บทที่ 791 อย่าได้ลงมือเด็ดขาด

ผู้อำนวยการแพทย์แทบอยากจะด่าแม่แล้ว กูถูกไล่ออก มึงยังมายินดีด้วย? นี่มันหาเรื่องกันไม่ใช่รึไง?

ถ้าหากว่าไม่ถูกไล่ออก เขาอาจจะไม่กลัวที่จะมีปัญหากับคุณชายหวัง แต่ว่าเขาถูกไล่ออกแล้ว จึงยิ่งไม่กล้ามีปัญหากับคุณชายหวัง เขาอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ทำเอาคนอื่นดูไม่ออกว่าเขากำลังดีใจหรือกำลังยิ้ม

"นายเอาเรื่องของฉันไปบอกกับคณบดีโหว ทำให้ฉันถูกไล่ออก"

ผู้อำนวยการแพทย์มองหลี่โม่อย่างโกรธแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่โม่รายงานความผิดของเขา เขาก็คงไม่ถูกไล่ออก เรื่องเกิดมาจนถึงวันนี้ เขาก็ยังไม่หาความผิดจากตัวเองเหมือนเดิม แต่กลับคิดว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะหลี่โม่

หลังจากที่คุณชายหวังได้ยินแล้ว สีหน้าของเขาก็เย็นเฉียบขึ้นมาทันที ผู้อำนวยการแพทย์ถูกไล่ออก สำหรับเขาแล้ว ไม่ใช่เรื่องดี

ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับเขามากเท่าไหร่ แต่ว่าในใจเขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เมื่อกี้เขาพูดเตือนกับหลี่โม่ไป และแสดงออกว่ายืนอยู่ฝ่ายของผู้อำนวยการแพทย์

ตอนนี้หลี่โม่รายงานความผิดของผู้อำนวยการแพทย์ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ฟังคำพูดของเขาเข้าไปเลย

"นายตายแน่ คำพูดของฉันนายก็ไม่ฟัง นายรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร? พ่อของฉันคือหวังหู่ ทรัพย์สินมูลค่าหลักล้าน ฉันเคยเป็นลูกน้องของท่านเทียน ฉันโทรหาพวกลูกน้องเมื่อก่อน พวกเขาจะมาถึงในไม่ช้า นายเชื่อมั้ยละ?"

คุณชายหวังอวดตัวตนของตัวเองอย่างได้ใจ เขาเชื่อว่าถ้าอีกฝ่ายรับรู้มาถึงนี่แล้ว จะต้องกลัวจนฉี่ราดแน่นอน

"อ้อ"

แต่ใครจะรู้ ว่าที่ทำให้คุณชายหวังตะลึงก็คือ หลี่โม่กลับตอบกลับแต่คำว่าอ้อเพียงคำเดียวเท่านั้น

คุณชายหวังเริ่มบ้าคลั่งขึ้นมา หลี่โม่คนนี้มันช่างอวดเก่งเกินไปแล้ว ไม่วางเขาไว้ในสายตาเลยสักนิด

ผู้อำนวยการแพทย์ใช้โอกาสที่เรื่องการถูกไล่ออกของตัวเองยังมีคนรู้ไม่เยอะ ได้หยิบเอาวิทยุสื่อสารออกมา และทำการเรียกรปภ.ที่หน้าประตูออกมา

กว่าจะหางานที่ได้รับความนิยมมาได้นั้นไม่ง่าย แต่กลับถูกหลี่โม่ทำพัง ความแค้นนี้ เขาไม่สามารถเก็บไว้ได้

ถึงแม้จะถูกไล่ออก เขาก็จะจัดการกับหลี่โม่

จาเจียเล่อมองหลี่โม่อย่างตกตะลึง เขาไม่รู้ว่าทำไมหลี่โม่ถึงได้มีเบอร์โทรของคนใหญ่คนโตอย่างหมอเทวดาโหว สิ่งเดียวที่ทำให้เขาตะลึงก็คือ อีกฝ่ายรายงานความผิดของผู้อำนวยการแพทย์จริงๆ อีกฝ่ายไม่กลัวที่จะมีเรื่องใส่ตัวรึยังไงกัน?

มีเพื่อนอย่างหลี่โม่ จาเจียเล่อไม่รู้ว่าควรยิ้มหรือร้องไห้ ถ้าหากว่าอีกฝ่ายไม่ดื้อรั้นมันก็ไม่มีเรื่องอะไร

แต่ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ แทบจะเป็นการหาเรื่องทุกคนจนเกือบหมดไปแล้ว เขาปวดหัวจนต้องนวดหน้าผาก ฝ่ามือก็ตื่นเต้นจนเหงื่อออก

รปภ.ของโรงพยาบาลต่างๆรีบเข้ามา พวกเขาพูดกับผู้อำนวยการแพทย์อย่างเคารพ "มีเรื่องอะไรจะรับสั่งพวกเราครับ?"

"สองคนนี้มาวุ่นวายที่นี่ พวกนายจัดการตีมันสักที ขอแค่อย่าตีจนตายก็พอ" ผู้อำนวยการแพทย์พูดอย่างเย็นชา "แม้จะมีคนตามสอบสวน ฉันก็จะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

เขาไม่มีทางรับผิดชอบค่ารักษาอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเขาจะจากไปเฉยๆ เขาคาดว่าหลังจากที่หลี่โม่และจาเจียเล่อถูกตีแล้ว ก็คงไม่กล้าที่จะมาขอค่ารักษาจากเขา

วิธีการแบบนี้ เขาใช้บ่อย แทบจะไม่มีใครมาก่อกวน

เดิมทีรปภ.พวกนั้นก็มีความกังวลอยู่บ้าง แต่หลังจากที่พวกเขาได้ยินว่าผู้อำนวยการแพทย์จะรับผิดชอบเองแล้ว พวกเขาก็ไร้ความกังวลในทันที แล้วกำหมัดส่งเสียงดังโหวกเหวก

ทำร้ายคนแล้วยังได้เงิน เรื่องดีๆแบบนี้ พวกเขายินดีที่จะทำอยู่แล้ว

รปภ.พวกนี้ต่างก็เคยเป็นอันธพาล ภายหลังมาก็ทำตัวดีขึ้นหน่อย แต่ว่านิสัยภายในใจของพวกเขานั้นก็ไม่เคยเปลี่ยนไป

จาเจียเล่อพูดห้ามปรามตามจิตใต้สำนึก "มีเรื่องอะไรก็คุยกันดีๆ อย่าได้ลงมือกันเด็ดขาด"