บทที่ 766 สร้างภาพ

อ้าวเต๋อไล๋มองอย่างตะลึง เขาขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว คิดว่าตัวเองมองผิด

"เศษสวะอย่างพวกแก ลุกขึ้นมาสิ" อ้าวเต๋อไล๋คำรามออกมาดังลั่น มีผู้คนมากมายกำลังมองเขาอยู่ ตอนนี้เขาทำอะไรหลี่โม่ไม่ได้เลย ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป จะไม่ทำให้คนหัวเราะเยาะกันใหญ่หรอกเหรอ?

บอดี้การ์ดทั้งหมดของอ้าวเต๋อไล๋นอนคว่ำอยู่บนพื้น แต่ละคนต่างไม่กล้าคลานขึ้นมา นอนราบแกล้งตายยังดีเสียกว่า

พวกเขาก็ค่อนข้างฉลาด รู้ว่าแกล้งตายก็จะได้ไม่โดนทำร้ายอีก

กู้หยุนหลันเป็นห่วงหลี่โม่โดยไม่รู้ตัว ตรวจสอบไม่หยุดเลยว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บหรือไม่ แม้เธอรู้ว่าหลี่โม่เก่งมาก แต่เรื่องวันนี้ไม่เป็นอย่างเคย

ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับหลี่โม่ เธอจะต้องโทษตัวเองแน่ๆ

"วางใจเถอะ ผมไม่เป็นอะไรเลยสักนิด" หลี่โม่รู้สึกอบอุ่นในใจ คำพูดทำให้กู้หยุนหลันโล่งใจอย่างปลิดทิ้ง

เฉินเสี่ยวถงกล่าวด้วยสีหน้าเลื่อมใส: "สมกับที่เป็นพี่หลี่โม่ในใจฉัน คนพวกนั้นสู้เขาไม่ได้เลย"

อ้าวเต๋อไล๋สีหน้าเคร่งขรึม นี่มันหมายความว่ายังไง? นี่มันเป็นการยั่วยุเขาชัดๆ !

"คุณชาย เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา" บอดี้การ์ดเหล่านั้นก้มหน้าลง ท่าทางจนปัญญา พวกเขานำทักษะที่เก่งที่สุดออกมาแล้ว แต่หลี่โม่แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ

เดิมทีในใจของอ้าวเต๋อไล๋ก็ไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว โดยเฉพาะเห็นบอดี้การ์ดของตัวเองถูกทุบตีจนหน้าบวมช้ำ ร่างกายของเขาสั่นด้วยความโกรธ

"พ่อหนุ่ม แกรู้ไหมว่าฉันคือใคร? แกทุบตีลูกน้องของฉันต่อหน้าฉัน ดีมาก แกยั่วยุฉัน ฉันให้โอกาสแกสองครั้ง" อ้าวเต๋อไล๋ขู่อีกครั้ง

เขาคิดว่าทำเช่นนี้จะทำให้หลี่โม่กลัว แต่ที่เขาคิดมันไร้เดียงสามาก หลี่โม่ไม่กลัวง่ายๆ หรอก

"สองเงื่อนไขอะไร?" หลี่โม่มองเขาราวกับว่าเขานั้นปัญญาอ่อน เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

อ้าวเต๋อไล๋เหยียดนิ้วออกมาแล้วพูดว่า: "ข้อแรก คุกเข่าลงขอโทษฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรหาพี่ชายของฉัน"

"แล้วข้อที่สองล่ะ"

"ข้อที่สองคือพี่ชายของฉันจะมาหักขาแก"

อ้าวเต๋อไล๋อาศัยที่พี่ชายของตนทำงานเป็นลูกน้องฉู่จงเทียน จึงไม่เห็นหลี่โม่อยู่ในสายตา

ต่อให้หลี่โม่จะต่อยเก่งมากแค่ไหน จะสามารถต่อยสู้พี่ชายเขาได้ไหม? พี่ชายของเขาเป็นผู้ช่วยที่มีความสามารถมากของท่านเทียน ความสามารถของเขาก็ไม่แพ้ใคร

ความสามารถในการชกต่อยแบบนี้ของหลี่โม่ ในสายตาของเขา คนที่เป็นลูกน้องท่านเทียนก็สามารถรับมือได้แล้ว

หลี่โม่ประหลาดใจเล็กน้อย พี่ชายของอีกฝ่ายอยู่ในมือของฉู่จงเทียน กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่าในที่ต่างแดน

อ้าวเต๋อไล๋กอดไหล่ หากเป็นคนอื่น ได้ยินว่าพี่ของเขาได้ทำงานเป็นลูกน้องของท่านเทียน จะต้องคุกเข่าขอความเมตตาแล้ว แน่นอน เขาคิดว่าหลี่โม่ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน

"งั้นฉันเลือกข้อที่สาม"

"ข้อที่สามอะไร?"

อ้าวเต๋อไล๋วุ่นวายอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เหมือนว่าเขาจะเสนอเงื่อนไขเพียงแค่ 2 ข้อเท่านั้น ไม่ได้เสนอเงื่อนไขที่สามนะ

"ข้อที่สามที่ฉันจะพูดถึงคือ ฉันจะไม่คุกเข่าขอโทษคุณ เมื่อพี่ชายคุณมาแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะกล้าหักขาฉันหรือเปล่า"

อ้าวเต๋อไล๋ไม่ได้สังเกตถึงประเด็นที่หลี่โม่พูดว่าไม่กล้า และก็ไม่ได้หมายความว่าเอาชนะไม่ได้

"ดี งั้นแกรอเลย" อ้าวเต๋อไล๋คิดว่าตนเจอคนปัญญาอ่อน รู้ว่าพี่ชายเขาเป็นลูกน้องของท่านเทียนยังกำเริบเสิบสานขนาดนี้ ซึ่งเป็นคนแรกที่เพิ่งเคยเจอ

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็โทรศัพท์หาพี่ชาย

อีกฝั่งหนึ่ง สำนักงานของฉู่จงเทียน

ฉู่จงเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้เจ้านายอย่างมีมาดและเด็ดเดี่ยว โดยมีซิการ์ในปากของเขา จากนั้นพ่นควันออกมา และตรงหน้าเขา มีชายหนุ่มชุดดำยืนอยู่อย่างเชื่อฟัง

"อ้าวเทียน ช่วงนี้ทำได้ดีเลยนะ คุณเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉันเถอะ"