บทที่ 784 หกคะเมน

"หลี่โม่ คาดไม่ถึงว่านายกล้าพอจริงๆ ฉันแสดงความเมตตาจัดหางานให้กับนาย นายกลับไม่ต้องการ"หลังจากที่พี่เจี่ยเห็นหลี่โม่ได้หลงกล ก็รู้สึกไม่มีความสุขในทันใด

สุนัขรับใช้ของพี่เจี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า: "พี่เจี่ย พี่อย่าได้โกรธคนปัญญาคนนี้เลย เขาเป็นตัวอะไร เขากับพี่เทียบกันไม่ได้ด้วยซ้ำ ไอ้หมอนี่หน้าด้านอย่างเห็นได้ชัด "

พี่เจี่ยถึงได้หายโกรธไม่น้อย มีคนด่าหลี่โม่ได้น่าเกลียด ในใจของเขาก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ

"หลี่โม่ ไม่รู้จริงๆว่าสมองของนายมีปัญหาหรือเปล่า พี่เจี่ยของพวกเราให้โอกาสดีขนาดนี้กับนาย ไม่นึกเลยว่านายจะปฏิเสธ"

"ทำไม นี่เป็นโอกาสที่ดีนะ ไม่แน่ด้วยความสามารถของนาย ทำไม่กี่ปียังสามารถที่จะกลายเป็นหัวหน้ารักษาความปลอดภัยได้"

"มองข้ามความหวังดีของผู้อื่นจริงๆ"

"......"

ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์อย่างไม่หยุดหย่อน ถ้าหากหลี่โม่รับปาก พวกเขาสามารถเหิมเกริมเยาะเย้ยอีกฝ่ายได้ ถ้าหลี่โม่ไม่รับปาก พวกเขากลับจะคิดว่าหลี่โม่หน้าด้าน

หลี่โม่ไม่ได้โต้เถียงกับคนเหล่านี้ ไม่ว่ารับปากหรือไม่รับปาก คนเหล่านี้ก็ยังทำหน้าเหมือนเดิม

"หลี่โม่ ฉันได้ยินมาว่านายแต่งเข้า นายโชคดีจริงๆ"พี่เจี่ยเปลี่ยนเรื่องคุยมาเยาะเย้ยหลี่โม่ และน้ำเสียงของจอมปลอมเป็นอย่างมาก

เฉี่ยวย่านย่านพูดเบาๆว่า: "หลี่โม่ มองไม่ออกเลยนะ ไม่นึกเลยว่านายจะชอบเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกิน"

"ฉันเกือบจะลืม เขาเป็นเขยแต่งเข้าในเมืองฮ่านของพวกเรา เฮ้อ ในฐานะเพื่อนร่วมชั้น ฉันรู้สึกขายหน้าจริงๆ"ทุกคนดูถูก ต่างก็เหยียดหยามหลี่โม่

หลี่โม่พูดอย่างราบเรียบว่า: "ฉันไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นของพวกนาย พวกนายก็ไม่ได้คิดว่าฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกนาย"

สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น คนพวกนี้ทั้งๆที่ในมือมีเงิน ยังจะยืมบัตรอาหารกับเขา ยิ่งไปกว่านั้นอยู่ดีไม่ว่าดีก็หาเรื่องเขา แทบจะไม่มีท่าทางของเพื่อนร่วมชั้นที่ควรจะเป็น พูดหยาบคายหน่อย เกือบจะกลายเป็นศัตรู

หลังจากที่เขาได้ยินว่าคนพวกนี้คิดว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้น เขาก็โกรธเป็นอย่างมาก คนพวกนี้ปั้นน้ำเป็นตัวไม่ใช่หรอกเหรอ?

พี่เจี่ยแสยะยิ้ม: "ทำไม นายโกรธงั้นเหรอ สิ่งนี้ทำได้เพียงโทษที่นายอยู่ได้ไม่ค่อยดี ไม่ใช่ทางเดียวกันกับพวกเขา"

"พี่เจี่ย พี่จะว่าไป ฉันก็อิจฉาหลี่โม่เล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะแต่งเข้าบ้านตระกูลกู้ สาวสวยอย่างกู้หยุนหลัน เขามองดูจนน้ำลายไหลลงพื้นแล้ว โดยเฉพาะรูปร่างนั้น ทำให้คนต้องการจริงๆ ถ้ามีโอกาส ฉันก็จะ......"

ผู้ชายสับปลับคนนั้นยิ้มอย่างชั่วร้าย

หลี่โม่เลิกคิ้ว คนมีต่อมโมโห เขาก็มีต่อมโมโห และต่อมโมโหของเขาก็คือกู้หยุนหลัน อีกฝ่ายกำลังคุกคามภรรยาของตัวเองต่อหน้าเขา เห็นได้ชัดว่าเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา

เขาดีดสูบบุหรี่ออกมาหนึ่งม้วน ทันใดนั้นเก้าอี้ที่ผู้ชายสับปลับคนนั้นนั่งอยู่ก็ดังแกร๊กขึ้นมาหนึ่งเสียง ขาเก้าอี้หักในทันที ผู้ชายสับปลับก็ส่งเสียงร้องโอดโอยออกมา คนทั้งคนก็ล้มลงไปด้านหลัง

"ทำไมคุณภาพของเก้าอี้ตัวนี้ถึงได้แย่ขนาดนี้ พังเร็วขนาดนี้"ผู้ชายสับปลับเจ็บจนกัดฟัน และลุกขึ้นมาพูดไปด่าไป

สุดท้ายเขาก็เรียกพนักงานเสิร์ฟมาเปลี่ยนเก้าอี้ จากนั้นหลี่โม่ก็ดีดก้นบุหรี่ออกมาอีกหนึ่งม้วน ผู้ชายสับปลับคนนั้นเพิ่งจะนั่งลง เก้าอี้ก็ล้มลงอีก เขาคนทั้งคนก็สี่ขาชี้ฟ้า(หกคะเมนนอนหงายแขนขาชี้ขึ้นข้างบน)

ทุกคนไม่ได้เดาว่าเรื่องนี้หลี่โม่เป็นคนทำ พวกเขาคิดว่าอีกฝ่ายโชคร้ายเกินไป นั่งเก้าอี้ที่ไม่ดีสองตัวติดต่อกัน

สีหน้าของผู้ชายสับปลับคนนั้นหดหู่อย่างยิ่ง แทบจะอยากจะมุดดินหนี

พี่เจี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์: "หลี่โม่ นายโชคดีจริงๆ ไม่พูดไม่ได้ คนโง่ก็มีความสุขแบบโง่ ประโยคนี้พูดได้ไม่ผิดจริงๆ"

ทุกคนก็พยักหน้าเป็นเอกฉันท์ ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่พี่เจี่ยพูด