บทที่ 782 เข้าผิดห้องวีไอพีเหรอ?

ในฐานะเพื่อนสมัยมัธยมต้นของหลี่โม่ จาเจียเล่อได้ยินคนพวกนี้ดูถูกตัวเอง เขากลับไม่ได้สนใจ แต่ดูถูกหลี่โม่ เขาก็ทนไม่ได้

ถ้าไม่ใช่ว่ารีบร้อนใช้เงิน เขาก็ไม่มีทางร่วมงานเลี้ยงศิษย์เก่า และก็ยิ่งไม่มีทางดึงหลี่โม่ให้ตกต่ำด้วย

หลังจากที่หลี่โม่นั่งรถถึงหน้าประตูทางเข้า ถึงได้ส่งข้อความหาจาเจียเล่อว่า: "ฉันถึงแล้ว นายอยู่ที่ไหน"

จาเจียเล่อลุกขึ้นมา และพูดว่า: "ฉันไปรับเขาขึ้นมา พวกนายรออยู่ที่นี่"

"ไม่ต้องรอ พวกเราลงไปดูสิว่าเขาเป็นยังไงบ้าง"พี่เจี่ยพูดกลับตาลปัตร

เขาชวนหลี่โม่และจาเจียเล่อมาร่วมงานเลี้ยงศิษย์เก่า เหตุผลหลักก็คือเก๊กต่อหน้า อวดความสามารถของตัวเอง ในเวลาเดียวกันก็เยาะเย้ยหลี่โม่และจาเจียเล่อเพื่อความสนุก

ทุกคนที่อยู่ในงานก็เห็นด้วยกับเขาเป็นอย่างมาก คิดไว้แล้วว่าต่อไปจะเยาะเย้ยหลี่โม่ยังไง

"ถ้าเกิดเขาประสบความสำเร็จจะทำยังไง?"มีผู้ชายใส่แว่นตาคนหนึ่งพูดกระซิบกระซาบ

"หลี่โม่สามารถประสบความสำเร็จได้ งั้นแม่หมูก็สามารถที่จะขึ้นสวรรค์ได้แล้ว"พี่เจี่ยตะโกน และเป็นคนแรกที่ตั้งคำถามออกมา

ทุกคนหัวเราะเสียงดัง: "จะเป็นไปได้ยังไง ถ้าประสบความสำเร็จ อย่างมากก็บรรลุเงินเดือนขั้นพื้นฐาน"

จาเจียเล่อฝืนยิ้มออกมา และพูดว่า: "พี่เจี่ย ตอนนี้พี่สามารถช่วยให้เงินห้าหมื่นกับผมได้แล้วใช่มั้ย?"

"แกจะรีบร้อนอะไรนักหนา ดูท่าทางของแก มิน่าล่ะแกถึงทำการใหญ่ไม่ได้ เพื่อเงินแค่นี้ แกรีบร้อนจนกลายเป็นแบบนี้"พี่เจี่ยพูดอย่างดูถูก

สีหน้าของจาเจียเล่อดูไม่ดีเล็กน้อย ทำได้เพียงก้มหน้าลงแล้วพูด: "พี่เจี่ย พี่ดูสิพี่พูดอะไร ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ห้าหมื่นเป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว ไม่เหมือนพี่เจี่ย มีเงินใช้จ่ายทุกวันหลายแสน"

พี่เจี่ยไม่สนใจจาเจียเล่อในทันที ทุกคนก็ดูถูกจาเจียเล่อจนมุมโดยปริยาย

"เฮ้ย นี่หลี่โม่ไม่ใช่เหรอ"พี่เจี่ยและคนอื่นๆยืนอยู่บนขั้นบันไดของโรงแรม พี่เจี่ยจงใจตะโกนเสียงดัง และร้องอย่างประหลาด

"ไม่เจอกันหลายปีขนาดนี้ เป็นยังไงบ้าง รถของนายล่ะ?"

ทุกคนถามไถ่ออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน แทบจะหมุนเวียนด้วยภูมิหลัง ทั้งหมดไม่ใช่รูปแบบงานเลี้ยงศิษย์เก่าธรรมดาที่ควรจะเป็น

หลี่โม่พูดอย่างราบเรียบว่า: "ฉันนั่งแท็กซี่มา"

"ไม่ใช่มั้ง ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย นายนั่งแท็กซี่มาเหรอ?"พี่เจี่ยเอามือวางไว้ที่ข้างหู บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย: "ไม่ดีแค่ไหน ก็ต้องซื้อสามล้อคันหนึ่งนะ ฮ่าๆๆๆ....."

ทุกคนต่างก็พากันหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้นมา ราวกับล้อเล่นแบบนี้ ในใจของพวกเขาจะสะใจขึ้นเล็กน้อย

"ไม่เป็นไร นายไม่ต้องเอามาใส่ใจ ฉันก็ถูกพวกเขาเยาะเย้ยมาก่อน"จาเจียเล่อปลอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

หลี่โม่พูดด้วยรอยยิ้ม: "ไม่เป็นไร ฉันไม่มีทางโกรธคนปัญญาอ่อนพวกนี้"

"หลี่โม่ ตอนนั้นตอนที่เรียนมัธยมต้นฉันยังคิดว่านายหล่อมาก ดังนั้นถึงได้สนใจนาย ไม่นึกเลยว่างานของนายจะแย่ขนาดนี้"ผู้หญิงเซ็กซี่ข้างๆพี่เจี่ยพูด

หลี่โม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วย ผู้หญิงคนนี้ชื่อเฉียวย่านย่าน อีกฝ่ายชอบเขามาระยะหนึ่งแล้วจริงๆ เขามองออกว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงตกอับ ประกอบกับไร้ความรู้สึกต่อคนคนนี้

แต่ว่าเขาหดหู่เป็นอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้รักเขาข้างเดียวเกี่ยวข้องอะไรกับเขาด้วย

"ย่านย่าน โชคดีที่เธอเลือกฉัน ไม่ได้เลือกเศษสวะคนนี้ ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"พี่เจี่ยยิ้มอย่างชั่วร้าย

ท่าทางของเฉี่ยวย่านย่านเพลิดเพลินเป็นอย่างมาก มองหลี่โม่ด้วยสายตาที่ดูถูก: "ฉันก็เดาได้ว่าเขาจะไม่มีอนาคตที่ดี นอกจากนี้ เขาจะเทียบกับพี่ได้ยังไง"

พี่เจี่ยได้ยินในใจก็สบายใจเป็นอย่างมาก ไม่ลืมมองไปทางหลี่โม่อย่างอวดดีแวบหนึ่ง

จาเจียเล่อเปลี่ยนเรื่องคุยโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า: "พวกเราเขาไปกันเถอะ ไม่อย่างนั้นอาหารเย็นหมดแล้ว"