บทที่ 767 อย่าลากฉันลงไปซวยด้วย

อ้าวเต๋อไล๋รู้ว่าพี่ชายจะมาที่นี่ในไม่ช้า ทันใดนั้นเขาก็อวดดีขึ้นมา

"แกตายแน่ เดี๋ยวพี่ชายฉันก็มา ตอนนี้พี่ชายฉันเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ท่านเทียนแล้ว"

หลังจากที่ได้ยินอ้าวเต๋อไล๋พูด ทุกคนมองดูหลี่โม่อย่างเห็นใจ บอดี้การ์ดส่วนตัวของฉู่จงเทียน ตัวตนนี้ไม่ธรรมดาเลย ต่อไปที่เมืองฮ่าน แทบจะเรียกได้ว่ามีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้

พวกเขาต่างก็อิจฉาอ้าวเต๋อไล๋ที่มีพี่ชายที่เก่งเช่นนี้

มีคนหวังดีไม่น้อยไม่ลืมที่จะพูดโน้มน้าวหลี่โม่: "คุณรีบไปเถอะ พี่ชายเขาเป็นลูกน้องของท่านเทียน เป็นคนที่สุดยอดมาก"

"ถ้าแกกล้าหนี ฉันก็กล้าตามไปหาแกถึงที่บ้าน" อ้าวเต๋อไล๋เอ่ยปากอย่างเย็นชา

เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขาเสียหน้าอย่างมาก ถ้าให้หลี่โม่จากไปแบบนี้ ในใจเขาคงไม่เต็มใจแน่นอน

เดิมทีหลี่โม่ไม่ได้มีความคิดที่จะจากไปอยู่แล้ว รวมถึงยังมีท่าทีที่เล่นๆ กับอ้าวเต๋อไล๋ เมื่อกี้น้ำเสียงของอ้าวเต๋อไล๋ เห็นชัดๆ ว่าขู่

เขารู้ว่า เรื่องนี้ถ้าหากไม่จัดการให้ดีล่ะก็ อีกฝ่ายยังจะหาเรื่องเดือดร้อนต่อไป แทนที่จะเป็นแบบนี้ แก้วันนี้ไปเลยจะดีเสียกว่า

เฉินเสี่ยวถงหัวเราะคิกคัก กู้หยุนหลันชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ คิดไม่ออกว่าอีกฝ่ายสามารถหัวเราะในสถานการณ์เช่นนี้ได้

เฉินเสี่ยวถงกล่าวเบาๆ ว่า: "ลุงฉู่สนิทกับหลี่โม่อย่างมาก"

กู้หยุนหลันรู้ว่าหลี่โม่และฉู่จงเทียนเป็นเพื่อนกัน แต่เธอมักจะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ยังไม่ดีถึงขั้นนั้น

สุดท้ายแล้วพี่ชายของอ้าวเต๋อไล๋คือบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉู่จงเทียน จะต้องได้งานสำคัญๆ จากฉู่จงเทียนแน่นอน

ในตอนนี้ ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนบอกว่าคนของท่านเทียนมาแล้ว แล้วทุกคนก็หันไปโดยไม่รู้ตัว จับตาดูอ้าวเทียนที่ลงจากรถเป็นสิ่งแรก

อ้าวเทียนเพลิดเพลินกับความรู้สึกเป็นที่สนใจของผู้คนอย่างมาก เขาเดินอย่างเคร่งขรึมและทรงพลัง มีลูกน้องเดินตามหลัง 10 กว่าคน

อาเปียวมาเพื่อขู่เท่านั้น เขาสวมแว่นกันแดด กวาดสายตาไปรอบๆ ต่อมา ตอนที่เขามองเห็นหลี่โม่ แว่นกันแดดก็แทบจะตกลงมา

คุณชายหลี่โม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี หรือเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับหลี่โม่งั้นเหรอ?

ต้องรู้ว่าแม้แต่ท่านเทียนก็ยังให้ความเคารพและให้เกียรติหลี่โม่ เขาเดินไปอยู่ด้านหลังสุดโดยที่ไม่รู้ตัว และสังเกตการณ์ก่อน

"พี่ชาย มาแล้วเหรอ" อ้าวเต๋อไล๋รีบวิ่งเหยาะๆ มาอย่างเร็ว ส่งบุหรี่ให้อ้าวเทียนหนึ่งมวน

หลังจากที่อ้าวเทียนรับบุหรี่มา คาบไว้อยู่ที่ริมฝีปาก ลูกน้องข้างกายเขาคนหนึ่งหยิบไฟแช็กออกมาและจุดบุหรี่ให้อ้าวเทียน

อาเปียวถอดแว่นตากันแดดของเขาโดยไม่รู้ตัว พร้อมกล่าวทักทายหลี่โม่

หลี่โม่ก็จำอาเปียวได้ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น อาเปียวเข้าใจว่าคุณหลี่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนของเขา เขาจึงทำได้แค่เพียงหุบปาก

เขามองอ้าวเทียนอย่างเห็นใจ ทำได้เพียงแค่ขอให้อีกฝ่ายแสวงหาความสุขได้ด้วยความสามารถของตัวเอง

อ้าวเทียนพูดอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า: "ใครเป็นคนทำน้องชายฉัน"

อ้าวเต๋อไล๋แทบรอไม่ไหวที่จะชี้ไปที่หลี่โม่ แล้วกล่าวว่า: "พี่ชาย เขานั่นแหละ พี่ต้องช่วยผมแก้แค้นนะ"

อ้าวเทียนจับจ้องมองไปที่ตัวหลี่โม่ เขามองหัวจรดเท้า ยิ่งไม่สนใจ เป็นอย่างที่น้องชายเขาพูดจริงๆ แค่คนจนที่ไม่มีภูมิหลังเพียงแค่ชกต่อยเป็นเท่านั้น

ตอนที่ทุกคนหันไปมองหลี่โม่ ต่างก็คิดว่าอีกฝ่ายโง่เกินไปแล้ว เมื่อกี้รีบหนีไปก่อนก็ได้ ตอนนี้อยากหนีก็หนีไม่ได้แล้ว

"ฉันได้ยินมาว่าแกไม่ได้เห็นฉันอยู่ในสายตาเลยสินะ?" อ้าวเทียนถามด้วยใบหน้าที่เย็นชา

หลี่โม่ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยพูดประโยคนี้มาก่อน เมื่อเขาเห็นอ้าวเต๋อไล๋ทำท่าทางที่ทำสำเร็จ เขาก็เข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว