บทที่ 781 งานเลี้ยงศิษย์เก่า

หัวหน้าจางออกคำสั่งกับคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาว่า: "พาตัวไป"

ลี่เสียงเฟยมองไปที่หลี่โม่ด้วยความเคียดแค้น และกัดฟันพูดว่า: "จะมีคนช่วยฉันล้างแค้น"

หลี่โม่ได้ยินเสียงแต่ไม่สนใจ หัวหน้าจางกลับเป็นห่วงขึ้นมา: "คุณหลี่ แม้ว่าลี่เสียงเฟยจะไม่โด่งดังเหมือนเมื่อก่อน ผมรู้สึกว่าเขายังมีเส้นสายอยู่บ้าง จะให้ผมส่งคนมาคุ้มกันคุณมั้ย"

"ไม่ต้อง ผมมีวิธีการรับมือเอง"หลี่โม่โบกมือแล้วพูด

หัวหน้าจางเห็นหลี่โม่ยืนกรานขนาดนี้ ถึงได้ยอมแพ้ อีกฝ่ายสามารถที่จะกำราบลี่เสียงเฟยได้ ไม่น่าจะเกิดเรื่องขึ้น ไม่แน่เขาส่งคนมา ตรงกันข้ามจะก่อปัญหาเพิ่มให้อีกฝ่าย

"คุณหลี่ ดูแลตัวเองด้วย เมื่อผมได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ผมจะไม่มีทางลืมบุญคุณของคุณอย่างแน่นอน"หัวหน้าจางจดจำบุญคุณไว้ในใจเสมอ และคารวะแล้วพูด

หลี่โม่ยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจ ก็สมกับที่ส่งมอบลี่เสียงเฟยให้กับอีกฝ่าย เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนประเภทที่ลืมบุญคุณไม่ตอบแทน

ในอีกด้านหนึ่ง ตั้งแต่หลังจากที่หม่าติงเห็นลี่เสียงเฟยถูกหลี่โม่กำราบ เขาก็วิ่งถึงในห้องทำงานของเทพสังหารอย่างเร่งรีบ

สีหน้าของเทพสังหารแคลงใจ หนักใจเป็นอย่างมาก

หม่าติงรีบพูดว่า: "ลูกพี่แย่แล้ว ลี่เสียงเฟยถูกเขาทำร้ายจนหมดสติไปแล้ว เมื่อกี้นี้ผมได้ยินข่าวมาว่า ลี่เสียงเฟยถูกจับตัวแล้ว"

"ฉันรู้แล้ว"เทพสังหารพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หม่าติงเงยหน้าขึ้นอย่างสับสน ลูกพี่รู้ได้อย่างไร หรือว่าลูกพี่ส่งคนตามอยู่ข้างหลังเหรอ เป็นไปไม่ได้ที่ข่าวจะแพร่กระจายได้รวดเร็วขนาดนี้

"เมื่อกี้นี้ฉันโทรหาลี่เสียงเฟย คนที่รับสายไม่ใช่เขา เป็นอีกคนหนึ่ง ฉันก็รู้ว่างานของลี่เสียงเฟยล้มเหลว"หลังจากที่เทพสังหารพูดจบ มองไปที่หม่าติงด้วยสีหน้าเย็นชา: "ภารกิจล้มเหลว ไม่นึกเลยว่าแกยังจะมีหน้ากลับมา"

ความอาฆาตแค้นบนร่างกายของเทพสังหารระเบิดออกมา หยิบไม้เบสบอลข้างกำแพงขึ้นมา บนไม้เบสบอล ไม่นึกเลยว่าจะมีคราบเลือดเปื้อนอยู่ และถูกทำให้แห้งด้วยอากาศเป็นเวลานาน

ขาทั้งสองของหม่าติงสั่นเทาอย่างไม่หยุดหย่อน ทันใดนั้นขาก็ครุ่นคิดขึ้นมาได้ ปากก็รีบพูดอย่างตะกุกตะกักว่า: "ลูก.....ลูกพี่ พี่อย่าได้ใจร้อน ผม.....ผมมีวิธี"

"หื้อ แกมีวิธีอะไร?"เทพสังหารหรี่ตา อยากจะฟังคำพูดสุดท้ายของอีกฝ่าย

หม่าติงถึงได้พูดว่า: "ลูกพี่ ลี่เสียงเฟยมีพี่ชายอยู่หนึ่งคนไม่ใช่เหรอ พี่ชายของเขาเป็นพี่ชายของลี่เสียงเฟยเป็นยอดฝีมือต่างถิ่น ถ้าหากพี่ชายของลี่เสียงเฟยรู้ว่าน้องชายถูกจับตัว คงจะกังวลอย่างแน่นอน"

"แกไม่พูด ฉันเกือบจะเรื่องนี้ไปเลย"เทพสังหารถึงได้ไว้ชีวิตหม่าติงชั่วคราว และพูดอย่างราบเรียบว่า"แกพูดต่อไป"

"พวกเราบอกเรื่องนี้กับพี่ชายของลี่เสียงเฟยดีกว่า ผมเชื่อว่าเขาคงจะล้างแค้นให้กับน้องชายอย่างแน่นอน"หม่าติงพูดแล้วยิ้มแหยๆ

"กลอุบายยืมดาบฆ่าคนกลับไม่เลว"เทพสังหารยิ้มเล็กน้อย

หม่าติงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่เขาคิดได้อย่างรวดเร็ว ไม่อย่างนั้นเขาก็ตายแน่

"เรื่องนี้ให้แกเป็นคนไปจัดการ แกไปติดต่อเขาเถอะ"เทพสังหารไม่อยากจะลงมือเอง แต่ส่งมอบให้หม่าติงไปจัดการ

หม่าติงกระตุกมุมปากเล็กน้อย แต่จำเป็นต้องรับปาก

หัวหน้าจางพาคนจากไป หลี่โม่สูบหรี่กลับไปที่ห้องอย่างสบายๆ โดยผ่านความมืด เขามองเห็นรูปร่างที่อ่อนช้อยงดงามของกู้หยุนหลัน และเขาอดไม่ได้ที่จะใจเต้น

แต่ว่าคิดถึงว่าอีกฝ่ายนอนหลับไปแล้ว ก็ไม่ได้แกล้งอีกฝ่ายอีก ก็หลับตาลงในทันที

ตอนที่เขาตื่นขึ้นมา กู้หยุนหลันก็กอดเขาไว้เหมือนราวกับปลาหมึกยักษ์ หลี่โม่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ก็จูบที่บนหน้าผากของอีกฝ่าย ถึงได้เดินออกจากห้องอย่างเงียบๆ

หลังจากที่ล้างหน้าล้างตา หลี่โม่นอนบนโซฟา และเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างน่าเบื่อ ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา หลี่โม่ก็กดเปิดข้อความโดยไม่รู้ตัว

คนที่ส่งข้อความคือเจียเล่อ และเนื้อหาของข้อความก็ประมาณว่าตอนบ่ายวันนี้มีงานเลี้ยงศิษย์เก่า นายจะมาหรือเปล่า

หลังจากที่หลี่โม่อ่านข้อความจบ นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เจียเล่อเป็นอะไรกันแน่ ปกติอีกฝ่ายเก็บตัวเป็นอย่างมาก ไม่ค่อยชอบอยู่กับเพื่อนร่วมชั้น จู่ๆทำไมจะเข้าร่วมงาน และยังเชิญเขาด้วย

เจียเล่อเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของเขา ชื่อเต็มของเขาคือจาเจียเล่อ ภูมิหลังทางครอบครัวของอีกฝ่ายก็ธรรมดา อยู่ในโรงเรียน เขามีความสัมพันธ์ที่ใช้ได้ทีเดียวกับอีกฝ่ายหนึ่ง เรียกได้ว่าสนิทสนมใกล้ชิดกัน