บทที่ 789 นายกำลังสอนฉันทำงานเหรอ?

"นี่เรื่องอะไรกันวะเนี่ย?"ทุกคนก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดไม่รู้ว่าหลี่โม่กำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่

"ฉันว่าไอ้หมอนี่เช่ามาอย่างแน่นอน ไม่กี่หมื่นก็สามารถที่จะเช่ามาได้แล้ว" พี่เจี่ยพูดอีกครั้ง

ทุกคนกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่กี่หมื่น ซึ่งเทียบเท่ากับเงินจำนวนไม่น้อย แต่เพื่อโอ้อวดแล้ว เช่ารถสปอร์ตมาหนึ่งคัน และคำนวณยังไงก็ไม่ค่อยคุ้มทุน

หลังจากที่จาเจียเล่อบอกตำแหน่งของโรงพยาบาล หลี่โม่ถึงได้เตรียมตัวสตาร์ตรถ

"ไอ้หมอนี่กำลังทำอะไร ไม่ใช่ว่าจะขับออกไปจริงๆน่ะ?"พี่เจี่ยและคนอื่นล้วนตกใจ และอุทานออกมา

พี่เจี่ยเดินไปตรงหน้าของผู้จัดการซ่อมรถคนนั้น ให้เงินก้อนหนึ่งอย่างยิ้มแย้ม: "รถคันนี้ เขาเช่ามาใช่มั้ย"

"ไม่ใช่"ผู้จัดการซ่อมรถรับเงินของอีกฝ่ายแล้ว และพูดอย่างตรงไปตรงมา

พี่เจี่ยขมวดคิ้วและพูดว่า: "แกอย่ารับผลประโยชน์แล้วก็พูดจาโกหก"

"ฉันพูดความจริง ข้อมูลของรถคันนี้เป็นของเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นชื่อของเขาด้วย"ผู้จัดการซ่อมรถพูดอย่างหมดความอดทน

เขาสงสัยว่าสมองของอีกฝ่ายมีปัญหา ไม่อย่างนั้นจะถามคำถามปัญญาอ่อนมากมายกับเขาได้ยังไง

พี่เจี่ยและคนอื่นๆก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ถ้าหากเมื่อกี้นี้เป็นการถ่วงเวลา ถ้าอย่างนั้นคันนี้ ไม่น่าจะเป็นจริงนะ?

หลังจากที่เฉียวย่านย่านเห็นรถคันนั้นที่หลี่โม่ขับมีมูลค่ามหาศาล สรุปว่าอีกฝ่ายต้องรวยกว่าพี่เจียอย่างแน่นอน เธอก็รีบวิ่งจากอ้อมแขนของพี่เจี่ยไปที่ข้างรถของหลี่โม่ในทันที

"หลี่โม่ ฉันขอนั่งรถของนายหน่อยได้มั้ย" เฉียวย่านย่านก็เริ่มทำท่ายั่วยวนแล้วพูด

"ที่นั่งเต็มแล้ว" หลี่โม่พูดอย่างราบเรียบ

จาเจียเล่อพูดอย่างเกรงใจเล็กน้อยว่า: "ฉันจะลงรถเดี๋ยวนี้"

เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินเล็กน้อย เตรียมตัวที่ปลดเข็มขัดนิรภัย

ในใจของเฉียวย่านย่านดีใจ คิดว่ามีโอกาสได้ใกล้ชิดหลี่โม่แล้ว

หลี่โม่ห้ามจาเจียเล่อไว้ และพูดกับเฉียวย่านย่านว่า: "ผู้หญิงที่หยิ่งยโสอย่างเธอ ไม่ใช่สเปคของฉัน ไสหัวออกไปซะ อย่าทำให้รถของฉันสกปรก"

ทุกคนตกตะลึง ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธเฉียวย่านย่าน ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกเขา พวกเขาคงไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน

จาเจียเล่อแอบชื่นชมหลี่โม่ขึ้น พี่หลี่เผด็จการกว่า สิ่งที่พูดออกมาเมื่อกี้นี้ สะใจเกินไปจริงๆ

ผู้คนไม่น้อยเอือมระอานิสัยหยิ่งยโสของเฉียวย่านย่าน หลังจากที่พวกเขาเห็นเฉียวย่านย่านถูกปฏิเสธไม่ต้อนรับ ก็หัวเราะเยาะในทันที

สีหน้าของเฉียวย่านย่านดูไม่ดีอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ เธอไม่นึกเลยว่าตัวเองจะถูกหลี่โม่ปฏิเสธ เธอคนทั้งคนเหมือนราวกับถูกฟ้าผ่า ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้เป็นเวลานาน

เฉียวย่านย่านมองดูเงารถที่ไปไกลของหลี่โม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในใจเสียใจเป็นอย่างมาก ถ้าเธอรู้ก่อนว่าหลี่โม่จะมีศักยภาพ เธอก็จะอดทนไว้

แต่เธอยังมีโอกาส เธอวิ่งไปที่ข้างกายของพี่เจี่ยอย่างรวดเร็ว และพูดว่า: "พี่เจี่ย พี่ดีที่สุดแล้ว"

ตั้งแต่ที่เฉียวย่านย่านวิ่งไปสมคบกับพี่เจี่ย สีหน้าของพี่เจี่ยก็เขียวปั้ดขึ้นมา เขารู้สึกว่าตัวเองราวกับถูกสวมเขา

สีหน้าของเขาเย็นชาขึ้นมา และมองดูเฉียวย่านย่านอย่างเยือกเย็น

"พี่เจี่ย พี่อย่าโกรธเลยนะ ฉันแค่ขึ้นรถของเขา ทำให้เขาอับอายอีกครั้ง" เฉียวย่านย่านมีความเอาตัวรอดสูงมาก ถึงในเวลานี้ ยังคงหาข้ออ้างออกมาได้

พี่เจี่ยก็ย่อมไม่เชื่อเป็นธรรมดา เขาเหลือบมองด้วยความรังเกียจ และตบลงไปหนึ่งฉาด: "ไสหัวไปให้พ้น ผู้หญิงอย่างเธอ ฉันเอาแค่ไหนก็เอาแค่นั้น พวกนายรักก็เอาไปเถอะ"