บทที่ 764 ตบภรรยาของฉันเหรอ?

ทันใดนั้นแก้มที่ถูกตบของกู้หยุนหลันก็แดงก่ำขึ้นมาแล้ว เสียงตบสะท้อนกลับมาอย่างไม่หยุดหย่อน

เฉินเสี่ยวถงตกตะลึงแล้ว ในฐานะที่เป็นพี่น้องและเพื่อนสนิทกับกู้หยุนหลัน เธอไม่สามารถทนมองดูกู้หยุนหลันถูกคนรังแกได้ขนาดนี้ ถ้าหากว่าพี่หลี่โม่กลับมาแล้ว เธอจะบอกยังไงล่ะ

"ทำไมคุณเอะอะก็ตบตีคนแบบนี้ล่ะ" เฉินเสี่ยวถงอดไม่ได้เริ่มที่จะต่อสู้เพื่อความยุติธรรมให้กับกู้หยุนหลันแล้ว เธอคิดว่าพนักงานคนนี้ทำกันเกินไปแล้ว ไม่ว่ายังไง ก็ไม่สามารถที่จะตบตีทำร้ายคนอื่นได้

ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุล้วนแต่มองว่ากู้หยุนหลันเป็นสาวสวยคนหนึ่ง และมีเมตตา ต่างก็คิดว่าวิธีการทำของพนักงานคนนั้นมันรุนแรงเกินไปหน่อยแล้ว

"ฉันตบ แล้วจะยังไง เธอทำให้ฉันต้องสูญเสียงานไป ฉันไม่ควรตบงั้นเหรอ?" พนักงานผู้หญิงไม่ได้ตระหนักถึงความผิดของตัวเองเลยสักนิด แถมยังพูดจาหยิ่งยโสอีกด้วย

กู้หยุนหลันขมวดคิ้วพร้อมพูดกล่าวว่า : "ฉันสามารถช่วยคุณหางานใหม่ได้"

พนักงานผู้หญิงตกตะลึงเล็กน้อย ค่อนข้างใจสั่นบ้างแล้ว แต่เมื่อนึกถึงว่าตบก็ตบไปแล้ว เธอจะมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายเช่นนี้ไม่ได้หรอกนะ

และในเวลานี้ ผู้ชายสวมชุดสูทก็เดินออกมาแล้ว หน้าตาของเขาหล่อเหลามาก สวมใส่รองเท้าหนัง แทบจะเป็นมาตรฐานของสุภาพบุรุษเลย เผยรอยยิ้มชั่วร้ายตรงมุมปากเป็นครั้งคราว

"คุณชาย คุณมาแล้ว" พนักงานผู้หญิงคนนั้นเดินเข้าไปต้อนรับอย่างระมัดระวังอย่างมาก เรียกเขาอย่างเคารพแล้ว

อ้าวเต๋อไล๋ได้รับสายจากพนักงานผู้หญิงแล้ว บอกว่ากำไลข้อมือของตัวเองถูกคนทำตกแตกแล้ว เขาอารมณ์ไม่ดีอย่างมากเขามาเพื่อถามโทษผู้ที่กระทำโดยเฉพาะ

หลังจากที่เขาเห็นชิ้นส่วนที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ของกำไลหยกบนพื้นแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดอย่างมากแล้ว

"ใครเป็นคนทำแตก" อ้าวเต๋อไล๋พูดถามอย่างเยือกเย็น

พนักงานผู้หญิงคนนั้นรีบชี้ไปยังกู้หยุนหลันทันที และพูดกับอ้าวเต๋อไล๋ว่า : "บอส เธอเป็นคนทำแตกค่ะ ฉันก็ตบหน้าเธอไปแล้วฉาดหนึ่ง "

ตอนที่อ้าวเต๋อไล๋มองไปยังกู้หยุนหลัน ทันใดนั้นก็ถูกดึงดูดแล้ว ความงดงามของอีกฝ่าย แทบจะพูดได้ว่าเป็นการมีอยู่ของหญิงสาวที่สวยราวกับนางฟ้าจริงๆ

ตั้งแต่ที่เขามองไปยังกู้หยุนหลัน ดวงตาของเขาก็เหมือนกับแผ่นแม่เหล็กยังไงอย่างนั้นไม่สามารถละสายตาออกจากอีกฝ่ายได้เป็นเวลานาน

หลังจากที่กู้หยุนหลันถูกอีกฝ่ายมองดูอย่างมีเจตนาที่ไม่ดีนั่น เบี่ยงหลบโดยทันที

อ้าวเต๋อไล๋คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าที่เมืองฮ่านจู่ๆ จะมีผู้หญิงที่งดงามขนาดนี้ด้วย ขณะเดียวกันเขาก็ถูกดึงดูดเข้าไปแล้ว เขาเห็นท่าทางหลบหลีกของกู้หยุนหลัน คิดว่าอีกฝ่ายกำลังเขินอาย ทันใดนั้นก็ตกใจขึ้นมาทันที

"คุณชาย คุณว่าจะทำอย่างไรดีคะ?" พนักงานผู้หญิงคนนั้นเอ่ยปากถามโดยทันที

อ้าวเต๋อไล๋ถึงได้เก็บสายตาที่มองไปยังกู้หยุนหลันกลับมาแล้ว หลังจากที่เขาเห็นกู้หยุนหลันที่สวยขนาดนี้แล้ว ทันใดนั้นก็เปลี่ยนความคิดที่จะลงโทษอีกฝ่ายเลย จากนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมาพร้อมเดินไปถึงตรงหน้าของกู้หยุนหลัน : "คุณผู้หญิง เมื่อกี้ที่พนักงานของผมตบหน้าคุณ ตอนนี้ผมขอโทษต่อคุณในการกระทำของเธอด้วยนะ "

ในตอนนี้ พนักงานผู้หญิงคนนั้นคนทั้งคนว้าวุ่นใจแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น หากพูดตามนิสัยของคุณชาย จะต้องเกรี้ยวกราดถึงจะถูก นี่ทำให้เธอไม่รู้ไม่เข้าใจว่าเป็นมาอย่างไรแล้ว

หลังจากที่กู้หยุนหลันเห็นว่าอีกฝ่ายกระตือรือร้นขนาดนี้ ยิ้มอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไหร่ นี่ถึงจะพูดเข้าประเด็นว่า : "กำไลข้อมือฉันไม่ระวังเผลอทำตกแตกแล้ว คุณพูดราคามาเลย"

"ไอหยา ก็แค่กำไลข้อมืออันเดียวเอง ไม่ได้มีมูลค่าอะไร" อ้าวเต๋อไล๋โบกไม้โบกมืออย่างใจกว้าง ตั้งแต่ที่เขาได้เห็นกู้หยุนหลันหญิงสาวที่งดงามมากเช่นนี้ เขาก็ลืมเรื่องที่กำไลข้อมือตกแตกไปเลย

เดิมทีกำไลข้อมือที่เขาสั่งทำล่วงหน้านั้นอยากจะมอบให้แฟนสาวของตัวเอง หลังจากที่ได้เห็นกู้หยุนหลัน เขาถึงได้ค้นพบว่าแฟนสาวของตัวเองไม่สามารถเปรียบเทียบกับอีกฝ่ายได้อย่างสิ้นเชิงเลย

ถ้าหากกำไลอันหนึ่งสามารถซื้อหัวใจของกู้หยุนหลันไว้ได้ เขากลับรู้สึกว่ามันคุ้มค่าอย่างมากเลย

กู้หยุนหลันก็ไม่ค่อยแน่ใจถึงความตั้งใจของอีกฝ่าย อีกฝ่ายไม่ต้องการให้เธอชดใช้เงิน และก็ไม่มีข้อเรียกร้องอื่นๆ และอีกฝ่ายก็ทำท่าทางเหมือนเป็นสุภาพบุรุษยังไงอย่างนั้น ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

"ในเมื่อพูดแบบนี้ เรื่องของกำไลคุณไม่ซักถามเอาความแล้วเหรอ?" เฉินเสี่ยวถงคิดอย่างไร้เดียงสาว่าอีกฝ่ายใจกว้างไม่ถามเอาความเรื่องนี้แล้ว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นกังวลแทนกู้หยุนหลันแล้ว