บทที่ 786 ฉันเลี้ยงเอง

"เท่าไหร่"พี่เจี่ยหยิบบัตรธนาคารออกมา แล้วพูดกับหลี่โม่อย่างดูถูกว่า: "คนจน เงินวันนี้ที่ฉันจ่าย ชาตินี้นายก็คงจะจ่ายไม่ไหว"

"รวมทั้งหมดเป็นสิบล้าน"พนักงานเสิร์ฟค่อยๆบอกราคา และบวกรวมกับของขวัญเหล้าเหล่านั้นด้วย

"อะไรนะ คุณพูดอีกทีสิ"บัตรธนาคารในมือของพี่เจี่ยเริ่มสั่นเทาจนตกลงบนพื้น หลังจากที่ได้ยินราคา สีหน้าของเขาก็ซีดเซียวอย่างช่วยไม่ได้

สิบล้านเหรอ? นี่เป็นผลกำไรห้าปีของบริษัทเลยนะ จะต้องเก็บเงินค่าใช้จ่ายของเขาอย่างน้อยสิบกว่าปีถึงจะได้

เขาได้ทำการประเมินแล้ว สิ่งเหล่านี้ที่ไม่ว่าจะแพงแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะเป็นสิบล้านได้ เขาสงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า

ทุกคนต่างก็นิ่งอึ้ง และยังคงฝืนขี้โม้ว่า: "พี่เจี่ยใจกว้างเกินไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเลี้ยงสิบล้าน พี่เจี่ย พี่ขาดคนค่อยรับใช้หรือเปล่า"

เหงื่อเย็นที่หน้าผากของพี่เจี่ยไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ตอนนี้เขาไม่มีเงินเพียงพอ แม้ว่าจะขายรถก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นช่วงนี้กำไรบริษัทเปิดใหม่ของพ่อเขาก็ไม่ค่อยดี

ถ้าหากเขาบอกเรื่องนี้กับพ่อของเขา พ่อของเขาคงจะโกรธจนตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา

"สิบล้าน สั่งเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เป็นไปไม่ได้ที่จะมากมายขนาดนี้"พี่เจี่ยมองเมนูอย่างสงสัย

หลังจากที่ดูเมนูแล้ว เขาถึงได้รับรู้อะไร นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำไมเหล้าเหล่านั้นถึงได้คิดเงินเพิ่ม?

"นี่.....นี่มอบให้แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังจะเก็บเงินด้วย?"พี่เจี่ยอดไม่ได้ที่จะชี้ให้เห็นถึงปัญหานี้ และพูด

คนอื่นๆก็ตกตะลึง มองไปที่พี่เจี่ยด้วยสายตาที่สงสัย เรื่องอะไรกันเนี่ย ไม่นึกเลยเหล้านั้นจะเก็บเงิน พวกเขายังคิดว่ามอบให้เพราะเห็นแก่หน้าของพี่เจี่ย

"เพราะว่าคุณทำให้แขกผู้มีเกียรติท่านนั้นขุ่นเคืองใจ ดังนั้นท่านเทียนจึงโกรธ ดังนั้นต้องเสียค่าใช้จ่าย"พนักงานเสิร์ฟตอบตามความจริง

"คุณอย่าล้อฉันเล่น ฉันอยู่ในห้องวีไอพีนี้ตลอด ทำให้แขกผู้มีเกียรติขุ่นเคืองใจที่ไหนกัน"พี่เจี่ยยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูด

ในห้องวีไอพีนี้ฐานะของเขาใหญ่ที่สุด แขกผู้มีเกียรติจะอยู่ในบรรดาของพวกเขาได้ยังไง ต่อให้มี คนที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับเขา ก็แค่หลี่โม่และจาเจียเล่อ

แน่นอนว่า คนสองคนนี้ถูกเขาตัดขาดโดยตรง เขาไม่เชื่อว่าในบรรดาหลี่โม่และจาเจียเล่อจะมีใครที่มีความสัมพันธ์ดีขนาดนี้กับท่านเทียน

"ถึงยังไงฉันก็เห็นแล้ว"พนักงานเสิร์ฟพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

พี่เจี่ยรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย และพูดว่า: "คุณกำลังบีบบังคับให้คนอื่นซื้อไม่ใช่เหรอ ฉันไม่พอใจ ฉันจะบอกกับเจ้านายของพวกคุณ"

"เจ้านายของพวกเราก็คือท่านเทียน คุณจะพูดคุย สามารถที่จะคุยกับเขาได้"

พี่เจี่ยขี้ขลาดตาขาวในทันที เมื่อกี้นี้เขาได้ยินพนักงานเสิร์ฟบอกว่าเขาทำให้ท่านเทียนโกรธ ถ้าเขาพูดเรื่องแบบนี้กับฉู่จงเทียนจริงๆ นี่ก็ขุดหลุมศพของตัวเองไม่ใช่เหรอ?

เขาโง่แค่ไหน ก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นออกมาได้ ต่อให้ฉู่จงเทียนตั้งใจที่จะแกล้งเขา เขาก็ทำได้เพียงยอมรับ เขามีปัญหากับคนใหญ่โตแบบนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

อีกฝ่ายกระทืบเท้าอยู่ในเมืองฮ่าน เขาก็ตายแล้ว

"งั้นทำไมเมื่อกี้นี้คุณไม่เตือนพวกเรา แบบนี้พวกเราก็ไม่เปิดแล้ว"พี่เจี่ยเริ่มเสียใจขึ้นมา และอดไม่ได้ที่จะต่อว่า

"ใครบอกให้พวกคุณเปิดได้เร็วขนาดนี้"

พี่เจี่ยหมดคำจะพูดในทันที สิบล้าน นี่จะให้เขาไปหาจากที่ไหนมา?

"เอ่อ คุณสามารถให้เวลาฉันหน่อยได้มั้ย พวกเรายังทานไม่หมด"พี่เจี่ยกระแอม

พนักงานเสิร์ฟกลับไปที่ประตูอีกครั้ง โดยถือเครื่องส่งรับวิทยุอยู่ในมือ ถ้าเกิดพี่เจี่ยจะหนี เธอก็จะแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านล่างได้ทันเวลา

พี่เจี่ยกลับไปที่นั่งอย่างสั่นเทาด้วยความกลัว และเฉียวย่านย่านบ่นว่า: "จะรออะไรอีก พวกเรากลับกันไปก็ได้แล้ว"