บทที่ 772 คอแข็ง

"คุณชายคาง ผมไม่ชอบหน้าคนคนนี้ คุณก็ถือโอกาสแสดงน้ำใจดีกว่า"อู๋ฝานอัดอึดใจเป็นอย่างมาก และพูดกับคางเหวินซิงอย่างเงียบๆ

เขาพูดมากมายขนาดนี้แล้ว หลี่โม่ยังไม่ถูกไล่ออกไป ถ้าอย่างนั้นก็กลายเป็นเรื่องตลกไม่ใช่หรอกเหรอ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่ได้ชอบหลี่โม่ด้วย คิดแค่ว่าสามารถที่จะไล่หลี่โม่ออกไปได้เร็วหน่อย

"คุณไม่ชอบหน้าคนก็จะไล่คนออก งั้นผมก็ไม่ชอบหน้าคุณ งั้นผมก็ไล่คุณออกไปได้ใช่มั้ย?"

คางเหวินซิงแสยะยิ้ม อีกฝ่ายมีเรื่องกับใครไม่มี ดันมามีเรื่องกับอาจารย์ของเขา เขาก็ย่อมยืมอยู่ข้างหลี่โม่ เขาเริ่มเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูให้เข้ามาแล้ว

"คุณชายคาง คุณอย่าพูดเล่น"อู๋ฝานกลับคาดไม่ถึงว่าคางเหวินซิงจะโกรธขนาดนี้ คิดว่าคางเหวินซิงล้นเล่นกับเขา และพูด

คางเหวินซิงชี้ไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ข้างหลังของอู๋ฝาน และพูดว่า: "ผมไม่ได้พูดเล่น ผมไม่ชอบหน้าคุณจริงๆ"

อู๋ฝานหันมองไปข้างหลัง ตกใจในทันที คนจำนวนมากขนาดนี้โผล่ขึ้นมาข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นแบบนี้ คือจะไล่เขาออกจากงานเหรอ?

"คุณชายคาง ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง"อู๋ฝานพูดด้วยยิ้มอย่างขมขื่นไม่มีที่สิ้นสุด

คางเหวินซิงกลับพูดว่า: "คุณล้อเล่น แต่ผมจริงจัง คุณอย่าเหยียบเข้ามาอีก รีบไสหัวไปพ้น"

ทุกคนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ในเวลานี้พวกเขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าคางเหวินซิงไม่ชอบหน้าอู๋ฝานเท่านั้นเอง

เดิมทีอู๋ฝานยังต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากตัวออกไปแล้ว ในใจของเขาไม่เต็มใจเป็นอย่างมาก คนธรรมดาอย่างหลี่โม่ไม่ถูกไล่ออกไป ทำไมเขาถึงถูกไล่ออกไปได้?

ถ้าเรื่องราวนี้เผยแพร่ออกไป ก็จะกลายเป็นเรื่องตลกไม่ใช่เหรอ เขาลำบากใจเป็นอย่างมาก

"ทุกคน ทำให้พวกคุณตกใจแล้ว ก่อนหน้านี้ผมเคยมีเรื่องขัดแย้งกับเขาเล็กน้อยเท่านั้นเอง"คางเหวินซิงก็มองออกว่าผู้คนที่อยู่ในงานเริ่มที่จะระวังตัวเองแล้ว เขาก็หาข้อแก้ตัวแบบขอไปที

หลังจากที่ทุกคนปล่อยวาง ก็แอบถอนหายใจ พวกเขายังคิดว่าคางเหวินซิงเป็นคนไม่ชอบหน้าใครก็จะไล่ออกแบบนั้นจริงๆ

คางเหวินซิงยิ้มแหยมองดูหลี่โม่ ดูเหมือนจะพูดว่า อาจารย์ ผมทำได้ถูกหรือเปล่า?

"พวกเรานั่งลงกันก่อนเถอะ"หลี่โม่พูดด้วยรอยยิ้ม

เดิมทีคางเหวินซิงอยากจะเข้าไป แต่เขามองออกว่าอาจารย์ไม่อยากเปิดเผยฐานะของตัวเอง เขาก็ไม่ดีที่จะเดินเข้าใกล้เกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงถูกคนอื่นมองออก

ขณะที่หลี่โม่พาเฉินเสี่ยวถงและกู้หยุนหลันนั่งลงบนโซฟาไม่กี่วินาที ก็มีทายาทมหาเศรษฐีคนหนึ่งถือแก้วเหล้าเดินมาทางกู้หยุนหลัน

"คนสวย ให้เกียรติดื่มด้วยกันหนึ่งได้หรือเปล่าครับ?"ทายาทมหาเศรษฐีพูด พร้อมกับโพสต์ท่าที่คิดว่าตัวเองหล่อที่สุด

แต่ว่าท่าทางแบบนี้ของเขา ในสายตาของกู้หยุนหลัน แต่กลับไม่แตกต่างอะไรกับหลงตัว กู้หยุนหลันพูดปฏิเสธอย่างอ้อมค้อมว่า "ขอโทษ ฉันไม่ดื่มเหล้าไม่เป็นค่ะ"

ในใจของทายาทมหาเศรษฐีคนนั้นรู้สึกไม่สบายใจไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่ได้รับอนุญาตจากกู้หยุนหลัน ก็นั่งลงบนโซฟาในทันที เขาค่อยๆเข้าใกล้กู้หยุนหลัน สีหน้าท่าทางมุ่งร้าย ทำให้คนมองแวบเดียวก็มองออกว่าไม่ชอบมาพากล

หลี่โม่ลุกขึ้นมาเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งกับกู้หยุนหลัน ปกป้องกู้หยุนหลัน แสดงพลังความเป็นผู้ชายที่สุดยอดของตัวเองออกมา

สีหน้าทายาทมหาเศรษฐีดูไม่ดี เขารู้ว่าต้องจัดการกับหลี่โม่ให้ได้ก่อน มุมปากของเขากระตุกขึ้น ยกแก้วเหล้าของหลี่โม่ขึ้นมา และยิ้มเจ้าเล่ห์: "นายเป็นสามีของกู้หยุนหลันใช่มั้ย"

หลังจากที่เขาดื่มหมดไปหนึ่งแก้ว ต่อจากนั้นก็มองหลี่โม่แวบหนึ่ง

หลี่โม่ก็ดื่มหมดแก้วแล้ว และพูดอย่าราบเรียบว่า: "ใช่"

"นายรู้จักกับเธอได้ยังไง?"ทายาทมหาเศรษฐีเทเหล้าให้หลี่โม่อีกครั้ง และถาม