บทที่ 765 นี่แกบังคับฉันเองนะ

หลี่โม่ปรากฏตัวออกมาราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวเลยยังไงอย่างนั้น ทำให้กู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงเห็นถึงความหวังแล้ว

พวกเธอทั้งสองคนกวักมือเรียกหลี่โม่ ราวกับว่าต่อให้ปัญหาจะยากมากแค่ไหน ขอเพียงแค่หลี่โม่ปรากฏตัว ปัญหาต่างๆ ก็ได้แก้ไขอย่างง่ายดาย

อ้าวเต๋อไล๋ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่เข้าใจว่ากู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงผู้หญิงรูปงามสองคนนี้ ทำไมถึงได้สนใจผู้ชายธรรมอย่างนี้ได้ล่ะ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" หลี่โม่เดินเข้ามาถาม

เฉินเสี่ยวถงราวกับว่าเจอคนรักที่สามารถระบายความทุกข์ได้ยังไงอย่างนั้น เล่าต้นสายปลายเหตุรวมถึงสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดให้ฟังอย่างชัดเจน

เมื่อหลี่โม่ได้ยินว่ากู้หยุนหลันทำกำไลตกแตกและถูกพนักงานเคาน์เตอร์ตบหน้านั้น ทันใดนั้นเขาก็ระเบิดพลังอันเยือกเย็นออกมาทันที

พลังเช่นนี้ ทำให้คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุรับรู้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี อ้าวเต๋อไล๋คิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอนแล้ว คนธรรมดาทั่วไป ทำไมถึงได้มีพละกำลังเช่นนี้ได้?

หลังจากที่อ้าวเต๋อไล๋เห็นว่าตัวตนของหลี่โม่เป็นแค่คนธรรมดาเช่นนี้ รีบพูดเย้ยหยันทันทีว่า : "ฉันก็ยังคิดว่าแฟนของสาวสวยทั้งสองคนนี้จะเป็นใครกัน ที่แท้ก็เป็นแค่คนที่จนดักดาน "

หลังจากที่ผู้คนได้ยินแล้ว ต่างก็หัวเราะใส่หลี่โม่กันเกรียวกราวแล้ว พวกเขาคิดว่าหลี่โม่ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะคู่ควรกับกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถง

หลังจากที่เฉินเสี่ยวถงได้ยินอ้าวเต๋อไล๋พูดว่าตัวเองก็เป็นแฟนของพี่หลี่โม่ เธอก็เขินอายจนใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที หลังจากที่เธอเหลือบมองหลี่โม่ว่าไม่มีอะไรที่ผิดปกติแวบหนึ่ง ในใจของเธอก็หวานซึ้งราวกับว่ากินน้ำผึ้งเลยยังไงอย่างนั้น

"กำไลอันนี้ราคาเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายชดใช้ให้คุณ" หลี่โม่เอ่ยปากพูด

เมื่อกี้ที่พนักงานเคาน์เตอร์ตบหน้ากู้หยุนหลัน ตบฉาดนี้ เขาจะต้องเรียกคืนกลับมาให้กู้หยุนหลันแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ เขาจะต้องจัดการเรื่องของกำไลก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ใบหน้าของอ้าวเต๋อไล๋เผยรอยยิ้มที่เยาะเย้ยออกมา : "ฮ่าๆ เท่าไหร่เหรอ ฉันคงไม่ได้ฟังผิดหรอกใช่ไหม แกดูสิทั้งเนื้อทั้งตัวแกน่าจะไม่ถึงหนึ่งพัน แกจะจ่ายไหวเหรอ?"

ผู้คนต่างก็ส่ายหน้ากันแล้วพวกเขายังคิดว่าแฟนของกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงจะมีเบื้องหลังที่สูงส่งแค่ไหนกัน ที่แท้ก็เป็นแค่คนจนดักดาน

พวกเขาลงความเห็นกันว่าคนจนดักดานคนนี้จะต้องไม่มีความสามารถที่จะปกป้องกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงสาวสวยสองคนนี้ได้อย่างแน่นอน

อ้าวเต๋อไล๋มองไปยังหลี่โม่อย่างภาคภูมิใจอย่างมาก เขาได้คาดเดาถึงภาพฉากที่หลี่โม่คุกเข่าลงพูดขอโทษต่อหน้าเขาแล้ว งั้นก็จะมีเกียรติมากแน่นอน แถมยังทำให้ทำตนให้เป็นที่สนใจอีกด้วย

"คุณสนใจแค่เรื่องเสนอราคาก็พอ" หลี่โม่หยิบบัตรเอทีเอ็มออกมาหนึ่งใบ พูดกล่าว

เขารู้ว่าเรื่องนี้ความผิดอยู่ที่ตัวเอง ตัวเองก็ไม่ได้ขาดความรับผิดชอบ

อ้าวเต๋อไล๋เลียริมฝีปากแล้ว เขาจงใจเสนอราคาแพงมาก : "อย่างนี้นะ สิบล้าน เป็นยังไง"

ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีเชื่อว่าหลี่โม่จะควักเงินสิบล้านออกมาได้ จุดประสงค์ที่เขาทำแบบนี้ ก็แค่อยากให้หลี่โม่รู้จักถอยไปเมื่อเห็นสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ว่าเขาดูถูกหลี่โม่เกินไปแล้ว

หลี่โม่รูดบัตรตรงที่เกิดเหตุ ผู้คนต่างก็ดูถูกเหยียดหยาม คิดว่าหลี่โม่ไม่มีเงินยังจะมาเสแสร้งอยูที่นี่อีก

ตอนที่เครื่องPOSส่งเสียงว่าได้รับเงินสำเร็จแล้ว อ้าวเต๋อไล๋คนทั้งคนอยู่ไม่นิ่งแล้ว ถ้าหากไม่ได้ยินเองกับหู เขาไม่กล้าที่จะเชื่อเลยว่าเป็นเรื่องจริง

กู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงกลับว่าไม่ได้ตกใจอะไรมาก พวกเธอต่างก็รู้ว่าเงินสิบล้านสำหรับหลี่โม่แล้วก็ไม่ถือว่าเป็นอะไรมากมาย ถ้าหากหลี่โม่ไม่มีเงินสิบล้านนี้ ถึงจะทำให้พวกเธอรู้สึกตกใจนะ

"คุณเอาเงินมาจากไหน?ฉันสงสัยว่าคุณน่าจะขโมยเงินมาแน่" อ้าวเต๋อไล๋กลับว่าใส่ความว่าหลี่โม่ขโมยเงินมา

พวกผู้คนที่พูดกันเมื่อกี้ว่าหลี่โม่ไม่มีทางหาเงินมาได้นั้น ในเวลานี้ต่างก็พูดไม่ออกราวกับว่าเป็นใบ้เลย ปิดปากกันอย่างอยู่เป็น ในเวลานี้ถูกตบหน้าเสียงดังเปรี๊ยะๆ

เฉินเสี่ยวถงช่วยพูดสนับสนุนหลี่โม่อีกแรงโดยทันที : "เมื่อกี้คุณพูดแล้วนะ ขอเพียงสิบล้าน เรื่องนี้ก็จบลงแล้ว ความจริงก็มาวางอยู่ตรงหน้าแล้ว คุณยังไม่เชื่ออีกเหรอ?"

สีหน้าของอ้าวเต๋อไล๋ดูแย่อย่างมาก ในใจของเขาไม่ยอมแพ้อย่างมาก ในสายตาของเขา เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้จะสามารถสำเร็จได้ กลับว่าเกิดเป็นผลลัพธ์เช่นนี้แล้ว