บทที่ 790 เรื่องดี

"ตอนนี้นายยังมีทางเลือกอื่น นั่นก็คือย้ายไปโรงพยาบาลอื่น" หัวหน้าแผนกแพทย์แสยะยิ้มแล้วพูด

เขารับเงินของทายาทหนุ่มมหาเศรษฐีมามากขนาดนี้ ก็ย่อมก็อยู่ข้างชายหนุ่มทายาทมหาเศรษฐี นอกจากนี้ จาเจียเล่อเพียงแค่จ่ายค่ารักษาพยาบาล ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้ให้ซองแดงกับเขา

สิ่งเล็กน้อยและสิ่งใหญ่หลวงควรจะเลือกสิ่งไหน เขาก็รู้ดีกว่า

"เพื่อนของฉันจองห้องผู้ป่วยไว้ พวกคุณก็ไล่ผู้ป่วยออกไปแบบนี้เลยเหรอ มากเกินไปหรือเปล่า"หลี่โม่เอ่ยปากพูด

เขาเคยได้ยินมาไม่น้อยว่าหัวหน้าแผนกแพทย์ใจดำ เขาคาดไม่ถึง ไม่นึกเลยว่าจะเห็นกับตาตัวเอง เขาอดไม่ได้ที่จะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนจาเจียเล่อขึ้นมา

"ฉันเป็นหัวหน้าแผนกแพทย์ ฉันเป็นใหญ่ มีความสามารถนายก็ร้องเรียนฉันสิ"ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็หัวเราะ

เขาไม่ได้กังวลเลยว่าจะมีใครปล่อยข่าวลือวิพากษ์วิจารณ์ออกไป หลังจากที่เห็นเสื้อผ้าที่หลี่โม่และจาเจียเล่อใส่ ก็ยิ่งไม่ได้ให้ความสำคัญ

ถึงยังไงสองคนนี้ ก็ไม่สามารถที่จะโวยวายให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้

ชายหนุ่มทายามหาเศรษฐีอาศัยความรวย พูดข่มขู่หลี่โม่และจาเจียเล่อว่า: "ฉันให้พวกนายหนึ่งหมื่น พวกนายรีบไสหัวออกไปซะ ถ้าพวกนายยังเอะอะโวยวายต่อไป ได้เจอดีแน่"

เมื่อจาเจียเล่อได้ยินแบบนี้ กัดฟัน แต่กลับทำอะไรไม่ได้ เขาเห็นว่ายังมีเวลาเพียงพอ เขารู้หลักการที่ว่าคนจนสู้คนรวยไม่ได้ ทำได้เพียงกล้ำกลืนความโกรธแค้นแล้วเดินจากไป

"ตอนนี้ย้ายโรงพยาบาลไม่ทันแล้ว"หลี่โม่ขมวดคิ้วพูด

จาเจียเล่อถอนหายใจ: "พี่หลี่ งั้นควรทำยังไงกันดี ตอนนี้โรงพยาบาลไม่มีห้องว่างแล้ว"

หลี่โม่เข้าใจความรู้สึกของจาเจียเล่อ ในฐานะเพื่อนของอีกฝ่าย เขาจะต้องช่วยเหลืออีกฝ่ายอย่างแน่นอน เขาตบไหล่ของอีกฝ่ายแล้วพูดว่า: "วางใจได้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้นายลำบากใจเปล่าๆ"

เขาถามฉู่จงเทียนแล้ว โรงพยาบาลนี้เป็นสาขาในเครือของโหวเต๋อหยาง เขาบอกเรื่องราวกับโหวเต๋อหยางแล้ว

หลังจากที่โหวเต๋อหยางได้ยินเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ ก็ไม่ได้ใจเย็นในทันที ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้ารังแกเพื่อนของคุณหลี่ เขาก็ย่อมไม่สามารถที่จะเฝ้าดูด้วยความนิ่งดูดาย

"ฉันโทรหาผู้อำนวยการโหวแล้ว ถ้าหากคุณไม่สละห้องผู้ป่วยออกมา เกรงว่าตำแหน่งอาชีพของคุณก็รักษาไว้ไม่ได้"นี่เป็นคำเตือนสุดท้ายที่หลี่โม่ให้กับหัวหน้าแผนกแพทย์

"ฮ่าๆ นายกำลังขู่ฉันเหรอ? นายคิดว่านายเป็นใคร นายมีเบอร์โทรของหมอเทวดาโหวเหรอ? ฉันว่านายเพ้อเจ้อไปหน่อยแล้ว"หัวหน้าแผนกแพทย์เยาะเย้ย

เขาราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในโลก ปกติเขาเป็นคนข่มขู่คน มีใครกล้าข่มขู่เขาที่ไหนกัน

เขาสงสัยว่าหลี่โม่ปัญญาอ่อนหรือเปล่า อุบายแบบนี้ เขาก็ย่อมไม่มีทางหลงกลเป็นธรรมดา

หลี่โม่ไม่ได้พูดอะไร ดึงจาเจียเล่อไว้ ให้อีกฝ่ายรออยู่ที่นี่อย่าได้วิ่งเพ่นพ่านไปไหน

ตอนนี้จาเจียเล่ออยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าตอนนี้ย้ายโรงพยาบาล ไม่แน่อาจจะทำการผ่าตัดได้ทันเวลา เพียงแต่ว่าขั้นตอน ก็ใช้เวลาไปครึ่งวันแล้ว

เขารู้ว่าอาการของแม่ไม่ค่อยดีนัก ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่ได้รับแจ้งการเจ็บป่วยร้ายแรง เขาก็รู้ว่าแม่อยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว

เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของหลี่โม่หรือเปล่า ถ้าเกิดอีกฝ่ายรู้จักกับผู้อำนวยการโหว ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องย้ายโรงพยาบาลแล้ว

ชายหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีเบะปากพูดกับหลี่โม่ว่า: "หัวหน้า คุณอย่าฟังพวกเขาพูดจาส่งเดช เขาคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร"

v

หัวหน้าแผนกแพทย์ลูบเครา มองดูหลี่โม่และจาเจียเล่อด้วยใบหน้าที่ดูถูก และหัวเราะเสียงใส่ชายหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีแล้วพูดว่า: "คุณชายหวัง คุณดูสิคุณพูดอะไร"