามรอบแล้ว อีกฝ่ายกลับว่าไม่เหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว

"ไม่ต้องตามมาแล้ว ฉันจะคืนของให้แกหมดเลย" หัวขโมยคนนั้นรู้ว่าต่อให้วิ่งหนีก็หนีไม่รอด รูปร่างของเขาผอมบางมาก เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้คิดที่จะใช้วิธีการต่อสู้เพื่อโยนหลี่โม่ทิ้งไป

หลี่โม่พูดอย่างราบเรียบว่า : "ไม่ได้ แกต้องไปกับฉัน"

เขาดูๆ อายุของหัวขโมยแวบหนึ่ง อีกฝ่ายมองดูแล้วน่าจะประมาณยี่สิบกว่าปี หลี่โม่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าอายุประมาณนี้ทำเรื่องดีๆ อะไรก็ได้ ทำไมจะต้องมาขโมยแบบนี้ด้วย

"แกอย่าทำเกินไปนะ แกเชื่อไหมว่าฉันจะให้อาจารย์ของฉันขโมยของบ้านแกให้เกลี้ยงเลย" หัวขโมยจงใจพูดขู่ให้กลัว

หลี่โม่ยิ้มพร้อมพูดกล่าวว่า : "อาจารย์ของแกเป็นใครกัน"

"อาจารย์ของฉันคือไอ้โจรหลิว" ในตอนนี้หัวขโมยคนนั้นก็ได้ขายชื่อของลูกพี่ตัวเองออกมาแล้ว

เมื่อหลี่โม่ได้ยินเข้า นี่ถึงจะนึกถึงท่วงท่าของการขโมยของอีกฝ่ายขึ้นมาได้ เหมือนกับไอ้โจรหลิวจริงๆ ด้วย ได้ยินเรื่องตลกเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ราชาแห่งโจรคนหนึ่งรับเลี้ยงจอมโจรฝึกหัดไว้กว่าหลายคน เรื่องนี้พูดขึ้นมาแล้วก็น่าขำขันมาก

"เป็นยังไง กลัวแล้วใช่ไหม?" หลังจากที่หัวขโมยนั่นเห็นหลี่โม่ไม่พูดไม่จา ทันใดนั้นก็ยืดคอขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ คิดว่าชื่อเสียงเรียงนามของลูกพี่ตัวเองทำให้หลี่โม่ตกใจกลัวแล้ว

"ไอ้โจรหลิวเหรอ ฉันเป็นเพื่อนกับเขา คิดไม่ถึงว่าแกจะเป็นลูกศิษย์ของเขา งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว แกไปเชิญตัวเขาออกมา ฉันจะเลี้ยงข้าวเขา"